Το νέο νομικό πλαίσιο για την έρευνα

πηγή: Αυγή
του Φανη Παπαγεωργιου και του Νικολα Βαγδουτη

Σκιαγραφώντας τον νόμο Διαμαντοπούλου, μπορούμε να διακρίνουμε τρεις βασικές συνιστώσες όσον αφορά την έρευνα. Πρώτον, την οικονομική-εισπρακτική διάσταση: περικοπή των κονδυλίων έρευνας και των υποτροφιών, επιβολή ή αυξήσεις διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, άνοιγμα της ερευνητικής διαδικασίας στην αγορά για προσέλκυση επενδύσεων. Δεύτερον, αποκλειστικός προσανατολισμός προς την εμπειρική-εφαρμοσμένη έρευνα, αποσύνδεση από τη βασική έρευνα. Tρίτον, προσπάθεια οριοθέτησης κάθε επιστήμης εντός του κυρίαρχου Παραδείγματος, με τη θεσμοθέτηση μιας διαδικασίας που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια. Χωρίς να υποτιμάμε την πρώτη διάσταση, που παραδίδει την έρευνα στους ιδιώτες, επιβάλλει ταξικούς φραγμούς και δημιουργεί εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων, θα εστιαστούμε στις δύο άλλες συνιστώσες.

***

Ο νόμος θεσμοποιεί το άνοιγμα της έρευνας στην αγορά, ενώ η κρατική χρηματοδότηση στοχοπροσηλώνεται στην «καινοτομία».¹ Αποτυπώνεται, δηλαδή, μια σαφής στροφή προς την εμπειρική-εφαρμοσμένη έρευνα, καθώς ως «καινοτομία» νοείται η εφαρμοσμένη έρευνα που κατατείνει σε υλικά και εμπορευματικώς εκμεταλλεύσιμα αποτελέσματα. Η έμφαση στην εμπειρική-εφαρμοσμένη έρευνα, όπως θα δείξουμε, συνδέεται άμεσα με την ιδεολογική κυριαρχία εντός του υπάρχοντος Παραδείγματος.

Στην εμπειρική-εφαρμοσμένη συνιστώσα κάθε επιστήμης υπεισέρχεται αναγκαστικά το ιδεολογικό στοιχείο (Μπαλτάς 2002)· ως εκ τούτου, η βάση των επιστημονικών διαμαχών έγκειται στο ιδεολογικό στοιχείο² και τη μη οριστικότητα των αποτελεσμάτων. Το ιδεολογικό στοιχείο εμφιλοχωρεί ανανοηματοδοτώντας και ερμηνεύοντας υπάρχουσες έννοιες και θεωρίες, και νοηματοδοτώντας ταυτόχρονα ιδεολογικά σχήματα εν τη γενέσει τους, προσδίδοντάς τους ένα μανδύα θεωρίας. Παρενθετικά, πρέπει να σημειώσουμε πως η μη οριστικότητα των αποτελεσμάτων έχει διαβαθμίσεις. Για παράδειγμα, στις ανθρωπιστικές επιστήμες και τα οικονομικά είναι σαφώς μεγαλύτερη από ό,τι στις θετικές επιστήμες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι διάφορες εκδοχές της έννοιας της αιτιότητας, τέκνο της μαθηματικοποίησης της οικονομικής θεωρίας ύστερα από την επικράτηση της νεοκλασικής σχολής. Η μαθηματικοποίηση αυτή προσπαθεί με στρεβλό τρόπο να άρει την μη οριστικότητα των αποτελεσμάτων. Αυτό γίνεται αντιληπτό αν συνυπολογίσουμε τον ρόλο της θεμελίωσης, της ακαδημαϊκής τεκμηρίωσης και της ηγεμονίας έτσι των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στη βάση των διδαγμάτων της νεοκλασικής σχολής.

Το εκπαιδευτικό κίνημα συγκλονίζει την Χιλή

πηγή: Η Λέσχη
του Κώστα Γούση

Ξεκινώντας από τις διαδηλώσεις της 12ης Μαΐου φοιτητές και μαθητές στη Χιλή ξεκίνησαν έναν αγώνα διαρκείας με βασικό αίτημα «μια παιδεία δημόσια, δωρεάν και ποιοτική». Το κίνημα γρήγορα κέρδισε τη στήριξη της κοινωνίας (πάνω από 80%) κι έφερε σε αδιέξοδο τον δεξιό πρωθυπουργό Σεμπαστιάν Πινέρα. Πώς κατάφερε όμως να έχει μια τόσο μεγάλη αποδοχή ο αγώνας της εκπαίδευσης;

