Flashback: Ομιλία για την παιδεία, 20/12/1980

πηγή: Κοίτα τον Ουρανό

Σήμερα έπεσε στα χέρια μας μια ομιλία Έλληνα πρωθυπουργού στη Βουλή για τα πανεπιστήμια 31 χρόνια πρίν. Το απόσπασμα επιβεβαιώνει τα σχόλια μας για τον αποπροσαναντολιστικό, προπαγανδιστικό και κατασκευασμένο δημόσιο διάλογο για τη παιδεία κι αποκαλύπτει τον πραγματικό πολιτικό μέντορα της Άννας Διαμαντοπούλου.

«Τα Πανεπιστήμια και τα άλλα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας δεν έχουν μόνο ηγετικό ρόλο να παίξουν, έχουν άλλο ρόλο πολύ σημαντικότερο, έχουν το ρόλο να προετοιμάσουν για αύριο την ηγέτιδα τάξη της ελληνικής κοινωνίας…
Και ερωτάται, κύριοι συνάδελφοι, αυτός ο προορισμός, αυτός ο στόχος των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων επιτυγχάνεται και είναι δυνατόν να επιτευχθεί σήμερον; Δυστυχώς όχι μόνον δεν επιτυγχάνεται ο στόχος, αλλά προετοιμάζεται η υποβάθμισις της ελληνικής νεολαίας.
Προετοιμάζεται η διάλυσις του Κράτους. Διότι πώς είναι δυνατόν να υπάρξη σύγχρονο Κράτος, χωρίς διακεκριμένους επιστήμονες; (…)
Αλλά κύριοι συνάδελφοι, αυτή η κατάσταση στα Πανεπιστήμια σε τι οφείλεται; Οφείλεται
μήπως στην έλλειψη υποδομής όπως ισχυρίζονται πολλοί; (…) Θα μπορούσαν όσοι επιτίθενται κατά της υποδομής να δικαιωθούν αν ουρά φοιτητών συνωστίζετο προ αιθουσών απολύτως πλήρων και δεν είχαν έδρανα να καθίσουν. Πηγαίνετε στα Πανεπιστήμια, σε μάθημα οποιουδήποτε καθηγητή και του πιο νέου και του πιο δημοκρατικού και αν είναι περισσότερα από τα 20% των εδράνων κατειλημμένα δέχομαι να παραιτηθώ αυτή τη στιγμή.
(…) Κατελήφθη η Βιομηχανική Σχολή. Γιατί; Διότι εξετάστηκαν οι φοιτητές στη Στατιστική και βρήκαν ότι τα θέματα τους ήταν πολύ δύσκολα και είπαν να δώσουν σε άλλα θέματα και με την άρνηση της Σχολής κατέλαβαν την Ανωτάτη Βιομηχανική. Και υπάρχει και συνέχεια στη Βιομηχανική. Παρουσιάστηκαν ορισμένοι φοιτητές αντί άλλων και εξετάσθηκαν. Ανεκαλύφθη η πλαστοπροσωπεία, η οποία τιμωρείται από τον Ποινικό νόμο και παραπέμθηκαν στην εισαγγελία. Αίτημα: “Να ανακληθούν οι 11 αποβολές από τις
πλαστοπροσωπίες, να σταματήσει η ποινική δίωξη, να τοποθετηθούν κατά της εισαγγελικής παρέμβασης που καταλύει κάθε έννοια ασύλου” (…)
Για ποιο άσυλο μιλάμε; Για το πανεπιστημιακό βέβαια. Για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Για τη δυνατότητα να παρακολουθεί ο φοιτητής το μάθημα και ο καθηγητής να διδάσκει. Είναι αυτό που ισχύει σήμερα; Μόνο αυτό δεν είναι. Όλα τα άλλα είναι. Είναι άσυλο για μικρεμπόρους, είναι άσυλο για τον Κελαηδόνη, είναι άσυλο για τις συνεδριάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι άσυλο για προσωπικά αιτήματα (…)
Αλλά κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τα πράγματα είναι ακόμα πιο επικίνδυνα από ό,τι σας τα περιέγραψα.
Διότι δεν υπάρχει κανένας κλητήρας που να τολμά να ζητήσει την ταυτότητα εκείνου που εισέρχεται στο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να εισέλθει. Και σας ερωτώ. Είναι άσυλο αυτό όταν ο οιοσδήποτε κακοποιός μπορεί να εύρει καταφύγιο;»

Γεώργιος Ράλλης, από την ομιλία του στη Βουλή σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στα πανεπιστήμια της χώρας, 20.12.1980 (σαν να μην πέρασε μια μέρα!)

Η Γνωστή-Άγνωστη αντίσταση στη χούντα Συνοπτικό χρονολόγιο

Αναρτούμε συνοπτικό χρονολόγιο αντιστασιακών ενεργειών κατά τη διάρκεια της χούντας, πηγή έμπνευσης της νεολαίας για τους αγώνες που έρχονται.

 

