του Κώστα Γούση
Ξεκινώντας από τις διαδηλώσεις της 12ης Μαΐου φοιτητές και μαθητές στη Χιλή ξεκίνησαν έναν αγώνα διαρκείας με βασικό αίτημα «μια παιδεία δημόσια, δωρεάν και ποιοτική». Το κίνημα γρήγορα κέρδισε τη στήριξη της κοινωνίας (πάνω από 80%) κι έφερε σε αδιέξοδο τον δεξιό πρωθυπουργό Σεμπαστιάν Πινέρα. Πώς κατάφερε όμως να έχει μια τόσο μεγάλη αποδοχή ο αγώνας της εκπαίδευσης;
Ηταν 12 Μάη του 2011, όταν μαθητές και φοιτητές καλούσαν σε όλες τις πόλεις σε διαδηλώσεις ενάντια στην πλήρη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος. Την κινητοποίηση των μαθητικών – φοιτητικών συλλόγων κι Ομοσπονδιών στηρίζουν το Κεντρικό Συνδικάτο των Εργατών (CUT), το Συνδικάτο των Εκπαιδευτικών και η Ένωση των Δημοσίων Υπαλλήλων. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν συνολικά σε όλες τις πόλεις πάνω από 100.000 άτομα. Οι διαδηλώσεις της 12ης Μαΐου αποτέλεσαν την απαρχή ενός αγώνα διαρκείας με βασικό αίτημα «μια παιδεία δημόσια, δωρεάν και ποιοτική». Το κίνημα γρήγορα κέρδισε τη στήριξη της κοινωνίας (πάνω από 80%) κι έφερε σε αδιέξοδο τον δεξιό πρωθυπουργό Σεμπαστιάν Πινέρα. Πώς κατάφερε όμως να έχει μια τόσο μεγάλη αποδοχή ο αγώνας της εκπαίδευσης; Για τρεις βασικούς λόγους.
Ο πρώτος είναι ότι το ξέσπασμα του εκπαιδευτικού κινήματος δε μπορούμε να το δούμε ξέχωρα από το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο έντασης των κοινωνικών αγώνων και της πάλης των εργαζομένων τον τελευταίο χρόνο στη Χιλή. Το Γενάρη μάλιστα του 2011 οι κινητοποιήσεις στη νότια περιφέρεια Μαγκαλάνες, με αφορμή τις περικοπές στις επιδοτήσεις στην παροχή αερίου, έλαβαν τα χαρακτηριστικά εξέγερσης με πάνω από 30.000 διαδηλωτές σε καθημερινή βάση. Η «Λαϊκή συνέλευση Μαγκαλάνες» που συγκροτήθηκε μέσα από την κοινή δράση 24 κοινωνικών συλλογικοτήτων της περιοχής, μέσα από σκληρές συγκρούσεις και παρατεταμένο πολιτικό εκβιασμό στην κυβέρνηση, την ανάγκασε σε αναδίπλωση δίνοντας ένα απτό παράδειγμα νίκης.