Ηταν 12 Μάη του 2011, όταν μαθητές και φοιτητές καλούσαν σε όλες τις πόλεις  σε διαδηλώσεις ενάντια στην πλήρη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος. Την κινητοποίηση των μαθητικών – φοιτητικών συλλόγων κι Ομοσπονδιών στηρίζουν το Κεντρικό Συνδικάτο των Εργατών (CUT), το Συνδικάτο των Εκπαιδευτικών και η Ένωση των Δημοσίων Υπαλλήλων. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν συνολικά σε όλες τις πόλεις πάνω από 100.000 άτομα. Οι διαδηλώσεις της 12ης Μαΐου αποτέλεσαν την απαρχή ενός αγώνα διαρκείας με βασικό αίτημα «μια παιδεία δημόσια, δωρεάν και ποιοτική». Το κίνημα γρήγορα κέρδισε τη στήριξη της κοινωνίας (πάνω από 80%) κι έφερε σε αδιέξοδο τον δεξιό πρωθυπουργό Σεμπαστιάν Πινέρα. Πώς κατάφερε όμως να έχει μια τόσο μεγάλη αποδοχή ο αγώνας της εκπαίδευσης; Για τρεις βασικούς λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι το ξέσπασμα του εκπαιδευτικού κινήματος δε μπορούμε να το δούμε ξέχωρα από το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο έντασης των κοινωνικών αγώνων και της πάλης των εργαζομένων τον τελευταίο χρόνο στη Χιλή. Το Γενάρη μάλιστα του 2011 οι κινητοποιήσεις στη νότια περιφέρεια Μαγκαλάνες, με αφορμή τις περικοπές στις επιδοτήσεις στην παροχή αερίου, έλαβαν τα χαρακτηριστικά εξέγερσης με πάνω από 30.000 διαδηλωτές σε καθημερινή βάση. Η «Λαϊκή συνέλευση Μαγκαλάνες» που συγκροτήθηκε μέσα από την κοινή δράση 24 κοινωνικών συλλογικοτήτων της περιοχής, μέσα από σκληρές συγκρούσεις και παρατεταμένο πολιτικό εκβιασμό στην κυβέρνηση, την ανάγκασε σε αναδίπλωση δίνοντας ένα απτό παράδειγμα νίκης.

Συνέντευξη της Camila Vallejo για το Χιλιάνικο Φοιτητικό Κίνημα στην Granma Internacional

πηγή: γλόμπινγκ
Μετάφραση / Επιμέλεια :  Partizanos 


Πρόλογος του μεταφραστή

Εδώ και πέντε μήνες το φοιτητικό κίνημα στην Χιλή πραγματοποιεί μεγαλειώδεις, μαχητικές κινητοποιήσεις με κύριο αίτημα την δημόσια, ποιοτική και δωρεάν παιδεία για όλους. Στο πλευρό τους από τον Αύγουστο έχουν συστρατευθεί και εργατικά συνδικάτα δίνοντας στο κίνημα ακόμα μεγαλύτερο εύρος.

Χθες, οι εκπρόσωποι των φοιτητών αποχώρησαν από τις διαπραγματεύσεις, πρώτον, γιατί διαπίστωσαν ότι η κεντροδεξιά κυβέρνηση τους εμπαίζει μην έχοντας καμία διάθεση να εκπληρώσει το κύριο αίτημα του κινήματος για δημόσια, δωρεάν και ποιοτική παιδεία, και δεύτερον, γιατί πριν από λίγες μέρες ο αντιδραστικός κυβερνητικός συνασπισμός του προέδρου Piñera προώθησε την επικύρωση νόμου που ποινικοποιεί τους αγώνες, τις κινητοποιήσεις, και τις καταλήψεις των πανεπιστημίων και εν γένει των δημοσίων ιδρυμάτων. Οι ποινές που προτείνονται στο εν λόγο νομοθετικό έκτρωμα για συμμετοχή σε κινητοποιήσεις στις οποίες μπορεί να προκληθούν επεισόδια φτάνουν μέχρι και τα 3 χρόνια φυλάκιση. Στην συνέντευξη που ακολουθεί η σ. C. Vallejo αναφέρεται, μεταξύ άλλων, και στη στάση και τον ρόλος της αστυνομίας όλο αυτό το διάστημα που οι κινητοποιήσεις είναι σε εξέλιξη.

Το νέο μοντέλο διακυβέρνησης των ΑΕΙ και η αποδόμηση του πανεπιστημίου ως δημόσιου και δημοκρατικά οργανωμένου θεσμού: εισήγηση σε εκδήλωση των φοιτητών του Πολυτεχνείου Κρήτης για το νέο νόμο

της Ελένης Φουρναράκη

Εισαγωγικά στη μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου: ένα ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον

Όσα θα πω εδώ βασίζονται στην παραδοχή ότι ο «νόμος Διαμαντοπούλου» εν μέρει συνδέεται με τη συγκυρία της δημοσιονομικής κρίσης, του Μνημονίου, και της κρίσης ευρύτερα του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και εν μέρει -σε μεγάλο βαθμό, θα έλεγα- αποτελεί έκφραση νεοφιλελεύθερων πολιτικών που αναπτύσσονται διεθνώς στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης, παρά τις ιδιαιτερότητες που εντοπίζουμε στην ελληνική τους εκδοχή (τις οποίες επεσήμανε ο κ. Σταθάκης).

Αναφέρομαι στη λεγόμενη «παγκόσμια οικονομία της γνώσης», στην υπηρεσία της οποίας τίθενται ρητά οι τρέχουσες μεταρρυθμίσεις των πανεπιστημίων διεθνώς. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία που μελετά επιστημονικά, δηλαδή κριτικά, αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Στην αντίληψη των ποικίλων κέντρων που προωθούν ή ενθαρρύνουν αυτές τις μεταρρυθμίσεις (είτε πρόκειται για εθνικές κυβερνήσεις είτε για διεθνείς οργανισμούς όπως η Παγκόσμια Τράπεζα ή ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), η ανταγωνιστική ενσωμάτωση τόσο των αναπτυγμένων όσο και των αναπτυσσόμενων χωρών σε αυτή την «παγκόσμια οικονομία της γνώσης» προϋποθέτει μια γενικευμένη παραδοχή: ότι η ανώτατη εκπαίδευση αποκτά έναν αυξανόμενο κρίσιμο ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη. Έναντι αυτού του οικονομικού ρόλου, ο τρέχων πολιτικός λόγος περί της μεταρρύθμισης των πανεπιστημίων, δίνει ολοένα και λιγότερη έμφαση στην ανώτατη εκπαίδευση ως δημόσιο δικαίωμα ή ως βασικό μέσο καλλιέργειας και χειραφέτησης των πολιτών. Αν η ανώτατη εκπαίδευση είναι κεντρικό διακύβευμα στο λόγο και τις πολιτικές της «παγκόσμιας οικονομίας της γνώσης», τούτο συμβαίνει, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ένας ερευνητής, επειδή «η γνώση αντιμετωπίζεται ως πρώτη ύλη», και συνεπώς, τα πανεπιστήμια «αποτελούν χώρους τόσο για την εξόρυξη όσο και τη διύλιση αυτού του πόρου».[1]