Πηγή: IOΣ της Κυριακής

Τριάντα χρόνια μετά το πραξικόπημα του ’67, ακόμα και μια απλή καταγραφή της Αντίστασης στη χούντα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Ανάμεσα στον ομιχλώδη μύθο που καλλιεργήθηκε από τα ΜΜΕ και τις επίσημες κομματικές ιστορίες της μεταπολίτευσης από την μια και τις συνεχιζόμενες μέχρι τις μέρες μας αναφορές στο “τρομοκρατικό παρελθόν” παλιών αντιστασιακών από τους επιγόνους του Μάλλιου και τους σύγχρονους τρομολάγνους σεναριογράφους των δεξιών -συνήθως- ΜΜΕ, η ιστορία των οργανώσεων, των ομάδων και των μεμονωμένων ατόμων που επέλεξαν την ενεργητική αντίσταση στο καθεστώς της Ελλάδος των Ελλήνων Χριστιανών παραμένει ακόμα άγραφη.
Πράγμα καθόλου περίεργο, βέβαια, τη στιγμή που ουδείς ιστορικός έχει μπει μέχρι στιγμής στον κόπο ν’ ασχοληθεί σοβαρά με οποιαδήποτε πτυχή της χουντικής επταετίας – πόσο μάλλον με την (αντικειμενικά) λιγότερο διαφανή υπόθεση της περιόδου…
Ευνόητες λοιπόν οι δυσκολίες που παρουσίασε η σύνταξη τούτου του συνοπτικού χρονολόγιου – αναπόφευκτα ελλιπούς, παρόλο που καταβάλαμε κάθε προσπάθεια για να είναι όσο γίνεται ακριβέστερο και λιγότερο επιλεκτικό. Αναγκαίες επίσης οι βιβλιογραφικές διευκρινίσεις και η αξιολόγηση των πηγών απ’ τις οποίες αντλήσαμε τα στοιχεία μας.
Οι εφημερίδες της εποχής, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια μέχρι την κατάργηση της προληπτικής λογοκρισίας τον Οκτώβριο του 1969, ελάχιστα βοηθούν στη συλλογή συγκεκριμένων στοιχείων: σποραδικές και άκρως επιλεκτικές ειδήσεις που αντικατοπτρίζουν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο το αλαλούμ της στρατιωτικής νοοτροπίας και τάξης πραγμάτων, καθώς είναι δυσδιάκριτο ν’ αντιληφθεί κανείς ακόμα και τα κριτήρια βάσει των οποίων κάποιες ειδήσεις ( για δίκες “αναρχοκομμουνιστών τρομοκρατών” λ.χ. ή για κάποιες δυναμικές ενέργειες της αντίστασης που είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό πολιτών) άλλοτε επιτρέπεται να δημοσιευτούν κι άλλοτε όχι. Χρησιμοποιήσαμε τον καθεστωτικό “Ελεύθερο Κόσμο” του 1967-68, το “Έθνος” του 1967-69 και το “Βήμα” του 1970.
Αντίθετα, αρκετά διαφωτιστικές -και, κατά κανόνα, εξαιρετικά συγκεκριμένες- είναι οι πληροφορίες που την ίδια περίοδο περιέχονται στον παράνομο αντιστασιακό τύπο, κυρίως του ΠΑΜ και των θυγατρικών του οργανώσεων (“Νέα Ελλάδα”, “Αυγή”, “Θούριος”, κλπ), παρά τις ευνόητες δυσκολίες που υπήρχαν στη συγκέντρωση, επαλήθευση και δημοσίευση του υλικού.
Μια καλή (αν και όχι πλήρης) έκδοση αυτών των εντύπων σε φυσικό μέγεθος έγινε το 1974, με πρόλογο του Στρατή Τσίρκα (“Αρχείο παράνομου αντιστασιακού εντύπου”, έκδοση ΚΚΕ Εσωτερικού). Αρκετά λεπτομερείς είναι και οι χρονολογικοί πίνακες που δημοσιεύονται στα τεύχη της παράνομης “Κομμουνιστικής Επιθεώρησης” του ίδιου πολιτικού φορέα, μεταξύ 1972 και 1974.
Οι μεταπολιτευτικές εκδόσεις πολιτικών οργανώσεων και κομμάτων με θέμα την αντίσταση ούτε πολλές είναι ούτε πάντοτε ιδιαίτερα διαφωτιστικές. Ξεχωρίζουμε το “Λεύκωμα του Ρήγα Φεραίου” (Αθήνα 1974), με χρονολόγιο που δεν περιορίζεται στον απολογισμό της δραστηριότητας της συγκεκριμμένης οργάνωσης αλλά αναφέρεται και στις ενέργειες των άλλων σχηματισμών.
Λιγότερο χρήσιμη αποδείχθηκε η έκδοση του ΚΚΕ “Εξήντα χρόνια αγώνων και θυσιών. Χρονικό του ΚΚΕ, τ.ΙΙ, 1945-1978″ (Αθήνα 1978, έκδοση της ΚΕ), που χαρακτηρίζεται κυρίως από απουσία αναφορών σε συγκεκριμένα πρόσωπα και την καλλιέργεια σύγχυσης ανάμεσα στην ταυτότητα των διάφορων οργανώσεων που πρόκυψαν από τη διάσπαση του εγχώριου κομμουνιστικού κινήματος.
Για μια συνολικότερη -αλλά αρκετά συνοπτική- παρουσίαση των αντιστασιακών οργανώσεων, ο αναγνώστης μπορεί να καταφύγει στο κείμενο του Γιώργου Γιαννόπουλου, μέλους της ΔΑ και στη συνέχεια του ΠΑΚ “Οι αντιστασιακές δυνάμεις μετά το πραξικόπημα”, στο συλλογικό έργο “Η Ελλάδα κάτω από στρατιωτικό ζυγό”, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1972 στην Αγγλία (Αθήνα 1976, εκδόσεις Παπαζήση) καθώς και σε σχετική έρευνα του Γιάννη Φλώρου ( “Αντιστασιακές οργανώσεις στη δικτατορία.

Education and Social Mobility in the Soviet Union 1921 – 1934 Sheila Fitzpatrick

Πηγή:BookCapacitor

Για ευκολότερη ανάγνωση το κείμενο βρίσκεται και εδώ: http://hotfile.com/dl/113820922/553708a/Education1921.docx.html )

 

0.0 Εισαγωγή

  Η Sheila Fitzpatrick είναι μια αυστραλό-αμερικανίδα ιστορικός που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Chicago. Ασχολείται με την σοβιετική ιστορία ιδιαίτερα για την περίοδο που ήταν ο Στάλιν στην εξουσία. Η ίδια ανήκει στο ρεύμα της «ιστορίας από τα κάτω», που αποτελεί μια άλλη εκδοχή ιστοριογραφίας, η οποία όμως δεν ασχολείται με την ιστορία ως ιστορία προσωπικοτήτων, αλλά με την «ζωή των μαζών». 

  Το εν λόγο βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1979, δηλαδή σε μια περίοδο που ο ψυχρός πόλεμος καλά κρατεί. Από την ίδια συγγραφέα προηγείται ένα βιβλίο για τον «κομισαριάτο του διαφωτισμού» ‘η αλλιώς την αρχή της προσπάθειας για την λύση του αναλφαβητισμού της νεοϊδρυθέντας Σοβιετικής Ένωσης από το 1920. 

  Εντυπωσιάζει θετικά το γεγονός πως το κείμενο είναι ένα ιδιαίτερα πλούσιο σε πληροφορίες για τα προβλήματα, τις αντιπαραθέσεις και τις προσπάθειες της ΕΣΣΔ πάνω στην εκπαίδευση, με αρκετά φιλοσοβιετική χροιά, εξαιρετικά σπάνιο για αστούς συγγραφείς. Η ίδια αναφέρει σε συνέντευξη της (http://findarticles.com/p/articles/mi_6976/is_3_8/ai_n28449799/) ότι από όταν ήταν φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δεν ήταν συμπαθής στους ακαδημαϊκούς κύκλους διότι οι απόψεις της ήταν αρκετά φιλοσοβιετικές ή τουλάχιστον όχι αρκετά «αντί- σοβιετικές».  Πράγματι, αν διαβάσει κανείς αυτό το βιβλίο θα συμφωνήσει. Μέσα στο βιβλίο θα διαβάσουμε αρκετά θετικά σχόλια για την ΕΣΣΔ, ενώ στα αρνητικά σχόλια απουσιάζουν οι υπερβολές. 

