Βιβλίο: Wannaby U: Inside the corporate university Gaye Tuchman

Το βιβλίο Εδώ

 

Βιβλίο: Unmaking the public university. The forty- year assault on the middle class Christofer Newfield

 

Το βιβλίο Εδώ

Γιατί το να έχεις πτυχίο "μετράει" ακόμη

Πηγή: Κεφάλαιο

Του Chris Farrell 

 Όχι πολύ καιρό πριν –τη δεκαετία του 1980 και του 1990– σχεδόν κανείς δεν αμφισβητούσε την αξία ενός πτυχίου. Υπήρχαν βέβαια ορισμένοι σκεπτικιστές που τους άρεσε να λένε ότι ούτε ο Bill Gates ούτε ο Steve Jobs αποφοίτησαν από το κολλέγιο, ενώ οι γονείς των σπουδαστών παραπονιόντουσαν για τα υψηλά δίδακτρα. Παρ΄ όλ΄ αυτά, κάθε χρόνο όταν ανακοινώνονταν οι εισαχθέντες στα κολλέγια, όλοι πανηγύριζαν, καθώς θεωρούσαν ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί το εισιτήριο για μια καλή δουλειά και εξασφαλίζει την επαγγελματική σταδιοδρομία.

Εντούτοις, τον τελευταίο καιρό οι αμφισβητίες έχουν πολύ μεγαλύτερη απήχηση. Από τον Charles Murray του Αμερικανικού Επιχειρηματικού Ινστιτούτου έως τον αρθρογράφο των New York Times William D. Cohan, υπάρχει ένα ρεύμα που υποστηρίζει ότι ένα πτυχίο μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πεταμένα λεφτά. Τόσο οι πληγέντες από την ύφεση γονείς όσο και οι μαθητές αισθάνονται φοβερή πίεση από την κατακόρυφη άνοδο του κόστους φοίτησης στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με το Συμβούλιο Κολλεγίων, σε σχέση με το ακαδημαϊκό έτος 1980-81 τα αναπροσαρμοσμένα βάσει πληθωρισμού δίδακτρα και οι αμοιβές για το 2010-11 είναι 3,59 φορές υψηλότερα στα δημόσια πανεπιστήμια και 2,86 φορές υψηλότερα στα ιδιωτικά κολλέγια. Ο κατάλογος των σπουδαστών που ενώ παράτησαν το κολλέγιο διέπρεψαν έχει μακρύνει και πλέον περιλαμβάνει τον Mark Zuckerberg, τον ιδρυτή του Facebook, καθώς και τον Jack Dorsey, συνιδρυτή του Twitter. Ωστόσο, ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι κερδίζει έδαφος η άποψη σύμφωνα με την οποία οι σύγχρονες τεχνολογίες πληροφοριών καθιστούν τους εργαζόμενους - απόφοιτους κολλεγίου ένα δαπανηρό απομεινάρι του παρελθόντος. Οι εργασιακοί χώροι κατακλύζονται από πανίσχυρους υπολογιστές, ευφυή λογισμικά και συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία διασυνδέονται μέσω ταχύτατα εξελισσόμενων παγκόσμιων δικτύων επικοινωνίας. Σε αυτά τα πλαίσια, οι δικηγόροι και οι τεχνικοί της υγείας φοβούνται ότι θα γίνουν το αντίστοιχο των γραμματέων και των τραπεζικών υπαλλήλων της δεκαετίας του 1980.

Ο Cohan περιέγραψε με ενάργεια την προβληματική αυτή στο άρθρο που έγραψε στον ιστότοπο των New York Times στις 16 Μαρτίου, όπου αναφέρθηκε στους μαθητές που σε μερικές εβδομάδες θα μάθουν ότι έγιναν δεκτοί στα κολλέγια και τα πανεπιστήμια της χώρας: «Μήπως η εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελέσει την Πύρρειο νίκη τους;» Η δική μου άποψη είναι πως όχι.