Higher education white paper is provoking a winter of discontent

πηγή: The Guardian

As they publish their own 'alternative white paper' for higher education, academics claim the government's plans are fundamentally misguided

Hundreds of academics have signed a document, published today, that warns of dire consequences should the government's white paper on higher education become law.
The document, In Defence of Public Higher Education, endorsed by a wide range of prominent academics, including Stefan Collini, of Cambridge University, and Howard Hotson, of Oxford, offers an alternative to the government's vision for the sector in the form of nine propositions about higher education's value to society. Drawing on recent research, it also argues that the changes proposed are based on ideology rather than financial necessity, and will make no lasting savings.
Campaigners hope it will lead to an autumn of debate and protest over the white paper's proposals, which are due to come into effect next year. "The hope would be that it provides a well-formulated agenda on the future of higher education, in contrast to the one the government has railroaded through," says Simon Szreter, professor of history and public policy at the University of Cambridge, who helped to draw up the document. "It is a counter to the breathtaking speed of the government programme and its reliance on an atrociously flimsy document, the Browne Review."
Today's publication argues that the Independent Review of Higher Education Funding, chaired by former BP chief executive Lord Browne of Madingley, and the subsequent white paper, completely ignore the public value of higher education, concentrating instead on "the private benefits to individuals in the form of higher earnings deriving from investment in their human capital, and to the 'knowledge economy' in terms of product development and contribution of economic growth".
It suggests that this focus on students as consumers attacks the very values the prime minister believes would reverse the "moral decline" blamed for the recent riots.
And it accuses the mission groups representing different kinds of universities, including the Russell Group and the 1994 Group of leading research universities, of lack of leadership and of failing to defend the values of public higher education while for-profit providers have successfully lobbied for their own interests.
Nearly 400 academic campaigners, members of professional bodies such as the British Philosophical Association, and individuals have signed the "alternative white paper", which was drawn up over the summer by a working group led by John Holmwood, professor of sociology at the University of Nottingham and founder of the Campaign for the Public University.
He says: "The people signing up are very senior academics. They are saying, 'At last there is a voice talking about public higher education and something other than questions of economic expediency'."
The document's nine propositions are that higher education has public as well as private benefits and these public benefits require financial support; that public universities are necessary to build and maintain confidence in public debate; that public universities have a social mission and help to ameliorate social inequality; that public higher education is part of a generational contract in which an older generation invests in the wellbeing of future generations; that public institutions providing similar programmes of study should be funded at a similar level; that education cannot be treated as a simple consumer good; that training in skills is not the same as university education – something the title of a university should recognise; that a university is a community made up of different disciplines and of different activities of teaching, research and external collaboration; and finally that universities are not only global institutions, but also serve their local and regional communities.

Πώς επηρεάζει ο νόμος Διαμαντοπούλου τους μεταπτυχιακούς φοιτητές και την επιστημονική έρευνα

πηγή: Red Notebook
του Σταύρου Παναγιωτίδη

Πέρα από την εργασιακή εκμετάλλευση των ερευνητών, αλλά και την υποχρέωση προσαρμογής της δουλειάς τους στις παραγγελίες της αγοράς και όχι στις κοινωνικές και επιστημονικές ανάγκες, πιθανότατα θα υπάρξει και στενός έλεγχος επί των πορισμάτων των ερευνών

Ο νέος νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει αναλυθεί εξαντλητικά από όλες σχεδόν τις σκοπιές. Ηχηρή είναι όμως η απουσία μίας προσέγγισης ως προς τις επιπτώσεις στις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές και  τους εμπλεκόμενους σε αυτές. Προφανώς αυτή η έλλειψη αντανακλά την απουσία οργανωμένης και συστηματικής παρέμβασης των μεταπτυχιακών φοιτητών, καθώς και τον μικρό αριθμό των σχετικών συλλόγων.

Η πρώτη σαφής συνέπεια προκύπτει από την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων και είναι η ακόμη μεγαλύτερη πιθανότητα για επιβολή διδάκτρων ή αύξηση των ήδη υπαρχόντων. Αυτή η προοπτική πιθανότατα θα ενισχυθεί από τη στάση ορισμένων μελών ΔΕΠ που με τα δίδακτρα θα βρουν την ευκαιρία να αντισταθμίσουν τις μειώσεις που έχει δεχθεί το εισόδημα τους. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και μία πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση λόγω της αποδυνάμωσης της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση) την οποία το πιθανότερο είναι πως θα υποστούν πρώτοι οι μεταπτυχιακοί, ως μικρότερο σώμα, καθώς και η αφαίρεση του πάσο από ένα πολύ μεγάλο τμήμα των υποψηφίων διδακτόρων, λόγω της επιβολής του ηλικιακού περιορισμού των 29 ετών.