 Στο βιβλίο μελετούνται ουσιαστικά δύο διαφορετικοί περίοδοι για την σοβιετική εκπαίδευση. Η μια από το 1921 ως το 1929, και η άλλη από το 1929 ως το 1934. Η έρευνα της S. Fitzpatrick είναι αρκετά εκτενής, με πλούσια βιβλιογραφία και πάρα πολλά στοιχεία. Στο κείμενο που ακολουθεί γίνεται μια παρουσίαση του βιβλίου, με σχολιασμό στα διάφορα θέματα. Είναι πολύ δύσκολο σε λίγες σελίδες να παρουσιάσουμε όλα τα προβλήματα, για αυτό θα δούμε μονάχα κάποια κεντρικά σημεία λειτουργώντας κυρίως εισαγωγικά στο θέμα, ωστόσο ελπίζω σε συζήτηση στο μπλογκ για περαιτέρω διευκρινήσεις και ανάπτυξη του προβληματισμού για την εκπαίδευση στον σοσιαλισμό. Η Σοβιετική ένωση κατάφερε να έχει τον πιο μορφωμένο λαό που γνώρισε η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα, από αυτήν την άποψη αξίζει μεγάλης προσοχής η εκπαίδευση της.

Συμπεράσματα και εκτιμήσεις από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις Ιανουαρίου-Μαρτίου 2007 Μέρος Γ

Το τρίτο μέρος Εδώ
To λογιστικό φύλλο Καταλήψεις Indymedia Εδώ 
Τα αποτελέσματα των συνελεύσεων Εδώ
Τα μέρη Α, και Β Εδώ

Vankas

THE STRANGE DEATH OF THE LIBERAL UNIVERSITY John Cowley

Το κείμενο αυτό μας έρχεται από τη δεκαετία του 1960 και εξετάζει την ανάπτυξη και τις αντιφάσεις του φιλελεύθερου πανεπιστημίου στην Αγγλία και του ρόλου του φοιτητικού κινήματος σε αυτόν, γεγονός που το καθιστά επίκαιρο στη σημερινή συγκυρία. Εξαιρετικά ενδιαφέρον! Society as a school and school as society.!!!

THE 1960s sees the birth of a new political generation in the advanced capitalist countries. Its school is the student movement. In Germany, Japan, America, France and Italy, combative student movements, born of explosive social tensions close below the surface of post-war affluence and political quietude, are demonstrating the vulnerability of advanced bourgeois society. Britain until recently appeared immune from such developments, although here too events of the past year pose the question as to the possible birth of a student movement. This essay is an exploration of that possibility. The focus is limited to the question of the actual basis for such a movement in the educational system itself.

What is historically distinctive about the student movements of today is their involvement, centrally, in politically contesting the established university structure and practice. This political contestation on a global scale is emerging during a decade of rapid and spectacular growth in higher education in the advanced capitalist nations. The connection between university expansion and student agitation and protest needs exploring, for the two are intimately related and each is revelatory of the other. In the process of expansion, in one country after another, traditional educational values and practices are subject to general questioning and the old university system is attacked from within and from without. This much is generally accepted, but what requires to be understood is the essential nature of the crisis that now manifests itself. It is a crisis embracing both teachers and students. Increasing numbers become conscious of it, as more and more experience the confusion and uncertainty now pervading academic work and study.

In Britain the active propagation of specifically student demands is a new phenomenon and precipitates an immediate response. The student "revolutions" at Hornsey and Guildford in June 1968 led to swift and far-sweeping action on the part of the local authorities concerned: students were expelled, teachers sacked and whole departments disbanded. At the London School of Economics the authorities, if somewhat less direct and primitive in their methods, are no less repressive; informing by teachers on students, erecting iron gates to forestall student occupations, requesting police intervention, issuing writs to selected militant students and threatening staff with disciplinary action and dismissal. Such repression accompanies the "concessions" recently negotiated by the National Union of Students with the Committee of Vice-Chance1lors.l The pattern is clear : where an increase in student representation in the on-going administering of the college fails to contain student unrest the State will step in. Parliament and press now speak with one voice of the need to crush student action at its inception.

ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ : «πολιτικός λόγος και αμφισβήτηση. Η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 στον δημόσιο λόγο των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών κομμάτων» Β.Γκαγκέλης

 

Η πτυχιακή εργασία Εδώ

Δεκέμβρης 2008:Μια προσπάθεια να ανιχνεύσουμε τη δύναμη και τα όρια του αγώνα μας Blaumachen

 ‘Από τα σύνορα ως τα τμήματα, η δημοκρατία δολοφονεί’ (σύνθημα σε τοίχο)
Παρόλο που το κράτος και το θέαμα προσπάθησαν να υποβιβά-
σουν τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 σε «εξέγερση των νέων»,
οι οποίοι λόγω της έμφυτης ευαισθησίας της ηλικίας τους έχουν κάθε
δίκιο να αντιδρούν στον κόσμο των μεγαλύτερων, υπάρχουν στοι-
χεία σε αυτά που τα καθιστούν τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα
των τελευταίων 35 χρόνων στην Ελλάδα. Ο Δεκέμβρης ήταν εξέγερ-
ση μιας μειοψηφίας της εργατικής τάξης που ζει σ’ αυτή τη γωνιά
του κόσμου. Με τις πράξεις της, αυτή η μειοψηφία άσκησε κριτική
στις σύγχρονες κοινωνικές σχέσεις∙ στην εργασία, στο εμπόρευμα,
στο κράτος. Αυτή η καταστροφική και ταυτόχρονα δημιουργική
κριτική ήταν αντικαπιταλιστική και όχι μεταρρυθμιστική∙ εξέφρασε
την ανάγκη για το ξεπέρασμα των καπιταλιστικών σχέσεων.

Η συνέχεια Εδώ

ΠΕΡΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ

            Για τα μισά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα φταίει το άσυλο. Για τα άλλα μισά, οι μετανάστες ... ε και αν έχουμε ξεχάσει καμιά ειδική περίπτωση να θυμηθούμε και τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας...