Μια συμφωνία με τον διάβολο για την παιδεία

Πηγή: genomebiology.com, Tvxs

από Gregory A. Petsko 10:51πμ, Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011

Ανοιχτή επιστολή από τον καθηγητή Βιοχημείας του πανεπιστημίουBrandeis, Gregory A. Petsko, προς τον πρόεδρο του αμερικανικού πανεπιστημίου State University of New York at Albany, George M. Philip, αναφορικά με την απόφαση του τελευταίου να καταργήσει όλους τους τομείς ανθρωπιστικών και κλασικών σπουδών του πανεπιστημίου, στις αρχές του ακαδημαϊκού έτους 2010/11.

Δευτέρα 28/03/2011, http://tvxs.gr/node/81005 Αγαπητέ πρόεδρε Φίλιπ, Υποθέτω πως το τελευταίο πράγμα που θέλετε αυτή τη στιγμή είναι τα παράπονα κάποιου, που δε σχετίζεται με το πανεπιστήμιο, σχετικά με την απόφασή σας. Αν υποστηρίξετε πως δεν μπορώ να γνωρίζω πραγματικά όλες τις πτυχές του ζητήματος, από τη στιγμή που δεν έχω καμία σχέση με το State University, δε θα διαφωνήσω. Αλλά δεν μπορώ να αφήσω κάτι τέτοιο να περάσει έτσι, απλά, χωρίς να διατυπώσω τη γνώμη μου. Τουλάχιστον πιστεύω πως, όταν τελειώσω, θα είστε σε θέση να καταλάβετε το γιατί. Πριν από λίγο καιρό ανακοινώσατε την κατάργηση των τμημάτων Γαλλικών, Ιταλικών, Κλασσικών, Ρωσικών και Θεατρικών Σπουδών. Αναφέρατε πολλούς λόγους για την απόφασή σας, μεταξύ των οποίων και το γεγονός πως πλέον «συγκριτικά, εγγράφονται λιγότεροι φοιτητές σε αυτά τα προγράμματα». Φυσικά η απόφασή σας ήταν επίσης, και ίσως κατά κύριο λόγο, μια απόφαση μείωσης κόστους - στην πραγματικότητα δηλώσατε πως αυτή η απόφαση μπορεί να μην ήταν αναγκαία αν το πολιτειακό νομοθετικό σώμα είχε εγκρίνει ένα νομοσχέδιο το οποίο θα επέτρεπε στο πανεπιστήμιό σας να ορίσει το ποσό των διδάκτρων του. Τέλος, υποστηρίξατε πως οι ανθρωπιστικές σπουδές απομυζούσαν πόρους από το ίδρυμα σε αντίθεση με τις θετικές επιστήμες, οι οποίες φέρνουν χρήμα με τη μορφή χορηγιών και συμβολαίων. Ας εξετάσουμε λεπτομερώς τόσο αυτά όσο και άλλα σημεία της αιτιολόγησής σας γιατί νομίζω πως, αν το κάνουμε, θα γίνει ξεκάθαρο πως τα γεγονότα στα οποία στηρίζονται έχουν κάποιες σημαντικές πτυχές οι οποίες δεν καλύπτονται στην ανακοίνωσή σας. Πρώτα απ' όλα το ζήτημα των εγγραφών. Είμαι σίγουρος πως σχετικά λιγότεροι φοιτητές παρακολουθούν μαθήματα σε αυτά τα αντικείμενα όπως όντως δηλώσατε. Δεν θα ήταν πολλοί ούτε και την εποχή που ήμουν εγώ φοιτητής, αν τα πανεπιστήμια δεν απαιτούσαν από τους φοιτητές να επιλέγουν μαθήματα από μια ευρεία γκάμα ακαδημαϊκών αντικειμένων (ανθρωπιστικές σπουδές, κοινωνικές επιστήμες, καλές τέχνες, φυσικές επιστήμες ) καθώς και να αποκτήσουν επάρκεια σε τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα. Βλέπετε, ο λόγος για τον οποίο οι σχολές των ανθρωπιστικών σπουδών έχουν χαμηλό ποσοστό εγγραφών δεν είναι επειδή οι φοιτητές σήμερα τρελαίνονται για μαθήματα πιο σχετικά με το αντικείμενό τους, είναι το ότι διοικητικά στελέχη σαν κι εσάς, καθώς και το υποτακτικό διδακτικό προσωπικό, έχετε σταματήσει να θέτετε ως προαπαιτούμενο την ευρεία επιλογή μαθημάτων και έχετε επιτρέψει στους φοιτητές να επιλέγουν τα δικά τους ακαδημαϊκά προγράμματα - κάτι που θεωρώ πως ακυρώνει τελείως το καθήκον του πανεπιστημιακού προσωπικού ως διδάσκοντες και μέντορες.