Εκτός όμως από την επιβολή διδάκτρων, ο νόμος ανοίγει το δρόμο για την περαιτέρω είσοδο των επιχειρήσεων στα πανεπιστήμια και ειδικά στον τομέα της έρευνας. Δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση θα εξαρτάται από το κατά πόσο ένα ίδρυμα καταφέρνει να προσελκύει ιδιωτικά κεφάλαια, τα ΑΕΙ θα αναγκάζονται να οργανώνουν τα ερευνητικά προγράμματα που θα τους ζητούν οι επιχειρήσεις, στερώντας πόρους και ανθρώπινο δυναμικό από άλλες, κοινωνικά πολύτιμες έρευνες. Αυτό γίνεται και τώρα, όμως με την εφαρμογή του νόμου θα πραγματοποιείται σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Ξέρουμε πως πολλοί υποψήφιοι διδάκτορες εξαρτούν το διδακτορικό τους (ακόμη και ως προς το θέμα του) από τα ερευνητικά προγράμματα τα οποία έχει αναλάβει εργολαβικά το τμήμα τους και στα οποία συνήθως δουλεύουν με κακοπληρωμένη εργασία, αφού το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων το παρακρατούν οι υπεύθυνοι καθηγητές. Με το νέο θεσμικό πλαίσιο η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται, αφού το πανεπιστήμιο θα προσφέρεται πλέον στις επιχειρήσεις ως μία δεξαμενή μαζικής και φτηνής ερευνητικής εργασίας υποψηφίων διδακτόρων, τον οποίων οι διατριβές θα πρέπει να εντάσσονται σε (άρα και να εξαρτώνται από) κάποιο ιδιωτικό ερευνητικό πρόγραμμα.

Η διοίκηση έφαγε τα δίδακτρά μου!

πηγή: Η Λέσχη
του Benjamin Ginsberg

Με το παρακάτω απόσπασμα από ένα πολύ πρόσφατο άρθρο του καθηγητή Benjamin Ginsberg, καθηγητή στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins  ελπίζουμε να φανεί κάτι από την άλλη όψη των αμερικανικών πανεπιστημίων. Αυτήν την όψη που πολύ έντεχνα προσπαθεί να αποκρυφτεί από τον κυρίαρχο λόγο στην Ελλάδα σήμερα. Αν, και αυτό είναι ο εκφρασμένος στόχος, θέλουν να γίνουν τα πανεπιστήμια «όπως εκεί» τότε όσα περιγράφονται εδώ είναι μάλλον εικόνα από το δικό μας μέλλον. Τα πράγματα που περιγράφονται μοιάζουν μάλλον εξωπραγματικά για τα ελληνικά δεδομένα αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από της πραγματικότητα του επιχειρηματικού πανεπιστημίου που με βίαιο τρόπο προσπαθεί να επιβληθεί και στην χώρα μας, ιδιαίτερα μετά τα νέα νομοθετήματα της Διαμαντοπούλου. Μια ακραία, αλλά αναπόφευκτη, συνέπεια αυτής της μετάλλαξης είναι, όπως φαίνεται, και τα golden boys των πανεπιστημίων.

Να σημειώσουμε και κάτι ακόμα: Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι η σύγχρονη μετάλλαξη του πανεπιστημίου, τα τελευταία 30-40 χρόνια, έχει γίνει αντικείμενο μελέτης και κριτικής και από αστούς διανοούμενους. Ο  Ginsberg ιδιαίτερα βλέπει αυτήν την μετάλλαξη σαν μια μετατόπιση του κέντρου βάρους των πανεπιστημίων από το επιστημονικό προσωπικό στο διοικητικό προσωπικό και την δημιουργία μιας γραφειοκρατίας στα ιδρύματα ξένης προς στις επιστήμες που λυμαίνεται  των πανεπιστημίων. Αυτή η τάση είναι αναμφίβολα σωστή (και περιγράφεται ανάγλυφα στα επόμενα) αλλά  ως επιμέρους έκφρασης μιας ευρύτερης πορείας οργανικής σύμπλεξης  πανεπιστημίου και αγοράς.

H μετάφραση είναι επιλεκτική με έμφαση στα πιο δημοσιογραφικά κομμάτια. Απόσπασμά της δημοσιεύτηκε αρχικά στην εφημερίδα ΠΡΙΝ αυτής της Κυριακής.

Benjamin Ginsberg. Η διοίκηση έφαγε τα δίδακτρά μου!

 Κανένα στατιστικό στοιχείο για την ανώτατη εκπαίδευση δεν χρήζει περισσότερης προσοχής – και ανησυχίας – για την κοινή γνώμη από το συνεχώς αυξανόμενο κόστος εισόδου σε αυτή. Από το 1980 η πληθωριστική προσαρμογή των διδάκτρων για τα δημόσια πανεπιστήμια έχει τριπλασιαστεί ενώ για τα ιδιωτικά έχει υπερδιπλασιαστεί. Συγκριτικά  με όλα τα άλλα αγαθά και τις υπηρεσίες της αμερικάνικής οικονομίας, της υγειονομικής περίθαλψης συμπεριλαμβανομένης, μόνο τα τσιγάρα και τα άλλα προϊόντα καπνού έχουν δει τις τιμές τους να αυξάνονται γρηγορότερα από το κόστος του να πάει κάποιος στο πανεπιστήμιο.   Για όλους αυτούς τους λόγους μπορούμε να συγχωρήσουμε την ανησυχία των γονέων, που πληρώνουν όλο και μεγαλύτερα δίδακτρα, για το κατά πόσο τα πανεπιστήμια σπαταλούν αυτούς τους επιπλέον πόρους ώστε να γίνει κάπως καλύτερη – για να μην πούμε τρεις φορές καλύτερη- η εκπαίδευση των νέων.

