Η ιστορία δεν ανέχεται στησίματα στα ραντεβού της

πηγή: Κόκκινη Γωνιά
του Χ. Μ.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια, ετεροχρονισμένη ομολογώ, προσπάθεια εξαγωγής βασικών συμπερασμάτων από το φοιτητικό κίνημα του Σεπτεμβρίου του 2011, με τη ματιά ενός εργαζόμενου. Είναι προϊόν συζήτησης με συντρόφους και συναγωνιστές φοιτητές, που με βοήθησαν να κατασταλάξω σε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα γύρω από τα τεκταινόμενα στις καταλήψεις των σχολών. Κυρίως προέρχεται από την ανάγκη να ανοίξει τη συζήτηση γύρω από τη σύνδεση του φοιτητικού και του εργατικού κινήματος, τώρα που μέσα στα πανεπιστήμια, έστω και από μάχες οπισθοφυλακής, όπως είναι ο αγώνας για την ακύρωση των εκλογών, διαφαίνεται μια νέα κινητικότητα. Το κείμενο διατίθεται ελεύθερα προς δημοσίευση.

Το Σεπτέμβρη, αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς, τα Πανεπιστήμια, κατά κύριο λόγο, αλλά και τα ΤΕΙ της χώρας, γνώρισαν μια πρωτόγνωρη κινηματική έκρηξη. Μέσα σε ελάχιστες μέρες, γεγονός πρωτοφανές για το σύγχρονο φοιτητικό κίνημα, τουλάχιστον 300 τμήματα σε όλη την Ελλάδα βρισκότανε σε κατάληψη. Για να συγκρίνουμε τα μεγέθη, το 2006 χρειάστηκαν τουλάχιστον 3 εβδομάδες για να μεταδοθεί ο "πυρετός" των καταλήψεων σε αντίστοιχο αριθμό τμημάτων. Τουλάχιστον τα μισά από αυτά τα τμήματα πραγματοποίησαν πολύ μεγάλες γενικές συνελεύσεις, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών στήριζε τα αγωνιστικά πλαίσια. 

Οι φοιτητές φαινόταν να παίρνουν στα χέρια τους τον επόμενο γύρο της κοινωνικής αναμέτρησης με την τότε κυβέρνηση του ΠαΣοΚ, με σοβαρές αξιώσεις να βρει η κοινωνία ένα μαζικό, αγωνιστικό ρεύμα που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια γενικευμένη κοινωνική έκρηξη: τη νεολαία. Αφορμή οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις στη παιδεία και ο νόμος της Διαμαντοπούλου. Πραγματική αιτία, όμως, η γενικευμένη στις μέρες μας κοινωνική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση, η κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση της πλειοψηφίας και πιο συγκεκριμένα η καταστροφή της αξίας της εργατικής δύναμης και η βίαιη προλεταριοποίηση των αποφοίτων των σχολών, ή καλύτερα της συντριπτικής πλειοψηφίας τους. Αυτό που, απλά,αντιλαμβάνεται ο κάθε φοιτητής, πως δεν υπάρχει μέλλον.

Η ελπιδοφόρα αυτή φοιτητική άνοιξη, όμως, δεν άνθισε ποτέ.  Σε αυτή τη περίπτωση, μάλιστα, δεν είχαμε να κάνουμε με κάποια αντιδημοκρατική συνδικαλιστική γραφειοκρατία που έβαζε φρένο στις διαθέσεις του κόσμου, απαγορεύοντας τις κινητοποιήσεις. Αντιθέτως το γήπεδο που έχει χτιστεί -με κόπο- τα τελευταία 20 χρόνια στα πανεπιστήμια, των γενικών συνελεύσεων και των συντονιστικών επιτροπών αγώνα, δύσκολα θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του κράτους, συνεπικουρούμενου πολλές φορές κεντρικά ή περιφερειακά και από αριστερές δυνάμεις, να στήσει στα πόδια της τη ΓΣΕΕ των φοιτητών (ΕΦΕΕ) ή τα κατά τόπους δευτεροβάθμια όργανα (πχ. ΦΕΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη, ΦΕΠΑΠ στη Πάτρα κ.α.), οι γενικές συνελεύσεις είχαν ξεκάθαρα το πάνω χέρι, σε αυτή την αναμέτρηση.