            Τι σημαίνει όμως τελικά άσυλο; Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή που θα μας βοηθήσει και στη συνέχεια όταν εξετάζουμε την αλληλεπίδραση πανεπιστημιακού ασύλου και κοινωνίας...

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ:

            Με μια πρώτη ετυμολογική προσέγγιση  η λέξη άσυλο προκύπτει  από το στερητικό «α» και τη λέξη «σύλη» που σημαίνει αφαίρεση, απογύμνωμα, λεηλάτηση. Συνεπώς άσυλο σημαίνει κάτι ασφαλές και απαραβίαστο.
            Κατά την αρχαιότητα άσυλα ήταν οι ναοί και οι βωμοί. Το άσυλο εκφράζεται με διάφορες μορφές, πολιτικό, θρησκευτικό, πανεπιστημιακό κλπ, αλλά σαν έννοια είναι αναλλοίωτη, και συναντάται σαν αξία στον ανθρώπινο πολιτισμό από αρχαιοτάτων χρόνων.

           

            Tο πολιτικό Άσυλο είναι ένας πανάρχαιος θεσμός. Μπορούμε να πούμε , ότι υπάρχει από την εποχή των αρχαίων ιερών και κατόπιν των αρχαίων σχολών.  Από την αρχαιότητα διάφοροι χώροι κατείχαν άσυλο(ναοί, μαντεία, ιερατεία κλπ). Σε αυτά τα μέρη κατέφευγαν, ως ικέτες θα λέγαμε, αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι διώκονταν. Tο να εισέλθει κάποιoς στο άσυλο και να τους συλλάβει ή κακοποιήσει, θεωρείτο μία κακή και ιερόσυλη πράξη.

            Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και τα αρχαία πανεπιστήμια διέθεταν Άσυλο. Και μπορούμε να υποθέσουμε με αρκετή ασφάλεια, ότι αυτό υπήρχε, όπως και στην σύγχρονη εποχή, στο πνεύμα και στο πλαίσιο του αυτοδιοίκητού τους. Τέτοιες σχολές,  ήταν η πλατωνική Ακαδημία και το "Λύκειο" του Αριστοτέλη.

Δύση και πανεπιστημιακό Άσυλο :
            Καθώς πηγαίνουμε στην νεώτερη και σύγχρονη εποχή, καλό είναι να επισημάνουμε την ύπαρξη πανεπιστημιακού Ασύλου στο πρώτο πανεπιστήμιο του Δυτικού Κόσμου, που είναι το πανεπιστήμιο της Bologna(τι τραγική ειρωνεία ε;), το οποίο ιδρύθηκε το 1088 στην Ιταλία. Αυτό το άσυλο θεσμοθετήθηκε με ένα νομικό κείμενο το οποίο ονομάζεται Authentica Habita(ή Constitutio Habita) και το οποίο έγινε νόμος το 1158, όπως ανακαλύπτουμε, από τον Φρειδερίκο - τον πρώτο- Μπαρμπαρόσα . Σκοπός του νομικού κειμένου ήταν να ανακηρυχθεί το πανεπιστήμιο χώρος των θεραπόντων, δηλαδή των υπηρετών, της Επιστήμης, δίχως καμία άλλη εξωτερική εξουσία , να μπορεί να παρέμβει και να άρει αυτήν την ανεξαρτησία.

Η έκρηξη στην εκπαίδευση Απρίλης 2006-Μάης 2007

  Το κείμενο εδώ

Ιχνηλατώντας το Δεκέμβρη

 

Το κείμενο Εδώ

Αν και δεν αναφέρεται στο κείμενο, πρέπει να σημειωθεί ότι συγγραφέας του παραπάνω 60 σέλιδου φέρεται να είναι, ο αγωνιστής Λάμπρος Φούντας που έπεσε νεκρός από τις σφαίρες των δυνάμεων καταστολής. Με το όνομά του καταχωρείται λοιπόν και στη λίστα των συγγραφέων.

Πως το τσίρκο που περικύκλωσε τρια τετράγωνα για 300 απεργούς πείνας έχασε την πρωτεύουσα το Δεκέμβρη του 2008. Αθήνα Ανοχύρωτη Πόλη Urban Anarchy

Το κείμενο Εδώ

ΑΝΗΣΥΧΙΑ μια καταγραφή του αυθόρμητου τον Δεκέμβριο του 2008 Α.Κυριακόπουλος, Ε.Γουργουρής

 

Ακριβώς ότι λέει ο τίτλος:

Η μπροσούρα εδώ 

Δεκέμβρης 2008 Τα παιδιά της Γαλαρίας

Με την ανάρτηση αυτή εγκαινιάζουμε την κατηγορία- ετικέτα Δεκέμβρης 2008 που θα φιλοξενήσει αναλύσεις και υλικό για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008,που θεωρούνται από πολλούς συνέχεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων 2006-2007. Θεωρούμε αναγκαία την εξέταση των γεγονότων, το θεωρητικό φώτισμα των προϋποθέσεων τους, τη μελέτη της αυθόρμητης έκρηξης της νεολαίας, τη διακρίβωση των μέσων και των μορφών πάλης που χρησιμοποίηθηκαν, την ανάλυση των όποιων πολιτικών στόχων  τέθηκαν, και την εξέταση του βαθμού στον οποίο υλοποιήθηκαν. Σημαντικό ζήτημα είναι επίσης η στάση και ο ρόλος οργανωμένων δυνάμεων, συγκροτημένων ρευμάτων, αλλά και των ανένταχτων αγωνιστών κατα τη διάρκεια των γεγονότων του Δεκέμβρη 2008. Κάτι τέτοιο θα επιτρέψει τη συνειδητή πλατιά, μεγάλης κλίμακας χρήση των συμπερασμάτων αλλά και των μορφών πάλης που ο Δεκέμβρης έφερε στο προσκήνιο στις αναμετρήσεις που έρχονται.
Προσωπική εκτίμηση είναι ότι ο Δεκέμβρης του 2008 αποτελεί τον κολοφώνα του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού χώρου στην Ελλάδα, ο οποίος ανέλαβε την πρωτοβουλία των κινήσεων έπειτα από σημαντικά αδιέξοδα στα οποία προσέκρουσε το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007, το μαθητικό και το νεολαιϊστικο κίνημα. Ταυτόχρονα ωστόσο έφερε στην επιφάνεια ζητήματα που ο αντιεξουσιαστικός χώρος στάθηκε αδύναμος να τα λύσει, όντας πολύ μικρός και άοπλος, θεωρητικά και πολιτικά για να αναμετρηθεί μαζί τους. Παρ' όλα αυτά, στέκει συνεπής, στην παραγωγή πολύτιμου υλικού καταγραφής των γεγονότων, όπως και στην προσπάθεια πρωτόλειας ανάλυσής τους. Στα κείμενα του Δεκέμβρη, ο αντιεξουσιαστικός χώρος ωριμάζει, και τα όριά του με το δυτικό μαρξισμό γίνονται δυσδιάκριτα. Συνεπώς εν πολλοίς, η θεωρητική επεξεργασία των γεγονότων του Δεκέμβρη, θα θέσει στο βάσανο της κριτικής, σημαντικό τμήμα του θεωρητικού οπλοστασίου του δυτικού μαρξισμού.
Για να αποφύγουμε το σύνδρομο του ξεναγού, παρακάτω η επεξεργασία των Παιδιών της Γαλαρίας σημαντικό-αναντικατάστατο ντοκουμέντο των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008.