Ανάμεσα στο 1975 και το 2005 τα συνολικά έξοδα των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Αμερική έχουν τριπλασιαστεί σε πάνω από 325 δισεκατομμύρια το χρόνο. Την ίδια ακριβώς περίοδο ο λόγος διδασκόντων – διδασκομένων έχει παραμείνει σχεδόν σταθερός, περίπου δεκαπέντε ή δεκαέξι φοιτητές ανά καθηγητή. Ένα πράγμα που έχει αλλάξει ριζικά είναι ο λόγος διοικητικών – διδασκομένων. Το 1975 τα πανεπιστήμια προσλάμβαναν ένα διοικητικό για κάθε ογδόντα τέσσερις και ένα υπάλληλο προσωπικού (με αρμοδιότητες όπως δουλείες γραφείου, μηχανογράφηση και άλλα παρόμοια) για κάθε πενήντα φοιτητές. Το 2005 οι αντίστοιχες αναλογίες ήταν ένα προς εξήντα οκτώ και ένα προς είκοσι ένα.

Η παγίδα των διδάκτρων στα AEI

πηγή: Cynical

Ενώ ο κόσμος όλος ασχολείται με τη νέα οργανωτική και διοικητική δομή των ΑΕΙ, όπως αναγράφεται στο νομοσχέδιο για την ανώτατη παιδεία, λίγοι στρέφουν το βλέμμα τους στις επιπτώσεις που διαφαίνονται από την ελάττωση του πρώτου κύκλου σπουδών στα τρία ή ακόμα και λιγότερα χρόνια.

Το γιατί είναι φανερό: μετακύλιση του κόστους λειτουργίας των πανεπιστημίων από το κράτος στους ίδιους τους φοιτητές, κατά τουλάχιστον το ¼ . Ο πρώτος κύκλος σπουδών θα είναι προς το παρόν δωρεάν, ενώ η ελάττωση της χρονικής διάρκειας σε τρία χρόνια θα είναι το πρόσχημα για να κλείνει το στόμα αυτών που θα τολμούσαν να καταγγείλουν την κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Τυπικά τέτοιο πράγμα δεν υφίσταται.

Ουσιαστικά όμως υφίσταται και παρα-υφίσταται. Διότι ενώ με τις τετραετείς και πενταετείς σπουδές η πρόσβαση στην αγορά εργασίας είναι ήδη δύσκολη, κάτω από το πρόσχημα της έλλειψης των κατάλληλων γνώσεων και δεξιοτήτων, τότε πώς αυτή θα διευκολυνθεί με την ελάττωση του χρόνου σπουδών;

Αυτό λοιπόν, που προϋποτίθεται είναι ότι οι φοιτητές θα αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να παρακολουθούν στο σύνολό τους και τον δεύτερο κύκλο σπουδών, ο οποίος όμως δεν θα είναι καθόλου δωρεάν. Το ύψος δε των διδάκτρων θα αφήνεται στη «διακριτική» ευχέρεια των πανεπιστημιακών αρχών, όπως λίγο πολύ συμβαίνει και σήμερα. Μόνο που με το νέο σχεδιασμό των ΑΕΙ και τη σημαντική ελάττωση της χρηματοδότησης, οι μεταπτυχιακές σπουδές θα αποτελούν το βασικό χρηματοδότη και το αναγκαίο καύσιμο για τη συνέχιση της λειτουργίας τους.

Άλλωστε, αυτό ακριβώς συμβαίνει και στα βρετανικά πανεπιστήμια, εκτός από τα πανεπιστήμια της ηρωικής Σκωτίας, όπου η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι δωρεάν για όλα τα παιδιά του κόσμου, εκτός από τα …αγγλόπουλα!

Είχαμε γράψει πρόσφατα για την αύξηση της οροφής στο ύψος των διδάκτρων στα βρετανικά ΑΕΙ στο τριπλάσιο απ’ ότι ισχύει σήμερα, δλδ, στις 9,000 λίρες, με το σκεπτικό ότι αυτό το ανώτατο ποσό θα υιοθετείτο μόνο από τα ελίτ πανεπιστήμια. Φυσικά έκαναν λάθος, διότι σε μια αγορά προϊόντων, όπου μια χαμηλή τιμή σηματοδοτεί και χαμηλής ποιότητας προϊόν, δεν είναι δυνατόν κάποιος να πουλάει φτηνά.

Μέσα στον ορυμαγδό της αγοράς της γνώσης, υπάρχει και μια καλή είδηση που έρχεται από τη Γερμανία. Εκεί, τα κρατίδια είχαν εισάγει ήδη από καιρό δίδακτρα, στα 500 ευρώ το εξάμηνο, τρίχες δλδ, αν τα συγκρίνει κανείς με τον πακτωλό των χιλιάρικων που ισχύει στα αγγλοσαξονικά.

Όχι πλέον! Ήδη η νέα σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Αμβούργου δεσμεύτηκε ότι θα καταργήσει τα δίδακτρα από το 2012, και στην κίνηση αυτή την ακολούθησαν και τα υπόλοιπα κρατίδια, εκτός αυτών της Κάτω-Σαξωνίας και της Βαυαρίας.

Ό,τι πάντως και να πεις για τη Γερμανία, δεν μπορείς να μην της αναγνωρίσεις δυο πολύ θετικές κινήσεις. Η μια είναι αυτή που προαναφέραμε και η άλλη, η ταφόπλακα που έβαλε στην πυρηνική ενέργεια.

Εμπορευματοποίηση της Επιστήμης

πηγή: Cynical

Η ολοένα και αυξανόμενη μερίδα ανθρώπων που αρνούνται τον εμβολιασμό στην πρόσφατη πανδημία, δεν αποτελεί παρά απόρροια της ολοένα και διογκούμενης δυσπιστίας απέναντι στις φαρμακοβιομηχανίες, στους γιατρούς και στα πανεπιστήμια για το ποιανού συμφέρον τελικά εξυπηρετούν.