Universities in the Marketplace:The Commercialization of Higher Education Bok Derek

Το βιβλίο ΕΔΩ

The last professors The corporate University and the Fate of the Humanities Frank Donoghue

   Το βιβλίο Εδώ

THE STRANGE DEATH OF THE LIBERAL UNIVERSITY John Cowley

Το κείμενο αυτό μας έρχεται από τη δεκαετία του 1960 και εξετάζει την ανάπτυξη και τις αντιφάσεις του φιλελεύθερου πανεπιστημίου στην Αγγλία και του ρόλου του φοιτητικού κινήματος σε αυτόν, γεγονός που το καθιστά επίκαιρο στη σημερινή συγκυρία. Εξαιρετικά ενδιαφέρον! Society as a school and school as society.!!!

THE 1960s sees the birth of a new political generation in the advanced capitalist countries. Its school is the student movement. In Germany, Japan, America, France and Italy, combative student movements, born of explosive social tensions close below the surface of post-war affluence and political quietude, are demonstrating the vulnerability of advanced bourgeois society. Britain until recently appeared immune from such developments, although here too events of the past year pose the question as to the possible birth of a student movement. This essay is an exploration of that possibility. The focus is limited to the question of the actual basis for such a movement in the educational system itself.

What is historically distinctive about the student movements of today is their involvement, centrally, in politically contesting the established university structure and practice. This political contestation on a global scale is emerging during a decade of rapid and spectacular growth in higher education in the advanced capitalist nations. The connection between university expansion and student agitation and protest needs exploring, for the two are intimately related and each is revelatory of the other. In the process of expansion, in one country after another, traditional educational values and practices are subject to general questioning and the old university system is attacked from within and from without. This much is generally accepted, but what requires to be understood is the essential nature of the crisis that now manifests itself. It is a crisis embracing both teachers and students. Increasing numbers become conscious of it, as more and more experience the confusion and uncertainty now pervading academic work and study.

In Britain the active propagation of specifically student demands is a new phenomenon and precipitates an immediate response. The student "revolutions" at Hornsey and Guildford in June 1968 led to swift and far-sweeping action on the part of the local authorities concerned: students were expelled, teachers sacked and whole departments disbanded. At the London School of Economics the authorities, if somewhat less direct and primitive in their methods, are no less repressive; informing by teachers on students, erecting iron gates to forestall student occupations, requesting police intervention, issuing writs to selected militant students and threatening staff with disciplinary action and dismissal. Such repression accompanies the "concessions" recently negotiated by the National Union of Students with the Committee of Vice-Chance1lors.l The pattern is clear : where an increase in student representation in the on-going administering of the college fails to contain student unrest the State will step in. Parliament and press now speak with one voice of the need to crush student action at its inception.

The Financialization of Student Life: Five Propositions on Student Debt Morgan Adamson

“Student poverty is merely the most gross expression of the colonization of all domains of social practice. The projection of all social guilty conscience onto the student masks the poverty and servitude of everyone.”

—Situationists International, 1966 (1)

Of all the transformations that have taken place in the American university during the post-1968 era, perhaps the most radical is the shift toward financing higher education through borrowed money. The vast amount of unforgivable debt students have incurred since the 1970s signals the birth of a new regime that has come to shape the post-modern university. Each year the sum of student debt seems to grow exponentially: the graduating class of seniors in 2007 had an average debt of $21,900, an increase of 8% from 2006 and almost 100% from 1997.(2) These astounding statistics do not even take into account the debt that most students take on if they choose to seek graduate or professional degrees. Despite the gravity of the situation facing students, academia, partic­ularly the humanities, has afforded surprisingly little atten­tion to the problem of student debt. Of the recent discussions that do critique student debt, most are largely nostalgic for a notion of the “public” university and find the rise in student debt to be yet another symptom of the death of the welfare state.(3) While these accounts often present impassioned de­nunciations of student debt and argue for a return to state-financed education, they systematically lack a critique of the very mechanisms of late capitalism that go into producing the student-in-debt. One must emphasize the limitations of nos­talgia for the public university when confronting the problem of student debt, noting that privatization is but one facet of a complex process. Instead, it seems that the student-in-debt is a necessary nexus of forces of power and control under current configurations of capitalism. The following propositions are gestures towards a broader exploration of how the student-in-debt is expressive of some of the most insidious mechanisms of control deployed in the transition from industrial to financial capitalism we have witnessed since the late 1960s.