Δεκέμβρης 2008  

Vankas

Οι νίκες των φοιτητών

πηγή: iospress.gr (δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία στις 2/7/2006)

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ

Το τρις... εξαμαρτείν ουκ υπουργείου σοφού. Καθώς η Μαριέττα Γιαννάκου βαδίζει στα χνάρια των Βαρβιτσιώτη και Κοντογιαννόπου-λου, αξίζει να θυμηθούμε την τύχη που το φοιτητικό κίνημα επιφύλαξε στις προηγούμενες απόπειρες να επιβληθεί μια αυταρχική τάξη πραγμάτων στα ελληνικά ΑΕΙ.

 

Η πρώτη απόκρουση αυταρχικής νομοθετικής παρέμβασης στον χώρο των ΑΕΙ σημειώθηκε το καλοκαίρι του 1975: Στις 17 Ιουλίου το ΥΠΕΠΘ κατέθεσε αιφνιδιαστικά στο θερινό τμήμα της Βουλής νομοσχέδιο με το οποίο οι φοιτητικοί σύλλογοι μετατρέπονταν σε νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου, ιδιότητα που θα επέτρεπε δικαστικές επεμβάσεις στην εσωτερική τους λειτουργία.

Η ΕΦΕΕ αντέδρασε και, παρά το κατακαλόκαιρο, 30.000 νέοι κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας, διαδηλώνοντας κατά του «κρατικού συνδικαλισμού». Το νομοσχέδιο αποσύρθηκε.

Πώς το κίνημα κατάργησε το νόμο 815

πηγή: Πολιτικό Καφενείο
της Ντίνας Χαριτάτου

Σε κάθε περίοδο μεγάλων φοιτητικών κινητοποιήσεων, που το κίνημα βρίσκεται σε έξαρση και αγωνιστική εγρήγορση, σε όλα τα αμφιθέατρα των σχολών, στις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων και στις πορείες, ανοίγει ένας τεράστιος κύκλος συζητήσεων και πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των φοιτητών με το ίδιο πάντοτε ζητούμενο. Να βρεθεί και να υιοθετηθεί από τον κόσμο το πολιτικό περιεχόμενο και η στρατηγική στόχευση που μπορούν να προσανατολίσουν με σαφή τρόπο το κίνημα, να του δώσουν νικηφόρα προοπτική και να δημιουργήσουν όρους ανατροπής και κατάργησης των εκάστοτε προωθούμενων αντιδραστικών κυβερνητικών πολιτικών σχεδιασμών και νόμων στο χώρο της εκπαίδευσης. Απ' αυτή την άποψη, αξίζει να δούμε το πώς εξελίχθηκε η μάχη για την κατάργηση του νόμου 815.

1979: Όταν ο θείος Καραμανλής υποχρεώθηκε να αποσύρει το ν.815

πηγή: εφημερίδα Εργατική Αριστερά
της Κατερίνας Παρδάλη

Το φοιτητικό κίνημα της Μεταπολίτευσης, η δύναμη της Αριστεράς μέσα στα ΑΕΙ, οι ισχυρές ιδέες της αμφισβήτησης και της αντίστασης στον αστικό καθωσπρεπισμό, ήταν ένα μόνιμο πρόβλημα για τις κυβερνήσεις της Δεξιάς. Ταυτόχρονα, οι καπιταλιστές χρειάζονταν μια «εκσυγχρονιστική τομή» στα πανεπιστήμια, που να βελτιώνει το «προϊόν» (το παραγόμενο ειδικευμένο προσωπικό), με μικρότερο κόστος (άρα ταχύτερες και αποδοτικότερες σπουδές…) και με λιγότερες «απώλειες» (όπως η ενασχόληση με το συνδικαλισμό, το μαρξισμό, την αμφισβήτηση και άλλες τέτοιες «περιττές πολυτέλειες» της Μεταπολίτευσης…). Η κυβέρνηση της Ν.Δ., με υπουργό παιδείας τον Ι. Βαρβιτσιώτη, ετοίμασε ένα τέτοιο νόμο, τον ν.815 (τον Αύγουστο του 1978) που είχε πολλές αναλογίες με το νόμο της Γιαννάκου. 

Πρυτανικές εκλογές βίας και νοθείας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, ως επακόλουθο της επιχειρούμενης συνταγματικής εκτροπής. Δ.Πατέλης

Του Δημήτρη Πατέλη, Επίκουρου Καθηγητή Πολυτεχνείου Κρήτης.

Χανιά 30.8.2008.

[Εκδοχές του κειμένου δημοσιεύθηκαν σε διάφορα έντυπα και ιστοτόπους: Αγώνας της Κρήτης 2.9.08, Νέα Προοπτική 13.9.08, Indy.gr, Ιστότοπος ΠΟΣΔΕΠ, Πολιτικό Καφενείο, Alfavita.gr, κ.ά.]

