‘’Εθνικοί διάλογοι’’ και ηγεμονία του νεοσυντηρητισμού στην παιδεία, του Χρίστου Ρέππα

Πηγή:Alfavita

Χρίστος Ρέππας

Α. Εισαγωγή: ο ρόλος και η σημασία των ‘’εθνικών διαλόγων ‘’

 Εξαγγέλθηκε από τον προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και προχώρησε σε όλο το διάστημα της τελευταίων μηνών της κυβερνητικής θητείας της Ν.Δ ένας ακόμα εθνικός διάλογος για την παιδεία. Στη φάση της κυβερνητικής αλλαγής μετά την 4/10/09 ο διάλογος έγινε δεκτός πολιτικά ως διαδικασία σχεδιασμού της εκπαιδευτικής πολιτικής από τη νέα πολιτική ηγεσία της εκπαίδευσης και ολοκληρώθηκε με την έκδοση Πορίσματος από το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας κι Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.1 Στο μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό «η συνέχιση και ολοκλήρωση του εθνικού διαλόγου καθώς και η εφαρμογή αυτών που θα αποφασιστούν» θεωρήθηκε «μεγάλο στοίχημα»2. Αυτό εκφράζει την προγραμματική σύγκλιση των δύο κομμάτων εξουσίας στην πολιτική τους για την εκπαίδευση, σύγκλιση που έχει διαμορφωθεί εδώ και δύο δεκαετίες.3

 Οι εθνικοί διάλογοι την τελευταία εικοσαετία έχουν γίνει ένα από τα βασικά μέσα νομιμοποίησης των κρατικών επιλογών για την εκπαίδευση και οργάνωσης της κοινωνικής συναίνεσης γύρω απ΄ αυτές. Η εφαρμογή νεοσυντηρητικών – νεοφιλελευθέρων πολιτικών τις δύο τελευταίες δεκαετίες και η προώθηση μέσα απ’ αυτές μιας σειράς σημαντικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση οξύνουν σ΄ ένα μεγάλο βαθμό τις κοινωνικές αντιθέσεις και εντείνουν την κοινωνική επιλογή και απόρριψη μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι πολιτικές αυτές έχουν συναντήσει ισχυρές αντιστάσεις, με αποτέλεσμα είτε να καθυστερούν οι ρυθμοί εφαρμογής τους είτε κρίσιμες πλευρές τους να μην μπορούν να εφαρμοστούν. Ο έλεγχος επομένως των κοινωνικών αντιστάσεων και η προσπάθεια διαμόρφωσης συναίνεσης γύρω από τις κατευθύνσεις της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής αποτελεί ένα ιδιαίτερης σημασίας ζητούμενο για την κρατική εξουσία σήμερα.

 Ο διάλογος ως θεσμοποιημένη διαδικασία από το κράτος επιτελεί συγκεκριμένες ιδεολογικές και πολιτικές λειτουργίες:

1. Καλλιεργεί την άποψη του κοινού συμφέροντος μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, άσχετα από το γεγονός ότι στις διαδικασίες συμμετέχουν του υποκείμενα κοινωνικά διαφορετικά και ταξικά άνισα. Το ίδιο άνιση και ταξικά διαφοροποιημένη είναι και η αντιμετώπιση που υφίστανται από την εκπαίδευση. Δεν υπάρχει κατά συνέπεια μεταξύ διαφορετικών τάξεων κάποιο κοινό συμφέρον που μπορεί ν ‘ αναζητηθεί μέσα από συναινετικές διαδικασίες. Η αναφορά στο ‘’κοινό’’ ή το ‘’εθνικό συμφέρον’’ είναι μια επιλογή νομιμοποίησης της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής αφού «στο πλαίσιο του κλασσικού κοινοβουλευτισμού η πολιτική ηγεμονία της κυρίαρχης τάξης περνάει από το συνδυασμό δύναμης και συναίνεσης»4. Η εκπαιδευτική πολιτική ως τομέας της δραστηριότητας του αστικού κράτους έχει ταξική βάση, αποτελεί την πραγμάτωση συμφερόντων των κυρίαρχων κοινωνικών δυνάμεων στο χώρο της εκπαίδευσης σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή. Η δυνατότητα πραγματοποίησης των αιτημάτων και των προσανατολισμών της εξαρτάται από τον κάθε φορά συσχετισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και προϋποθέτει τη συναίνεση των κυριαρχούμενων και υποτελών τάξεων. Καθοριστικό έτσι αναδείχνεται το ζήτημα της ηγεμονίας.5