1. The student is no longer a student confined but a student in debt.

In his 1990 essay, “Postscript on the Societies of Control,” Gilles Deleuze concisely updates Michel Foucault’s writings on disciplinary societies with the following re­mark: “man is no longer a man confined but a man in debt.”(4) This cryptic passage is a condensation of his powerful diagnostic of the unbounded financialization of life within societies of control. The debt Deleuze speaks of is, importantly, not only a financial obligation between two contractual parties. When alluding to the status of debt in control societies, Deleuze refers to something like a form or structure of life that is bounded to capital while being indefinitely deferred. Explicitly, financial debt is only an index of a form of life that is itself generated through debt. In this way, the debt within societies of control is a debt that can never be repaid, yet at the same time acts as a motor for constant “undulation,” movement, and adaptation.(5)

Sleepless in academia Sandra Acker & Carmen Armenti

The conditions under which women academics work provide the impetus for this article. Current
trends in feminist and other writing are moving us away from dwelling on the disadvantages women
experience in the academy. Yet the findings from the two Canadian studies reported here suggest
that issues around children and career, anxieties about evaluation, and fatigue and stress shape the
daily lives of women academics. The women do find ways and means of coping and resisting,
sometimes collectively, although one of the major responses—working harder and sleeping less—
might be considered somewhat short of empowering. We also look at what the prospects are for
changes in university policies and practices.
Introduction
I mean, if I didn't have to sleep it would be fine. (Audrey)
Well, I write … at ten at night till three in the morning. (Moira)
There's a big portion of our work that we can do between two and three in the morning
if we want to and if we can force ourselves to stay awake. (Natalie)

Το άρθρο Εδώ

Farewell to the Humanities Xiaoying Wang

This paper discusses the use and ‘‘uselessness’’ of the Humanities in the context of
the marketization of higher education. The misapplication of economic rationality to
and within the Humanities has, I argue, emptied intellectual autonomy of its
erstwhile political and social significance and turned academic labor in the
Humanities into sheer abstract labor, measurable only in terms of quantity. The
cause of this transformation should not, however, be attributed to the development
of the capitalist order alone. The postmodernist rejection of ‘‘truth’’ and related
concepts has helped to level the distinction between knowledge in the Humanities as
an end in itself and knowledge for utilitarian purposes, and has thereby hastened the
collapse of the raison d’eˆtre of the Humanities.
Key Words: University, Humanities, Capitalism

Το άρθρο Εδώ

The University in Ruins B.Readings Harvard University Press

 