Είναι δεδομένο πλέον ότι η κυβέρνηση της οριακής και καλπονοθευτικώς διασφαλιζόμενης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, αντιλαμβανόμενη την επικίνδυνη για το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο δυναμική που τροφοδότησε από πέρυσι η αδυναμία της να καταργήσει το άρθρο 16 του Συντάγματος, εν μέσω γενικευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας (λόγω ληστρικής κερδοσκοπίας των δυνάμεων της αγοράς, αντιασφαλιστικών μέτρων, εκποίησης φιλέτων της δημόσιας περιουσίας, γενικευμένης διαφθοράς, κ.ο.κ.), προβαίνει σε απροκάλυπτη συνταγματική εκτροπή. Η τελευταία αφορά την ρητή πλέον πρόθεση της κυβέρνησης για την ίδρυση  ιδιωτικών «πανεπιστημίων», με πρώτο βήμα την αναγνώριση των «κολεγίων», κατά παράβαση του άρθρου 16 του Συντάγματος που το απαγορεύει ρητά και αδιαφορώντας για την απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, η οποία απέρριψε την αναθεώρηση του άρθρου αυτού (αναλυτικότερα βλ. ΔΙΑΠΛΟΥΣ, τ.26, Ιούν.-Ιούλ.2008, σ.12-13).

Βασική επιδίωξη των εμπνευστών του σχεδίου της συνταγματικής εκτροπής είναι να μεταφερθεί ο πόλεμος από τους δρόμους (όπου η κυβέρνηση χάνει τις εντυπώσεις με την ωμή βία και τον αυταρχισμό) στο εσωτερικό των Α.Ε.Ι. Πρόσφορη ευκαιρία για αυτό είναι η εφαρμογή του νέου Νόμου-Πλαισίου κατά την εκλογή Πρυτανικών αρχών, προέδρων, κ.ο.κ., δηλαδή, του μέρους εκείνου αυτού του εκτρωματικού νόμου, που έχει τη μέγιστη επίφαση δημοκρατικότητας και δήθεν πρεσβεύει την κατάργησης της «συναλλαγής». Κατ’ ουσία, πρόκειται για μέτρο επιβολής δήθεν «διευρυμένης δημοκρατικής εντολής» σε αρχές, ο ρόλος των οποίων ανάγεται τελικά σε αυτόν των managers του «επιχειρηματικού πανεπιστημίου»-αυταρχικού εκπαιδευτηρίου. Ο εν λόγω νόμος χωλαίνει και συνταγματικώς, δεδομένου ότι η κυβέρνηση τον είχε προωθήσει (όπως και το σύνολο των νόμων για την λεγόμενη «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση) ως «εκτελεστικό» νόμο υλοποίησης του αναθεωρημένου άρθρου 16, παρά το γεγονός ότι τελικά δεν κατάφερε να αναθεωρήσει το εν λόγω άρθρο και να ιδιωτικοποιήσει τα Α.Ε.Ι.

Κατά το παρελθόν διάστημα θήτευσε ως πρυτανική αρχή στο Πολυτεχνείο Κρήτης σχήμα με επικεφαλής τον κ. Ι.Γρυσπολάκη, γνωστό και ως «πρύτανη των ΜΑΤ» (λόγω της προ διετίας απροκάλυπτης επίθεσης των προσκεκλημένων επί τούτου από τον ίδιο ΜΑΤ εναντίον των φοιτητών μας στο κέντρο των Χανίων), πρωτεργάτη-εκτελεστή όλων των «μεταρρυθμιστικών» μέτρων, προβοκάτορα κατά του πανεπιστημιακού ασύλου (βλ. τις διαβόητες δηλώσεις του περί διακίνησης ναρκωτικών στο Ε.Μ.Π.) και διαπρύσιο προπαγανδιστή όλων των συνακόλουθων ιδεολογημάτων σε όλους τους διαύλους των Μέσων Μαζικής Χειραγώγησης.

Οι πρόσφατες πρυτανικές εκλογές βίας και νοθείας στο Πολυτεχνείο Κρήτης (27.8.08) με πρωτεργάτη τον ίδιο και τους συνεργάτες του, κατέδειξαν ανάγλυφα την εμπέδωση της συνταγματικής εκτροπής δια της πραξικοπηματικής παραβίασης κάθε έννοιας ακαδημαϊκών ελευθεριών και δημοκρατίας από τα κατά τόπους πρόθυμα ερείσματα-πολιορκητικούς κριούς της αντιεκπαιδευτικής «μεταρρύθμισης».

Βλέπετε, η πάση θυσία επανεκλογή του εν λόγω σχήματος, είχε και μια συμβολική διάσταση πανελλήνιας εμβέλειας, δεδομένου ότι αυτό δεν φείδεται προσπαθειών για την λόγω και έργω προώθηση στο πανεπιστήμιο της λεγόμενης «αξιολόγησης», της «αριστείας», της «επιχειρηματικότητας», του αυταρχισμού, της υποταγής, κ.ο.κ. Επιπλέον, η απερχόμενη Πρυτανεία του Πολυτεχνείου Κρήτης, μέσω μιας ερμηνείας του κενού στο νόμο (επικαλούμενη ως αδέκαστο κριτή τον Νομικό Σύμβουλο του Υπουργείου Παιδείας!), επιχειρούσε επανειλημμένα να παρουσιάσει με καταστροφική κινδυνολογία τις επιπτώσεις από τυχόν μη διεξαγωγή των πρυτανικών εκλογών, ώστε να τρομοκρατηθούν τα μέλη της κοινότητας του Ιδρύματος και να σπεύσουν νομιμοφρόνως να την ξαναψηφίσουν, διατεινόμενη ότι: «σε περίπτωση που δεν διεξαχθούν εκλογές και δεν αναδειχθεί νέα Πρυτανεία, από τις 1-9-2008 σταματά εκ των πραγμάτων κάθε διοικητική, εκπαιδευτική, ερευνητική και αναπτυξιακή διαδικασία, καθώς και υπηρεσίες φοιτητικής μέριμνας, αφού δεν θα υπάρχει Σύγκλητος…» (ανακοίνωση από 19.6.2008).

Όταν η νεολαία κραυγάζει με απόγνωση, η σιωπή είναι συνενοχή. Δ.Πατέλης

[Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ 17, 23.12.2008]

Εδώ και 2,5-3 δεκαετίες, οι κρατούντες πασχίζουν να μας πείσουν ότι ζούμε το τέλος της ιστορίας, ότι δεν έχουμε άλλη προοπτική από την βαρβαρότητα του αχαλίνωτου «τουρμπο-καπιταλισμού», της αισχροκέρδειας, της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της αριστείας, κ.ο.κ., δηλ. όλου του πακέτου των δογμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το εκπαιδευτικό αντίστοιχο του οποίου είναι η όλη αντιμεταρρύθμιση για την περαιτέρω υπαγωγή επιστήμης και παιδείας στο κεφάλαιο, βάσει της διαδικασίας της Μπολόνια.