2. Επιχειρείται η απονομιμοποίηση της δράσης των κοινωνικών κινημάτων. Η προβολή του διαλόγου ως πεδίου δημοκρατίας, στο οποίο όλοι μπορούν να συμμετέχουν, προασπαθεί να απαξιώσει κάθε κοινωνική αντίσταση στην κυρίαρχη πολιτική. Κάθε αντίσταση στην κρατική εκπαιδευτική πολιτική μπορεί να θεωρείται από ανώφελη ως αντιδημοκρατική και κοινωνικά βλαπτική.

3. Η αναζήτηση της συναίνεσης δεν έχει να κάνει μόνο με την ενδυνάμωση της αστικής κυριαρχίας. Έχει να κάνει και με την εξισορρόπηση συμφερόντων και τη χάραξη προσανατολισμών στο πλαίσιο του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας. Μ’ αυτή την έννοια ο διάλογος πρέπει να θεωρηθεί ως δημιουργός προϋποθέσεων, μέσω των οποίων διαμορφώνονται οι αναγκαίες ισορροπίες που απαιτεί η εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η διαδικασία αυτή στα σύγχρονα αστικά κράτη μπορεί να παίρνει θεσμοποιημένη μορφή.

Συμπεράσματα και εκτιμήσεις από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις Ιανουαρίου-Μαρτίου 2007 Μέρος Γ

Το τρίτο μέρος Εδώ
To λογιστικό φύλλο Καταλήψεις Indymedia Εδώ 
Τα αποτελέσματα των συνελεύσεων Εδώ
Τα μέρη Α, και Β Εδώ

Vankas

Ιδού τα κατορθώματα του πανεπιστημίου-επιχείρηση

Αυτό είναι το πρότυπο της Αννούλας!!!

 Παραθέτουμε δύο άρθρα με θέμα την εξαγορά διδακτορικού διπλώματος από τον γιό του Μ. Καντάφι (με ταρίφα 1,5 εκατομύριο λίρες) από το LSE (London School of Economics). Με την αποκάλυψη του σκανδάλου οδηγήθηκε σε παραίτηση ο πρύτανης του LSE, Χάουαρντ Ντέιβις. Βέβαια το σκάνδαλο δεν αφορά τον πρύτανη αλλά τη λειτουργία του νεοφιλελεύθερου πανεπιστημίου-επιχείρηση που οραματίζονται να επιβάλουν και στα ελληνικά ΑΕΙ.



 Αγόρασε διδακτορικό από το LSE o γιος Καντάφι 

Στο φως της δημοσιότητας έρχονται καταγγελίες σύμφωνα με τις οποίες ο Σαΐφ Αλ Ισλάμ, γιος του Λίβυου ηγέτη , Μουαμάρ Καντάφι, εξαγόρασε το master που πρόσφατα έλαβε από το London School of Economics.
Πιο συγκεκριμένα, το αντίτιμο φαίνεται να είναι ιδιαίτερα υψηλό και φέρεται να αγγίζει το 1,5 εκατ. λίρες, χρήματα τα οποία δόθηκαν μέσω χορηγίας σε ένα από τα προγράμματα του LSE.
Επί ποδός βρίσκονται οι βρετανικές Αρχές, οι οποίες διερευνούν την ορθότητα των καταγγελιών.