Τι έφταιξε, λοιπόν, και μόλις ένα μήνα μετά τη γέννηση του το πρώτο φοιτητικό κίνημα της κρίσης δεν μπόρεσε ούτε κάν να μπουσουλήσει τα πρώτα του βήματα, κλείνοντας τις καταλήψεις τόσο σύντομα και άδοξα; Και κυρίως γιατί μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, δεν έχει ουσιαστικά καταφέρει, ακόμη, να σηκώσει κεφάλι;

Σημείωμα προς φοιτητές-κομμουνιστές: Για τη ''χρήση'' της διαλεκτικής και τη ''σύνθεση''

πηγή: Τάξεις και Ηθική
του Ονειρμού

Αγαπητό και αγωνιστικό φοιτηταριάτο,


    ΕΛΕΟΣ πια με την ''διαλεκτική'' όπου μας βολεύει! Κουράστηκα να ακούω ότι το ένα και το άλλο έχουν μια ''διαλεκτική σχέση'', ότι όλα αλληλεπιδρούν ''διαλεκτικά'' μεταξύ τους, και το κορυφαίο, ότι ένα πολιτικό μόρφωμα λειτουργεί με βάση το ''διαλεκτικό τρίπτυχο'', θέση-αντίθεση-σύνθεση. Εδώ γελάμε. Ας τα πιάσουμε ένα ένα:

    Δύο πράγματα έχουν ''διαλεκτική σχέση'' μεταξύ τους. Στην καλύτερη περίπτωση αυτή η ατάκα μας λέει ότι υπάρχει κάποια ''αλληλεπίδραση'', έχουμε δηλαδή μια αιτιώδη σχέση διπλής κατεύθυνσης. Η αιτία γίνεται αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα αιτία. Αυτό βέβαια θα μπορούσαμε να το πούμε για κάθε ορατή ''αλληλεπίδραση''. Εν τέλει όλα αλληλεπιδρούν στην κοινωνία και τον κόσμο, το φτέρνισμα μιας πεταλούδας προκαλεί αλυσιδωτές αναταράξεις και μετατοπίσεις σε όλο το σύμπαν. Έτσι που καταλήγεις να έχεις μια αιτιότητα του κοινωνικού όλου προς την κάθε επιμέρους στιγμή της ολότητας, που έλεγε και ο Αντόρνο. Και όχι μια αιτιότητα ή ''αλληλεπίδραση'' ανά ζεύγη πραγμάτων. Τί νόημα έχει να επισημαίνεις ότι δύο πράγματα και τελικά όλα αλληλεπιδρούν το ένα με το άλλο; Ελάχιστο.
 
    Συνήθως η ντρίπλα διά της αλληλεπίδρασης λέγεται όταν υπάρχει αντιπαράθεση για το τί είναι πιο σημαντικό, το Α ή το Β. Αρχικά, η κάθε πλευρά προσπαθεί να αποδείξει ότι το Α ή το Β είναι η αιτία του άλλου. Στη συνέχεια κάποιος σοφιστής της διαλεκτικής μας πληροφορεί ότι τελικά υπάρχει μια ''διαλεκτική σχέση'' μεταξύ των δύο, αλλά πρέπει να επιλέξουμε το Α ή το Β. Ουσιαστικά η αντιπαράθεση γίνεται για να προσδιοριστεί το ''κυρίαρχο'' σε μια σχέση αλληλεπίδρασης. Είναι μια χαώδης παράσταση το να λέμε ότι όλα τελικά αλληλεπιδρούν, και να συσκοτίζουμε την διαπίστωση αυτή με το ότι βρίσκονται σε ''διαλεκτική σχέση''. Ούτε όλα είναι ''σημαντικά'', γιατί ''αλληλεπιδρούν'', και έτσι πρέπει να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα. Η κρίσιμη διαφορά βρίσκεται στην ιεράρχηση του Α ή του Β, στο ποιό θα τεθεί ως προτεραιότητα για τη δράση. Όλα τα άλλα είναι ένας φαύλος κύκλος. Και φυσικά τα περί διαλεκτικής είναι παπάτζες.