Ήταν αρκετό να ξεσπάσει οικονομική κρίση -η πρώτη πραγματικά παγκόσμια συστημική κρίση της κεφαλαιοκρατίας-  για να φανεί η γύμνια και η καταστροφικά ανεξέλεγκτη φύση της τερατώδους ανισομέρειας και του καταστροφικού παρασιτισμού αυτού του σάπιου συστήματος, που για την τερατώδη χλιδή μιας παγκόσμιας ελίτ και των υποτακτικών-υπηρετών της, καταδικάζει απροκάλυπτα σε εξαθλίωση και γενοκτονία δισεκατομμύρια ανθρώπων, ενώ κλιμακώνει τον παγκόσμιο πόλεμο. Την ίδια του την κρίση αυτό το παρασιτικό σύστημα επιχειρεί και πάλι να τη λύσει με κοινωνικό πόλεμο, να τη φορτώσει στο μόνο παραγωγό του πλούτου της ανθρωπότητας, στον κόσμο της εργασίας, με περαιτέρω ανεργία, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποίηση των υπερκερδών και «κοινωνικοποίηση» (φόρτωμα στις πλάτες των φορολογουμένων) των ζημιών του.

Η λάβα της νεανικής απόγνωσης – προανάκρουσμα επερχόμενων κοινωνικών εκρήξεων. Δ.Πατέλης

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ 24/12/08

Του Δημήτρη Πατέλη,

Επίκουρου καθηγητή Πολυτεχνείου Κρήτης

Εδώ και 2,5-3 δεκαετίες, οι κρατούντες πασχίζουν να μας πείσουν ότι ζούμε το τέλος της ιστορίας, ότι δεν έχουμε άλλη προοπτική από την βαρβαρότητα του αχαλίνωτου «τουρμπο-καπιταλισμού», της αισχροκέρδειας, της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της αριστείας, κ.ο.κ., δηλ. όλου του πακέτου των δογμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το εκπαιδευτικό αντίστοιχο του οποίου είναι η όλη αντιμεταρρύθμιση για την περαιτέρω υπαγωγή επιστήμης και παιδείας στο κεφάλαιο, βάσει της διαδικασίας της Μπολόνια.

Ήταν αρκετό να ξεσπάσει οικονομική κρίση -η πρώτη πραγματικά παγκόσμια συστημική κρίση της κεφαλαιοκρατίας-  για να φανεί η γύμνια και η καταστροφικά ανεξέλεγκτη φύση της τερατώδους ανισομέρειας και του καταστροφικού παρασιτισμού αυτού του σάπιου συστήματος, που για την αδηφάγο χλιδή μιας παγκόσμιας ελίτ και των υποτακτικών-υπηρετών της, καταδικάζει απροκάλυπτα σε εξαθλίωση και γενοκτονία δισεκατομμύρια ανθρώπων, ενώ κλιμακώνει τον παγκόσμιο πόλεμο. Την ίδια του την κρίση αυτό το παρασιτικό σύστημα επιχειρεί και πάλι να τη λύσει με κοινωνικό πόλεμο, να τη φορτώσει στο μόνο παραγωγό του πλούτου της ανθρωπότητας, στον κόσμο της εργασίας, με περαιτέρω ανεργία, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποίηση των υπερκερδών και «κοινωνικοποίηση» (φόρτωμα στις πλάτες των φορολογουμένων) των ζημιών του.

Πασχίζουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από τη «συναίνεση» με αυτή την τάξη πραγμάτων, από την υποταγή και την παραίτηση από κάθε συλλογικότητα και αξιοπρέπεια, από το προσωπικό βόλεμα και την ατομική λύση με εκδουλεύσεις, διαπλοκές και διασυνδέσεις.

Ένοχες σιωπές και υπεκφυγές πανεπιστημιακών δασκάλων, προς απάντηση της κραυγής απόγνωσης της νεολαίας. Δ.Πατέλης

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ 29/12/08

Του Δημήτρη Πατέλη

Επίκουρου Καθηγητή Πολυτεχνείου Κρήτης

Η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της νεολαίας για τα αδιέξοδα που βιώνει τροφοδοτείται άμεσα και από όσους εκπαιδευτικούς εμπέδωσαν και προωθούν με φανατική συνέπεια ένα παιδοκτόνο κανιβαλισμό επί της νεολαίας, ανάγοντας το ρόλο τους σε αυτόν του θηριοδαμαστή, με το μαστίγιο και το καρότο, με μοναδικό προορισμό την τιθάσευση και την εμπέδωση της πειθάρχησης των εν δυνάμει «ανθρωπίνων πόρων» του κεφαλαίου. Όλο και κλιμακώνονται οι προβοκατόρικες ενέργειες (όπως οι βολές κατά οχήματος των ΜΑΤ 23.12.08) για την ένταση του αυταρχισμού στα πανεπιστήμια και την άρση του ασύλου.

Προεξάρχοντα ρόλο διαδραματίζουν σε αυτό τον κανιβαλισμό οι φορείς της ψοφοδεούς νομιμοφροσύνης και της θεσμολαγνίας της πανεπιστημιακής γραφειοκρατίας.

Η εικόνα των δήθεν οργάνων συνδιοίκησης –πυραμιδωτά δομημένων με όλο και πιο επιλεκτική σύνθεση έως τη σύγκλητο, βάσει της υπακοής και υποταγής στη διοίκηση– του Πολυτεχνείου είναι χαρακτηριστική. Χειραγωγικές πρακτικές, επιλογή, ιεράρχηση και διατύπωση θεμάτων κατά το δοκούν, ώστε να εκβιαστούν τα όργανα να εγκρίνουν απλώς προειλημμένες αποφάσεις. Όλο και πιο πολλές αποφάσεις αρμοδιότητας Συγκλήτου λαμβάνονται από το Πρυτανικό Συμβούλιο με την επίκληση λόγων «ανωτέρας βίας». Χαρακτηριστική είναι π.χ. η απόπειρα σύγκλησης συγκλήτου παραμονές Χριστουγέννων (23.12.08, χωρίς να έχουν ειδοποιηθεί οι συγκλητικοί τουλάχιστον 48 ώρες πριν, όπως προβλέπεται νομίμως), με αποφασιστικής σημασίας θέματα στην ημερήσια διάταξη, ώστε να ληφθούν αποφάσεις ερήμην των άμεσα ενδιαφερομένων «ενοχλητικών» φοιτητών. Άλλωστε, όπως δήλωσε και ο πολύς Υπουργός Παιδείας, «όταν χειρίζεσαι ορισμένα ζητήματα, συνομιλείς με το λαό, με το Θεό και με την ιστορία» (Συνέντευξη κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό Flash, 10.3.2008).