Κι ενώ οι μηχανισμοί προπαγάνδας που επιστρατεύονται, επιδιώκουν να αποδώσουν την προέλευση της δυσπιστίας αυτής στον πρωτογονισμό, στον υφέρποντα ανορθολογισμό και στα φοβικά σύνδρομα που αναπτύσσουν οι μάζες απέναντι στην τεχνολογία και στα καινά της δαιμόνια, στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν ότι οι κύριοι υπαίτιοι της παρατηρούμενης γενικευμένης δυσπιστίας δεν είναι παρά αυτοί οι ίδιοι με τους αήθεις τρόπους που χρησιμοποιούν στο να εξαγοράζουν, να διαφθείρουν, να δωροδοκούν ερευνητές και κυβερνήσεις, και στο να αλλοιώνουν ή να αποκρύπτουν ερευνητικά αποτελέσματα όταν έρχονται σε αντίθεση με τους εμπορικούς τους σκοπούς.

Ενώ ο κύριος όγκος της δυσπιστίας κατευθύνεται προς τις φαρμακευτικές εταιρίες και καπνοβιομηχανίες, εν τούτοις δεν είναι οι μόνες που χρηματοδοτούν την έρευνα, δεν είναι οι μόνες που εμπλέκονται με τα ακαδημαϊκά ιδρύματα ή που χαράζουν δημόσιες πολιτικές. Θα ήταν λάθος μεγάλο αν παραλείπαμε το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, τις εταιρίες βιοτεχνολογίας και τις εταιρίες στον τομέα της ενέργειας.

Στη σημερινή εποχή οι δεσμοί ανάμεσα στην επιστήμη, την τεχνολογία και τις επιχειρήσεις είναι πολύ στενοί, εξ αιτίας της αναγνώρισης της συμβολής τους στην ανταγωνιστικότητα των οικονομιών. Ενώ λοιπόν οι κυβερνήσεις τις τελευταίες δυο δεκαετίες κατέβαλαν και συνεχίζουν να καταβάλουν έντονες προσπάθειες να πείσουν για την κοινωνική ωφέλεια μιας τέτοιας σύμπραξης, στην πραγματικότητα υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος πειστηρίων που μαρτυράει το ακριβώς αντίθετο.

Τον όγκο αυτό των πειστηρίων, σχετικά με τις κοινωνικές συνέπειες της εμπορευματοποίησης της έρευνας και της επιστήμης φέρνει στο φως η Οργάνωση Επιστημόνων για την Παγκόσμια Υπευθυνότητα και την Ηθική στην Επιστήμη (Scientists for Global Responsibility) σε πρόσφατη εκτεταμένη έκθεση που δημοσιεύεται ΕΔΩ.

Προς... "εύδοξη" κατάργηση των συγγραμμάτων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ

πηγή: Αυγή 
Στεφανάκου Π.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 09/03/2011

 

Με εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας, επανέρχεται το καθεστώς του ενός και μοναδικού συγγράμματος. Καταργούνται τα συγγράμματα για τα μαθήματα-συνθέσεις. Νέα κατά παραγγελίαν έρευνα για την αντικατάσταση του έντυπου βιβλίου από το ηλεκτρονικό. «Όχι», λένε οι φοιτητές.

Στο ένα και μοναδικό σύγγραμμα για κάθε μάθημα ξαναγυρνά η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας στέλνοντας τους φοιτητές στην αγορά για να προμηθευτούν τα επιπλέον βιβλία τα οποία είναι απαραίτητα για τις σπουδές τους. Με εγκύκλιο που απέστειλε στα πανεπιστήμια, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας επαναφέρει το αναχρονιστικό καθεστώς του ενός και μοναδικού συγγράμματος το οποίο έχει πολλάκις κατακεραυνώσει ζητώντας από τα τμήματα των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ να κόβουν μόνο ένα σύγγραμμα ανά κεφάλι. Όσοι φοιτητές πήραν παραπάνω συγγράμματα, θα πρέπει να τα επιστρέψουν, διαφορετικά δεν θα μπορούν στο εξής να πάρουν κανένα βιβλίο δωρεάν λόγω διαγραφής τους από το σύστημα ηλεκτρονικής διανομής συγγραμμάτων «Εύδοξος».
Η εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στα πανεπιστήμια και στους φοιτητές και ήδη έχουν ξεκινήσει να εκδηλώνονται κινητοποιήσεις ενάντια στην υπονόμευση της δωρεάν διανομής των απαραίτητων συγγραμμάτων. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας όχι μόνο δεν κάνει πίσω, αλλά για μια ακόμα φορά κατέφυγε σε επικοινωνιακό αντιπερισπασμό πανηγυρίζοντας επειδή μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος «Εύδοξος» έχει μειωθεί ο χρόνος για την παραλαβή των συγγραμμάτων από τους φοιτητές. Επιπλέον, έδωσε στη δημοσιότητα έρευνα από την οποία διαφαίνεται η πρόθεση του υπουργείου Παιδείας να αντικαταστήσει ακόμα και το ένα δωρεάν σύγγραμμα που παρέχει στους φοιτητές από το λεγόμενο ηλεκτρονικό βιβλίο. Κι αυτό παρά τη σαφή δήλωση της πλειοψηφίας των φοιτητών ότι προτιμούν το έντυπο βιβλίο έναντι του ηλεκτρονικού.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την ΕΔΕΤ Α.Ε. σε 2.200 τελειόφοιτους φοιτητές στους οποίους ετέθησαν ερωτήσεις που ήταν σαφώς προσανατολισμένες υπέρ της χρήσης του ηλεκτρονικού βιβλίου. Παρά τον προσανατολισμό της έρευνας, το 81,51% των φοιτητών δηλώνει ότι προτιμά το έντυπο βιβλίο από το ηλεκτρονικό, ενώ το 65,90% θεωρεί ότι ένα από τα σημαντικότερα μειονεκτήματα χρήσης του ηλεκτρονικού βιβλίου είναι ότι κουράζει τον αναγνώστη. Μόλις το 17,74% των φοιτητών δηλώνει ότι δεν γνωρίζει τι είναι ο ηλεκτρονικός αναγνώστης, αλλά είναι ελάχιστο το ποσοστό των ερωτηθέντων (0,71%) που τον έχει χρησιμοποιήσει.
Παρά ταύτα το 62,46% των φοιτητών εμφανίζεται να συμφωνεί με την άποψη ότι μέσα στην επόμενη τριετία όλα τα βιβλία των σπουδών θα είναι ηλεκτρονικά. Σύμφωνα με το 47,17% των ερωτηθέντων το σημαντικότερο πλεονέκτημα χρήσης του ηλεκτρονικού βιβλίου είναι η άμεση πρόσβαση στα βιβλία.