    Η διαλεκτική έχει η ίδια ορισμένες συνθήκες ύπαρξης. Για να μιλήσεις για την διαλεκτική κάποιου πράγματος πρέπει αυτό να θεωρηθεί ένα όλον. Οι κατηγορίες δεν έχουν διαφορετικά νόημα. Βέβαια η ''διαλεκτική σχέση'' χρησιμοποιείται και με έναν διαφορετικό τρόπο, όταν θέλει κανείς να καταδείξει ότι το Α και το Β υπάρχουν μόνο στη μεταξύ τους σχέση, χωρίς κάποιο στοιχείο να έχει ''αυτόνομη'' ύπαρξη και θετικότητα. Ωστόσο, η ''χρήση'' σε παντός είδους καταστάσεις της ''διαλεκτικής'' ευτελίζει και εργαλειοποιεί την διαλεκτική ως τέτοια.

    Έτσι η ''διαλεκτική'' αντιμετωπίζεται σαν μία ταχυδακτυλουργική μέθοδος που επιλύει όλα τα προβλήματα, από τη σχέση συνείδησης και υλικού είναι μέχρι την πιο κλασμένη εσωκομματική και ευρύτερα πολιτική αντιπαράθεση.

    Το ύψιστο παράδειγμα της τελευταίας περίπτωσης είναι η γελοιότητα του ''διαλεκτικού τριπτύχου'' θέση-αντίθεση-σύνθεση για την ''επίλυση'' πολιτικών αντιπαραθέσεων. Η μπούρδα αυτή έρχεται να νομιμοποιήσει τις πλέον ελαττωματικές αποφασιστικές διαδικασίες, με έναν δήθεν ''διαλεκτικό'', ''μαρξιστικό'' τρόπο. Η ρίζα βέβαια αυτού του φαινομένου (και όχι του ''διαλεκτικού τριπτύχου'' αυτού καθεαυτού) έχει ονοματεπώνυμο και βρίσκεται στον Μάο Τσετούνγκ, ο οποίος σε κάθε γωνιά του πλανήτη ανεξαιρέτως, σε μικροκλίμακα και μακροκλίμακα, έβλεπε διαλεκτική και αντιθέσεις. Επίσης το φαινόμενο της ψευδοδιαλεκτικής επίκλησης οφείλεται και σε όσους διανοητές απέτρεψαν και αποτρέπουν τους μαρξιστές να διαβάσουν τη διαλεκτική από πρώτο χέρι, ως μία από τις ιστορικές και λογικές βάσεις του μαρξισμού.