Το βιβλίο εδώ
The University in Ruins

How the university works Marc Bousquet

  Αναρτούμε ένα βιβλίο που προέκυψε σαν επιστέγασμα της δράσης του συγγραφέα στο κίνημα των μεταδιδακτορικών εργαζόμενων στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Αποτελεί μια συστηματική προσπάθεια να φωτιστούν οι σχέσεις διδασκόντων -διδασκομένων, διοικητικού- μονιμου διδακτικού και επισφαλώς εργαζόμενου προσωπικού, οι τρόποι εκμετάλλευσης των εργαζομένων στο νεοφιλελεύθερο πανεπιστήμιο,και οι καθημερινές σχέσεις που αναπαράγουν τη διαίρεση και την απόγνωσή τους. Αναλύεται το πανεπιστήμιο ως επιχείρηση, η σύγχυση των ρόλων του φοιτητή και του διδάσκοντα, η συγκάλυψη της εκμετάλλευσης πίσω από τη μαθητεία, η τελείωση της πανεπιστημιακής καρίερας με τη λήψη του διδακτορικού διπλώματος για την πλειονότητα των εργαζομένων-φοιτητών. Προβάλεται η συστηματική μεθοδευμένη προσπάθεια ρύθμισης του πανεπιστημίου με βάση της νεοφιλελεύθερες επιταγές, κάτω από την επίφαση της ελεύθερης αγοράς εργασίας εντός του πανεπιστημίου και ασκείται κριτική σε αυτή τη θέωρηση. Ο συγγραφέας υπερασπίζεται τη θέση ότι είναι αναγκαία η συτηματική κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του πανεπιστημίου,η οποία είναι ευκολότερη από τη θέση του ευέλικτα εργαζόμενου μεταδιδακτορικού επιστήμονα, έτσι ώστε να γίνουν ορατοί τρόποι οργάνωσης και αντίστασης του φοιτητικού και διδακτικού προσωπικού του. Άν και το κείμενο φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα μιας εκ των έσω κριτικής αποτίμησης του νεοφιλελεύθερου πανεπιστημίου, γεγονός που υποσκελίζει τη σημασία της σύνδεσης του πανεπιστημίου με την παραγωγή, αλλά και το ρόλο του στην παραγωγή εργατικής δύναμης για τη βιομηχανία, το κράτος,αλλά και υπερκρατικούς ρυθμιστικούς μηχανισμούς ή διεθνή μονοπώλια, αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια που αξίζει να ληφθεί υπ'όψιν. 

Το βιβλίο εδώ

How the university works 

Vankas           

The Scholar Gypsies: Academic Celebrity in America του John Rodden

Αν θέλετε να γίνετε μεγαλοκαθηγητής- επιχειρηματίας ιδού η μέθοδος! Ο John Rodden περιγράφει το νέο ακαδημαϊκό ήθος, το πρότυπο, το ίνδαλμα, τις νέες εμβληματικές μορφές του πανεπιστημίου του πολυεθνικού κεφαλαίου και τις σχέσεις τους με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς. Μια περιγραφή του συστηματικού εκφυλισμού της επιστήμης. Αν ο Δάντης έλεγε ότι στο κατώφλι της επιστήμης αναγράφεται η φράση "Εδώ πρέπει να αφήσεις κάθε υποψία, κάθε ποταπότητα εδώ πρέπει να πεθάνει" στο κατώφλι του νεοφιλελεύθερου πανεπιστημίου μάλλον πρέπει να γραφεί με κεφαλαία γράμματα η κατα τα άλλα μνημειώδης φράση γνωστής αοιδού "Είσαι ποταπός και πράος".
Απολαύστε το.
Δεν είναι ό,τι κι ό,τι

Made in USA!!!

The Scholar Gypsies  

Vankas

The Post-Welfare State University Jeffrey J. Williams

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ιστορική εξέλιξη του αμερικανικού πανεπιστημιου από ιδρύσεως του έως και σήμερα. Περιγράφεται η ανάπτυξή του από το στάδιο του μικρού ιδιωτικού ιδρύματος σε επίπεδο πολιτείας, στο στάδιο της σύμφυσης του με τα τοπικά οικονομικά συμφέροντα, έπειτα στο στάδιο της μικτής χρηματοδότησης από φοιτητές για το διδακτικό κομμάτι και από το κράτος για τον τομέα της έρευνας, με παράλληλη μαζικοποίηση του πανεπιστημίου, και έπειτα στο στάδιο επικράτησης της κρατικής χρηματοδότησης και στη συνέχεια της σταδιακής μετατροπής του στο σύγχρονο νεοφιλελεύθερο πανεπιστήμιο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η πραγμάτευση του ζητήματος του φοιτητικού χρέους, καθώς και η αναφορά ότι το κράτος εγγυάται τους τόκους του φοιτητικού δανείου στις τράπεζες με αποτέλεσμα αυτές να μη χάνουν ακόμα και με τη χρεοκοπία του φοιτητή, ενώ από την άλλη το ποσό χρημάτων που αντιστοιχεί στα δίδακτρα να παραμένει στις πλάτες του αποφοίτητου.
Τέλος πολύ σημαντική η κριτική, και η συστηματοποίηση, της μέχρι τώρα κριτικής στο νεοφιλελεύθερο πανεπιστήμιο, καθώς και η πραγμάτευση των θέσεων από τις οποίες ξεκινά η κάθε οπτική. Αναφέρονται επίσης βιβλία και άρθρα που αποτελούν χαρακτηριστικές μορφές της κάθε οπτικής.
Αν και σχετικά φτωχό ως προς τις προτάσεις του συγγραφέα, ένα άρθρο που αξίζει να διαβαστεί.
Μπορείτε να το βρείτε εδώ
http://www.mediafire.com/?8ydy2sqmow4adkr