Σε μια προσπάθεια να φανεί ότι οι φοιτητές δεν χρειάζεται να παίρνουν και να κρατούν έντυπα συγγράμματα εντάσσεται ερώτηση από την οποία προκύπτει η απάντηση ότι το «μόνον το 28% των βιβλίων επαναχρησιμοποιείται μετά την επιτυχή εξέταση στο μάθημα». Ωστόσο, το ποσοστό αυτό είναι αρκετά υψηλό (σε ορισμένες δε ειδικότητες είναι βέβαιο ότι θα ήταν πολύ υψηλότερο) ενώ δεν ερωτήθηκαν οι πτυχιούχοι οι οποίοι εργάζονται στο γνωστικό τους αντικείμενο για το πόσο συχνά ανατρέχουν στα συγγράμματα που έχουν στη βιβλιοθήκη τους.
Το μόνο που εξασφάλισε η έρευνα αυτή για το υπουργείο Παιδείας είναι ότι το 80% των φοιτητών είναι ευχαριστημένο από το σύστημα «Εύδοξος» όσον αφορά στην έγκαιρη διανομή των συγγραμμάτων για το ακαδημαϊκό έτος 2010-11.
Με την εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας μεθοδεύεται η επιχείρηση κατάργησης της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων ξεκινώντας από την περικοπή των συμπληρωματικών. Στην εγκύκλιο ορίζεται ότι «οι Γενικές Συνελεύσεις των Τμημάτων των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ και τα Ακαδημαϊκά Συμβούλια των ΑΕΑ οφείλουν να περιλαμβάνουν στον συνολικό κατάλογο διδακτικών συγγραμμάτων δύο ή περισσότερες διαζευκτικές επιλογές συγγραμμάτων για κάθε μάθημα, ενώ στην κάθε επιλογή πρέπει να περιλαμβάνεται ένα και μόνο διδακτικό εγχειρίδιο». Οι Γραμματείες που καταχώρησαν στον «Εύδοξο» «περισσότερα του ενός συγγράμματα σε κάθε δυνατή επιλογή», πρέπει να εισέλθουν στο σύστημα και να τα αφαιρέσουν, «προτείνοντας ταυτόχρονα ένα μόνο σύγγραμμα». Οι φοιτητές που «παρέλαβαν συγγράμματα που δεν δικαιούνται θα τα επιστρέφουν». Αν δεν το κάνουν, τότε «δεν θα δύνανται σε επόμενα εξάμηνα να επιλέξουν μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος «Εύδοξος» διδακτικά συγγράμματα»! Με άλλα λόγια αποκλείονται από το σύστημα. Επιπλέον θα υπάρχουν πειθαρχικές διώξεις για τους φοιτητές που έχουν υπερβεί τον ελάχιστο αριθμό εξαμήνων που απαιτούνται για τη λήψη του πτυχίου.
Τέλος, κανένα σύγγραμμα δεν θα διανέμεται για τα μαθήματα που αποτελούν σύνθεση δύο η περισσότερων αυτοτελών μαθημάτων. Τα προτεινόμενα συγγράμματα γι' αυτά τα μαθήματα οι φοιτητές υποχρεώνονται να τα αγοράζουν από την τσέπη τους.

Ιδού τα κατορθώματα του πανεπιστημίου-επιχείρηση

Αυτό είναι το πρότυπο της Αννούλας!!!

 Παραθέτουμε δύο άρθρα με θέμα την εξαγορά διδακτορικού διπλώματος από τον γιό του Μ. Καντάφι (με ταρίφα 1,5 εκατομύριο λίρες) από το LSE (London School of Economics). Με την αποκάλυψη του σκανδάλου οδηγήθηκε σε παραίτηση ο πρύτανης του LSE, Χάουαρντ Ντέιβις. Βέβαια το σκάνδαλο δεν αφορά τον πρύτανη αλλά τη λειτουργία του νεοφιλελεύθερου πανεπιστημίου-επιχείρηση που οραματίζονται να επιβάλουν και στα ελληνικά ΑΕΙ.



 Αγόρασε διδακτορικό από το LSE o γιος Καντάφι 

Στο φως της δημοσιότητας έρχονται καταγγελίες σύμφωνα με τις οποίες ο Σαΐφ Αλ Ισλάμ, γιος του Λίβυου ηγέτη , Μουαμάρ Καντάφι, εξαγόρασε το master που πρόσφατα έλαβε από το London School of Economics.
Πιο συγκεκριμένα, το αντίτιμο φαίνεται να είναι ιδιαίτερα υψηλό και φέρεται να αγγίζει το 1,5 εκατ. λίρες, χρήματα τα οποία δόθηκαν μέσω χορηγίας σε ένα από τα προγράμματα του LSE.
Επί ποδός βρίσκονται οι βρετανικές Αρχές, οι οποίες διερευνούν την ορθότητα των καταγγελιών.