    Είναι πολύ αστείο αυτό το θέση-αντίθεση-σύνθεση για τον εξής λόγο. Πρώτον, η τριάδα αυτή δεν είναι καν εγελιανή, ο Χέγκελ ποτέ δεν χρησιμοποίησε αυτό το σχήμα. Δεύτερον, το σχηματάκι αυτό μας λέει ότι μπορούμε, αν εμείς το θέλουμε,  οι αντιθέσεις να ''συντεθούν'' σε ένα ανώτερο επίπεδο. Μπορούμε δηλαδή να υιοθετήσουμε ένα ''μοντέλο'' μέσω του οποίου θα καταλήγουν οι αντιτιθέμενες απόψεις σε μια ανώτερη ''σύνθεση''. Να επισημάνω εδώ ότι και η ίδια η έννοια μιας ήρεμης ''σύνθεσης'' των αντιθέσεων είναι ιδέα προ-μαρξική και ιδεαλιστική, του χειρίστου είδους. Μάλιστα την χαζομάρα αυτή την επικαλούνται συνήθως όσοι ταυτόχρονα βγάζουν σπυριά όταν ακούνε το όνομα Χέγκελ. Το ότι ο Χέγκελ καταλήγει σε μία ''σύνθεση'' των αντιθέσεων, χρησιμοποιείται σαν κατασκευασμένη καρικατούρα από τους κριτικούς του ως επιχείρημα εναντίον του. Την ίδια στιγμή, αυτή η ανύπαρκτη θέση του Χέγκελ, που χρησιμοποιείται ως επιχείρημα εναντίον του, χρησιμοποιείται και ως επιχείρημα υπέρ ενός αποφασιστικού μοντέλου, από αντι-εγελιανούς μαρξιστές όσο και από μαρξιστές-''εγελιανούς''!!! Δηλαδή παράνοια.

    Τελικά αυτό που ονομάζουμε ''σύνθεση'' των αντιθέσεων είναι μια ουδετεροποίησή τους (neutralization,  όπως έχει δείξει ο Fredric Jameson). Βάση και οξύ εξουδετερώνονται και μας δίνουν νερό. Οι οξείες πλευρές των αντιθέσεων αμβλύνονται, οι αντιθέσεις ευνουχίζονται σε διάφορες απόψεις και καταλήγουν σε μία σούπα που λέγεται ''σύνθεση''. Δηλαδή σε ένα minimum συμφωνίας, και σε καμιά ''σύνθεση σε ένα ανώτερο επίπεδο''. Πράγμα που είναι πιο ιδεαλιστικό και από τον ίδιο τον Χέγκελ, και αυτό να το θυμούνται όσοι βιάζονται να τον χρίσουν ιδεαλιστή και να ξεμπερδέψουν μαζί του. Για τον Μάρξ και τον Λένιν, που γίνονται συχνά αντικείμενο επίκλησης, ούτε λόγος. Ο Λένιν ήταν με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, ώστε να εκφράζονται οι αντιθέσεις αλλά μία άποψη να επικρατεί, να γίνεται γραμμή χωρίς να εξουδετερώνονται τα αιχμηρά της σημεία, και αυτή η γραμμή να υλοποιείται με μια ενότητα στην δράση. Γιατί ακόμα και αυτό το minimum συμφωνίας, που έτσι και αλλιώς δεν αποτελεί σύνθεση, είναι πολλές φορές ανέφικτο, και όσον αφορά τα πλέον σημαντικά ζητήματα, απλά ακατόρθωτο. Η επιδίωξη της σύνθεσης παντού και πάντα καταλήγει σε μια απόκρυψη των πραγματικών διαφορών και των αντιθέσεων, οι οποίες δεν αφήνονται να εκφραστούν και τελικά ηγεμονεύονται με χίλιους δυο τρόπους, πάντως όχι με μια δημοκρατική ψηφοφορία.

    Βέβαια, μια δημοκρατική ψηφοφορία, για να είναι ρεαλιστικό σενάριο, απαιτεί και αυτή, όπως η διαλεκτική, ορισμένες συγκεκριμένες συνθήκες ύπαρξης. Η παραδοχή αυτή και τελικά η αντίληψη ότι η πραγματική δημοκρατία είναι τελικά ανέφικτη, πολύ απέχει από την αντίληψη που δεν αναγνωρίζει καν το πρόβλημα, αντιθέτως θεωρεί την ''σύνθεση'' επιτομή της δημοκρατίας, της διαλεκτικής, του μαρξισμού!!!

    Για αυτό λοιπόν, τέρμα πια στις αυταπάτες. Και λίγη επίγνωση πού και πού δεν κάνει κακό!

