του Πέτρου Παπαθανασίου
Για το νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ, που ψηφίστηκε πριν λίγες ημέρες με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ταυτόχρονα ηχηρότατη αντίθεση από την ακαδημαϊκή κοινότητα, ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά. Δυστυχώς, τα περισσότερα δεν ξεπέρασαν το επίπεδο του ευχολόγιου ή του κατηγορητήριου, βασισμένων περισσότερο στις εντυπώσεις, παρά στην ουσία και το περιεχόμενό του. Ενός νόμου, που ακριβώς επειδή αλλάζει εντελώς το χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας, θα πρέπει να διαβάσουμε σχολαστικά πριν καταλήξουμε σε συμπεράσματα. Παρακάτω, επιχειρείται μία όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμη προσέγγιση του “νόμου Διαμαντοπούλου”, με στόχο την αποσαφήνιση της πραγματικότητας πάνω στα σημεία που επικεντρώνει την προσοχή του το ίδιο το υπουργείο, κατά τις επίσημες δηλώσεις του.
Το Πανεπιστήμιο παραμένει δημόσιο, δωρεάν για όλους τους Έλληνες
Αλήθεια: Όσο στο Σύνταγμα της Ελλάδας θα υπάρχει η παράγραφος 4 του Αρθρου 16 που ορίζει ότι “Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια”, το κράτος οφείλει να παρέχει την απαραίτητη χρηματοδότηση σε όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ώστε να τηρεί τη συνταγματική αυτή υποχρέωση.Ψέμα: Πέρα όμως από τη συνταγματική επιταγή, ο νόμος-πλαίσιο αφήνει κενά σε ό,τι αφορά τη επιβίωση των ιδρυμάτων. Από τη μία ορίζει τη δημιουργία ΝΠΙΔ που θα διαχειρίζονται τους οικονομικούς τους πόρους και θα αναζητούν πηγές χρηματοδότησης με διάφορους τρόπους (μεταξύ των οποίων και εμπορική εκμετάλλευση “προϊόντων διανοητικής ιδιοκτησίας”). Από την άλλη, η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την κάθε Ίδρυμα για το ύψος της χρηματοδότησης με βάση 4ετή σχεδιασμό, αφήνει να εννοηθεί ότι ενδέχεται να δούμε σχολές να υπολειτουργούν ή ακόμη και να κλείνουν. Ακόμη όμως και το ίδιο του Υπουργείο Παιδείας τα μασάει ως προς το ποια βαθμίδα φτάνει η υποχρέωσή του για παροχή δωρεάν σπουδών. Έτσι, στην επίσημη ενημέρωση με τη μορφή ερωταπαντήσεων, το υπουργείο (ερωτ. 41) ισχυρίζεται ότι η υποχρέωσή του εξαντλείται στον προπτυχιακό κύκλο σπουδών.
Σε αυτό το σημείο, δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι ήδη εμφανίζονται οι πρώτες περιπτώσεις δωρεάν (έως σήμερα) παροχών, για τις οποίες απαιτείται πλέον ένα μικρό αντίτιμο, όπως για παράδειγμα τα 2,5 ευρώ για την έκδοση του φοιτητικού πάσου. Επίσης, υπάρχουν φωνές που επισημαίνουν το ενδεχόμενο ύπαρξης μόνο ηλεκτρονικού συγγραμματος, κάτι που μεταφράζεται σε μεγάλη επιβάρυνση του φοιτητή αν πρέπει να το τυπώσει.