πηγή: newsday.gr

Παραιτήθηκε ο πρύτανης του LSE λόγω σχέσεων με την οικογένεια Καντάφι

To συμβούλιο του πανεπιστημίου θα πραγματοποιήσει ανεξάρτητη έρευνα 

Ο πρύτανης του London School of Economics (LSE) υπέβαλε χθες την παραίτησή του εν μέσω σκανδάλου για τις σχέσεις του υψηλού κύρους βρετανικού πανεπιστημίου με την οικογένεια του Μουαμάρ Καντάφι. Ο Χάουαρντ Ντέιβις παραιτήθηκε, λέγοντας ότι η φήμη του πανεπιστημίου επλήγη λόγω των διασυνδέσεών του με το καθεστώς της Λιβύης, επειδή έλαβε, μεταξύ άλλων, χρήματα από ένα ίδρυμα που διοικεί ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι, γιος του Λίβυου ηγέτη και απόφοιτος του LSE.

To συμβούλιο του πανεπιστημίου θα πραγματοποιήσει ανεξάρτητη έρευνα στις σχέσεις του LSE με την Λιβύη και τον Σαΐφ Καντάφι.

«Συμβούλευσα το διοικητικό συμβούλιο του LSE να δεχθεί τα χρήματα, αλλά αυτό αποδείχτηκε λάθος» δήλωσε ο Ντέιβις. «Η αποδοχή χρημάτων από λιβυκές πηγές εμπεριείχε ρίσκο το οποίο έπρεπε να είχε μετρήσει περισσότερο στην απόφαση» συμπλήρωσε.

Το LSE δέχτηκε το 2009 δωρεά 1,5 εκατ. στερλίνων (1,76 εκατ. ευρώ) για ερευνητικούς σκοπούς από το Διεθνές Ίδρυμα Φιλανθρωπίας και Ανάπτυξης Καντάφι το οποίο διοικεί ο Σαΐφ Καντάφι. Το πανεπιστήμιο υποστηρίζει ότι από το ποσό αυτό έχει λάβει μόνο 300.000 στερλίνες (352.000 ευρώ) που, λόγω των αντιδράσεων που προκλήθηκαν, αποφάσισε να τα αφιερώσει σε ένα ταμείο υποτροφιών για φοιτητές από τη Βόρεια Αφρική.

Ο Ντέιβις ήταν κάποτε ο οικονομικός απεσταλμένος του πρώην πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ στη Λιβύη και το 2007 δέχτηκε 50.000 δολάρια (36.000 ευρώ), τα οποία καταβλήθηκαν προς το πανεπιστήμιο, για συμβουλευτικές υπηρεσίες που προσέφερε στο επενδυτικό ταμείο της Λιβύης.

Στην επιστολή παραίτησής του ανέφερε ότι μετανιώνει για τις αποφάσεις αυτές. «Δεν υπάρχει τίποτε το ουσιαστικό για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπομαι, όμως το αποτέλεσμα ήταν να δυσχεράνω την δυνατότητα υπεράσπισης του πανεπιστημίου» έγραψε.

Το LSE ανακοίνωσε ότι η έρευνα θα επεκταθεί και στην ακαδημαϊκή αυθεντικότητα της διδακτορικής διατριβής του Σαΐφ Καντάφι, την οποία έλαβε το 2008 αλλά τελευταίως κυκλοφόρησε η φήμη ότι μέρος της είναι προϊόν λογοκλοπής.

πηγή: Τα Νέα

Έρευνες κομμένες στα μέτρα των εταιρειών

του Γιάννη Ελαφρού
δημοσιεύθηκε στο Πριν της 26/4/2009

Αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο για τις καταστροφικές, για την ανάπτυξη της επιστήμης, συνέπειες της υπαγωγής της έρευνας στις ανάγκες κερδοφορίας των ιδιωτικών εταιρειών, κάτι που αποτελεί βασική στόχευση της προωθούμενης, από την κυβέρνηση, μεταρρύθμισης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το άρθρο εστιάζει κυρίως στο ρόλο των φαρμακοβιομηχανιών στην έρευνα στο φάσμα των βιοιατρικών επιστημών. Παραθέτουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Σύμφωνα με έρευνα του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας, το 20,5% των αμερικανών επιστημόνων, που βρίσκονται στη μέση της καριέρας τους, απάντησε ότι έχει αλλάξει το σχεδιασμό, τη μεθοδολογία και τα αποτελέσματα των ερευνών ύστερα από πίεση του χρηματοδότη....Το 47% των γενετιστών στους οποίους ζητήθηκαν επιπλέον πληροφορίες και στοιχεία σχετικά με την έρευνά τους από άλλα ιδρύματα, αρνήθηκαν τουλάχιστον μία φορά (τα τελευταία τρία χρόνια) να τα διαθέσουν.....Σε έρευνα του 1966, το 50% των επιστημόνων που ρωτήθηκαν αισθανόταν άνετα να μοιραστούν με άλλους στοιχεία από κάποια εργασία που πραγματοποιούσαν. Το 1998 το ποσοστό είχε πέσει στο 26%! Ειδικά στον τομέα των βιολόγων το ποσοστό ήταν πλέον μόλις 14%. Είναι πολλά τα λεφτά....

Ολόκληρο το άρθρο εδώ