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΛΑΘΟΣ,ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ

πηγή: Athens Indymedia

«ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ;»

Μήπως ακόμη και τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια του φοιτητικού κινήματος, ακόμη κι οι πιο πολιτικά προωθημένες συντονιστικές επιτροπές κατάληψης έπεσαν στην παγίδα να αναρωτηθούν για τη μορφή πάλης χωρίς να αναρωτηθούν για το πολιτικό σχέδιο;

Σεπτεμβρης 2011 με ψηφισμένο νόμο, μεσοπρόθεσμης έμπνευσης, στη γιάφκα του θερινού τμήματος της βουλής. Και ένα πρωτοφανές, σε επίπεδο αντανακλαστικών, φοιτητικό κίνημα κλείνει σε χρόνο ρεκόρ πλειάδα σχολών.

Αυτό που εξαρχής έσπρωξε τις διαθέσεις των φοιτητών στη μάχη είναι η καταστροφή της ζωής τους. Όπως άλλωστε θα σπρώξει και τις διαθέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζόμενων που προς το παρόν εξεγείρονται χαμηλόφωνα. Όμως από πότε αρκούν οι διαθέσεις, χωρίς μια πολιτική δύναμη που θα οργανώσει αποφασιστικά και θα προσανατολίσει με προοπτική πραγματικής νίκης τις διαθέσεις αυτές πριν τις εξαντλήσει;

Πλέον έχουμε απέναντι μας ένα καινούργιο στάδιο της οικονομικής κρίσης κι όλα δείχνουν πως κάθε δρόμος που άνοιξαν οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους προκειμένου να διασωθούν, καταλήγει σε αδιέξοδο για τους ίδιους και καταστροφή για μας. Κι ακόμη, όλα δείχνουν πως οποιοδήποτε νέο ‘σχέδιο διεξόδου’ τους, θα σημάνει νέα ύφεση που για όλους μας θα μεταφραστεί σε περαιτέρω διάλυση των ζωών μας. Αυτό που κατ’ επέκταση διαλύεται είναι ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας από το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο αδυνατεί έτσι κι αλλιώς να επιστρέψει σε μια προηγούμενη φάση υποτιθέμενων παροχών και πρόνοιας. Άραγε τι σχέση έχουν αυτά με το φοιτητικό κίνημα; Πολλοί λένε καμία. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία του λάθος πολιτικού σχεδίου που μέχρι τώρα ακολουθήθηκε:

-Η πολιτική αιχμή που έθεσε εξαρχής το φοιτητικό κίνημα ήταν το ζήτημα της ανατροπής του νόμου. Αυτό που ακολούθησε ήταν αυτιστική επανάληψη των αλλαγών που αυτός επιφέρει σε 4σέλιδα πλαίσια-κατεβατά πανελλαδικού καρμπόν, που σύντομα ήταν αδιάφορα για την πλειοψηφία των συναδέλφων. Για την ακρίβεια η ανατροπή του νόμου πήγε πακέτο με την «ανατροπή της κυβέρνησης κι αυτής της πολιτικής». Όμως το ερώτημα που σε σύντομο χρόνο έβαλε –ατσούμπαλα κι ανύποπτα- μεγάλο μέρος των φοιτητικών αμφιθεάτρων βρήκε την πρωτοπορία του φοιτητικού κινήματος απροετοίμαστη: «Και τι θα γίνει μετά;». Το αμέσως επόμενο διάστημα διαπιστώθηκε οξεία επιλεκτική βαρηκοΐα σε παρόμοια ερωτήματα. Αντί να εμπνευστούμε και να γεμίσουμε το κενό του πολιτικού σχεδίου απαντώντας με θάρρος και ανοίγοντας το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης, αρνηθήκαμε να εμπλακούμε, προσπερνώντας το.