Vankas

Το σχιζοφρενικό πανεπιστήμιο από τον Chris Shore

Διαβάζοντας κανείς το μικρό αυτό άρθρο νομίζει ότι το έχει γράψει κάποιος αγγλομαθής, αντιδραστικός, έλληνας, αριστερός, ταλιμπάν -ιθαγενής που αντιτίθεται σε κάθε «ορθολογική πρόοδο» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που όλες οι χώρες του κόσμου έχουν εφαρμόσει…

Ωστόσο πρόκειται για μελέτη σχετικά με τα πανεπιστήμια της Νέας Ζηλανδίας, χώρας μοντέλου εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων επιταγών στην εκπαίδευση από το 1980. Ο συγγραφέας αναδεικνύει, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες πτυχές της διαδικασίας υπαγωγής της επιστήμης στο πολυεθνικό κεφάλαιο. Δείχνει ότι η διαδικασία αυτή είναι αντιφατική, προκαλεί τη δημιουργία ανταγωνιζόμενων πανεπιστημίων με ποικίλους χαρακτήρες, και αλληλοαναιρούμενους στόχους, αλλά και χαρακτηριστικά που φωτίζουν το μέλλον του πανεπιστημίου στην πορεία προς την αταξική κοινωνία, τον κομμουνισμό. Αναδεικνύεται η καταστροφή του πανεπιστημίου, ως επιχείρησης κατά τις οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού, η τάση παροπλισμού του σαν ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους,  η αντιφατική τάση  ανάδειξης του ηλεκτρονικού διαδικτυακού κοινωνικού «πανεπιστημίου», η αντιφατική τάση εξατομίκευσης του προγράμματος σπουδών, και η αντιφατική υπαγωγή της επιστήμης στις ανάγκες της κοινωνίας συνολικά.

Αλίμονο όμως, υπό το ζυγό του κεφαλαίου που δεν μπορεί να ικανοποιήσει πια την επιβίωση και την ανάπτυξη της ανθρωπότητας, θέτοντας τους όρους επιβίωσης και ανάπτυξης του κάθε ανθρώπου υπό διαρκή αμφισβήτηση, η εξατομίκευση του προγράμματος σπουδών γίνεται καταστροφή του επιστημονικού αντικειμένου, το διαδικτυακό πανεπιστήμιο, καταστροφή της εκπαιδευτικής διαδικασίας και του διδάσκοντα, η υπαγωγή της επιστήμης στις ανάγκες της ανθρωπότητας γίνεται υπαγωγή στις οικονομικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας (sic), ενώ ο ερευνητής γίνεται διεκπεραιωτής διαδικασιών, συλλέκτης papers, καριερίστας, και δούλος της αγοράς. Το κεφάλαιο καταστρέφει την επιστήμη εφόσον δημιουργεί μια σχιζοφρενική επιστήμη. Αυτό όμως είναι αντίφαση στους ίδιους τους όρους.

 Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με πλούσια ξενόγλωσση βιβλιογραφία για να νιώσετε λιγότερο ταλιμπάν και να σφυρηλατήσετε τα όπλα σας. Μην κριτικάρετε μόνο το παρόν, ψηλαφίστε το μέλλον.  Έτσι κι αλλιώς μπροστά στους στόχους της κυβέρνησης της Νέας Ζηλανδίας, το κείμενο διαβούλευσης της Αννούλας είναι θλιβερή λογοκλοπή αρμόζουσα μόνο σε κυβέρνηση Μπανανίας. Το άρθρο εδώ

http://www.mediafire.com/?j6ub7s7sd5asxn5

Vankas