Τα τελευταία χρόνια τα διοικητικά όργανα του Ιδρύματος έχουν σχεδόν ολοσχερώς αναχθεί σε μηχανισμούς άκριτης έγκρισης-διεκπεραίωσης άνωθεν προειλημμένων αποφάσεων με το εξής στερεότυπο σχήμα: τίθεται προς έγκριση η χ πρόταση βάσει του ψ νόμου. Εάν κάποιοι απ’ τους εκπροσώπους των φοιτητών, είτε των καθηγητών (μελών ΔΕΠ, ΕΤΕΠ και ΕΕΔΙΠ), αποτολμούν να αρθρώσουν λόγο πέραν των προειλημμένων αποφάσεων, να αντιτάξουν στις τελευταίες τις πραγματικές ανάγκες της πανεπιστημιακής κοινότητας, της επιστήμης και της κοινωνίας, η απάντηση είναι αυτοματοποιημένη: «είναι νόμος του κράτους, εμείς δεν νομοθετούμε, είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι και οφείλουμε να τηρούμε το νόμο»! Αυτά τα επιχειρήματα προτάσσονται από τους φορείς της θεσμολάγνου νομιμοφροσύνης, επί παντός ζητήματος ήσσονος ή μείζονος σημασίας, ακόμα και αν το θέμα αφορά νόμους εκτελεστικούς της μη ολοκληρωμένης άρσης του άρθρου 16 του Συντάγματος, ακόμα και αν είναι οι τελευταίοι πρακτικά ανεφάρμοστοι και ανόητοι (βλ. π.χ. τη μη διανομή συγγραμμάτων κατά το τρέχον εξάμηνο). Σαν να είναι οι νόμοι θέσφατα εξ αποκαλύψεως που τίθενται υπεράνω της κρίσης των άμεσα ενδιαφερομένων και όχι κανόνες διευθέτησης ανθρώπινων σχέσεων βάσει συγκυριακών συσχετισμών δυνάμεων και συμφερόντων. Εάν αντιμετωπίζονται έτσι τα θέσμια στο Πανεπιστήμιο, τι θα γίνεται στην υπόλοιπη κοινωνία;   

Οι κατ’ επάγγελμα πολιτικοί υπάλληλοι του κεφαλαίου, ακόμα και αν κατανοούν (ελάχιστοι απ’ αυτούς) την ουσία των πραγμάτων, έχουν καλλιεργήσει δεξιότητες υποκριτικής, ως συστατικό αναπόσπαστο της στρατηγικής επιβίωσής τους. Τι κάνουν όμως οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και επιστήμονες;

Το πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί υπεράνω της κοινωνίας. Τουναντίον, έχει στρατηγική σημασία για την κοινωνία: εδώ εκπονείται εκείνος ο τύπος έρευνας, τεχνολογίας και κυρίως ανθρώπου, ως υποκειμένου της εργασίας και της κοινωνίας που χαράσσει εν πολλοίς τις προοπτικές της τελευταίας.  Όταν διακυβεύονται μείζονος σημασίας ζητήματα της νεολαίας και της κοινωνίας, όταν καταστρατηγούνται συνταγματικά και ακαδημαϊκά δικαιώματα της πανεπιστημιακής κοινότητας, τα μέλη που την απαρτίζουν οφείλουν ως  ενεργοί πολίτες να συνειδητοποιήσουν το διακύβευμα και συγκροτούμενοι σε συλλογικότητες, να αναπτύσσουν κίνημα υπέρ των αιτημάτων-διεκδικήσεών τους. Όταν η μαθητιώσα και φοιτητιώσα νεολαία κραυγάζει με απόγνωση και βάλλεται από τους ισχυρούς, η σιωπή είναι συνενοχή.

Που οφείλεται η σιωπή της πλειονότητας των πανεπιστημιακών δασκάλων του Πολυτεχνείου Κρήτης; Ο καθ’ ένας κάνει τις επιλογές του και κρίνεται. Η ένοχη σιωπή των φερόμενων ως πρυτανικών αρχών σε αυτή την κρίση της νεολαίας, συνιστά έμμεση παραδοχή του γεγονότος ότι αποτελούν οργανικό «πρωτοπόρο» στοιχείο του συστήματος που συνθλίβει τη νεολαία και δρα πραξικοπηματικά. Δεν μπορούν να λειτουργούν ως δύναμη επίλυσης του προβλήματος της νεολαίας, καθ’ ότι είναι συνυφασμένες με το σκληρό πυρήνα του όλου προβλήματος που βιώνει η νεολαία και αγανακτεί. Η ένοχη σιωπή τους καταδεικνύει ότι εκτός των άλλων στερούνται και στοιχειώδους παιδαγωγικής επάρκειας, γεγονός που επιβεβαιώνει ανέκκλητα την παντελή απονομιμοποίησή τους. Δεν διαθέτουν πλέον το παραμικρό ηθικό έρεισμα για να λειτουργούν ως πολιορκητικός κριός που σπεύδει να μετατρέψει το Ίδρυμα σε πιλοτικό πεδίο εφαρμογών των εκάστοτε αντιδραστικών θέσμιων της πολιτικής ηγεσίας. Εκτελούν χρέη πρυτανείας μέχρι να εκδικαστεί η σχετική προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας. Αντλούν νομιμότητα μόνον από την υπογραφή του Υπουργού Παιδείας στη σχετική διαπιστωτική πράξη. Ενός Υπουργού ο οποίος αμέσως μετά τη δολοφονία του 15ετούς μαθητή γλεντοκοπούσε δημοσίως σε σκυλάδικο και στο γήπεδο.  Η μόνη αξιοπρεπής κίνηση εκ μέρους τους θα ήταν η άμεση παραίτησή τους και η δρομολόγηση νέων εκλογών χωρίς τραμπούκους και πραξικοπηματικά έκτροπα. Εάν, παρ’ όλα αυτά θεωρούν ότι είναι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες (δικαίωμά τους), ας το αποδείξουν μέσω της απρόσκοπτης έκφρασης της ετυμηγορίας της όλης κοινότητας του Ιδρύματος.

 Πηγή: Λογική της Ιστορίας άρθρα