Δέκα θέσεις για την κριτική των φοιτητικών οργανώσεων κομμουνιστικής αναφοράς

Στα πλαίσια της κριτικής αποτίμησης του φοιτητικού κινήματος που αναγγείλαμε ήδη από την πρόταση συνεργασίας εγκαινιάζουμε μια σειρά αναρτήσεων σχετικά με την κριτική των οργανωμένων μορφωμάτων της αριστεράς στα πανεπιστήμια. Θεωρούμε ότι θα συμβάλουν σε μια επιστημονική κατανόηση των νομοτελειών και αντιφάσεων καθώς και των προοπτικών του φοιτητικού κινήματος. Δηλώνουμε για άλλη μια φορά ότι θα διευκολύνουμε το διάλογο με κάθε μέσο στη διάθεσή μας. Οι παρακάτω θέσεις σκιαγραφούν το πλαίσιο των επόμενων αναρτήσεών μας. 

Δέκα θέσεις για την  κριτική των φοιτητικών οργανώσεων  κομμουνιστικής αναφοράς

1)Το ζήτημα δεν είναι το ιδεώδες πανεπιστήμιο της αστικής κοινωνίας, ούτε το ιδεώδες πανεπιστήμιο εν γένει, αλλά το πώς το πανεπιστήμιο της αστικής κοινωνίας διαμορφώνει, και ποιες προϋποθέσεις  της ιδεώδους, κομμουνιστικής κοινωνίας.

2)Η θεώρηση των φοιτητικών οργανώσεων της κομμουνιστικής αριστεράς ως de facto μη έλλογων, δεν επιτρέπει καμία επιστημονική ανακάλυψη γι’ αυτές, και καμία δυνατότητα καθοδήγησης του φοιτητικού κινήματος. Το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν φοιτητικές κομμουνιστικές οργανώσεις, γιατί αυτές υπάρχουν, αλλά το τι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά έχουν οι κομμουνιστικές οργανώσεις ως φοιτητικές, και ποια η σχέση του φοιτητικού κινήματος με το κομμουνιστικό κίνημα, δηλαδή τι πρέπει να κάνουν και τι κάνουν, οι φοιτητές για τον κομμουνισμό.

3) Η οργανωμένη δραστηριότητα των φοιτητικών οργανώσεων δεν είναι παρά η συσσωρευμένη, εκτεταμένη χωρικά και χρονικά, εντατική, συστηματική πολιτική δραστηριότητα του μεμονωμένου φοιτητή (οργανωμένου ή μη) που έχει ξεφύγει από τον έλεγχό του και τον αντιμετωπίζει σαν ξένο. Η αλήθειά της. Οι αντιφάσεις της υπάρχουν σε λανθάνουσα μορφή ακόμα και στη δράση του πιο ακραιφνή αντιεξουσιαστή. Ακόμα και οι κριτικές της γραφειοκρατικής δομής που την παρουσιάζουν σαν παντοδύναμη, μη υποκείμενη σε νόμους πέρα από τον εαυτό της, καταλήγουν στη φαιδρή επιβεβαίωση της απόλυτης ισχύος της, εκ του αντιθέτου. Οι κομμουνιστικές φοιτητικές οργανώσεις μας δίνουν σε πλήρη ανάπτυξη τις αντιφάσεις του πολιτικού ακτιβισμού και τα όρια του.

4)Οι φοιτητικοί σύλλογοι αποτελούν το αποτέλεσμα της δράσης των οργανώσεων, το πεδίο που αυτές δημιουργούν γύρω τους. Χωρίς φοιτητικές οργανώσεις δεν υπάρχουν φοιτητικοί σύλλογοι-συντονιστικά όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό. Γι’ αυτό η θέση «είμαι πολικοποιημένος αλλά όχι κομματικοποιημένος» δηλώνει μονάχα το υπηγμένο, ανανάπτυκτο και επουσιώδες της πολιτικής μου άποψης και δράσης. Δηλώνει ότι πάντα θα χάνω στην αναμέτρηση με τις οργανωμένες δυνάμεις.