πηγή: newsday.gr

Παραιτήθηκε ο πρύτανης του LSE λόγω σχέσεων με την οικογένεια Καντάφι

To συμβούλιο του πανεπιστημίου θα πραγματοποιήσει ανεξάρτητη έρευνα 

Ο πρύτανης του London School of Economics (LSE) υπέβαλε χθες την παραίτησή του εν μέσω σκανδάλου για τις σχέσεις του υψηλού κύρους βρετανικού πανεπιστημίου με την οικογένεια του Μουαμάρ Καντάφι. Ο Χάουαρντ Ντέιβις παραιτήθηκε, λέγοντας ότι η φήμη του πανεπιστημίου επλήγη λόγω των διασυνδέσεών του με το καθεστώς της Λιβύης, επειδή έλαβε, μεταξύ άλλων, χρήματα από ένα ίδρυμα που διοικεί ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι, γιος του Λίβυου ηγέτη και απόφοιτος του LSE.

To συμβούλιο του πανεπιστημίου θα πραγματοποιήσει ανεξάρτητη έρευνα στις σχέσεις του LSE με την Λιβύη και τον Σαΐφ Καντάφι.

«Συμβούλευσα το διοικητικό συμβούλιο του LSE να δεχθεί τα χρήματα, αλλά αυτό αποδείχτηκε λάθος» δήλωσε ο Ντέιβις. «Η αποδοχή χρημάτων από λιβυκές πηγές εμπεριείχε ρίσκο το οποίο έπρεπε να είχε μετρήσει περισσότερο στην απόφαση» συμπλήρωσε.

Το LSE δέχτηκε το 2009 δωρεά 1,5 εκατ. στερλίνων (1,76 εκατ. ευρώ) για ερευνητικούς σκοπούς από το Διεθνές Ίδρυμα Φιλανθρωπίας και Ανάπτυξης Καντάφι το οποίο διοικεί ο Σαΐφ Καντάφι. Το πανεπιστήμιο υποστηρίζει ότι από το ποσό αυτό έχει λάβει μόνο 300.000 στερλίνες (352.000 ευρώ) που, λόγω των αντιδράσεων που προκλήθηκαν, αποφάσισε να τα αφιερώσει σε ένα ταμείο υποτροφιών για φοιτητές από τη Βόρεια Αφρική.

Ο Ντέιβις ήταν κάποτε ο οικονομικός απεσταλμένος του πρώην πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ στη Λιβύη και το 2007 δέχτηκε 50.000 δολάρια (36.000 ευρώ), τα οποία καταβλήθηκαν προς το πανεπιστήμιο, για συμβουλευτικές υπηρεσίες που προσέφερε στο επενδυτικό ταμείο της Λιβύης.

Στην επιστολή παραίτησής του ανέφερε ότι μετανιώνει για τις αποφάσεις αυτές. «Δεν υπάρχει τίποτε το ουσιαστικό για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπομαι, όμως το αποτέλεσμα ήταν να δυσχεράνω την δυνατότητα υπεράσπισης του πανεπιστημίου» έγραψε.

Το LSE ανακοίνωσε ότι η έρευνα θα επεκταθεί και στην ακαδημαϊκή αυθεντικότητα της διδακτορικής διατριβής του Σαΐφ Καντάφι, την οποία έλαβε το 2008 αλλά τελευταίως κυκλοφόρησε η φήμη ότι μέρος της είναι προϊόν λογοκλοπής.

πηγή: Τα Νέα

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Θ. Πάγκαλο

πηγή: tromaktiko

"Σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά δικτατορία του κεφαλαίου" επισημαίνει μεταξύ άλλων σε ανοιχτή επιστολή στον κ. Θ. Πάγκαλο μία συνταξιούχος ερευνήτρια.

Την επιστολή δημοσιεύει η εφημερίδα "ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ".
Δεν έχω καμιά υποχρέωση να σας...

 δώσω αναφορά για τις απόψεις και την ιδεολογία μου, αλλά για να τοποθετούνται τα πράγματα στη θέση τους, αναφέρω ότι δεν είμαι αναρχική, ούτε οπαδός του Σύριζα.

Δυστυχώς, γιατί πολύ θα ήθελα να έχω τα νιάτα τους, δεν είμαι ούτε καν φοιτήτρια. 65 χρονών, μόλις πήρα τη σύνταξή μου από το Γαλλικό κράτος μια που το Ελληνικό, ούτε εκείνο των συνταγματαρχών, ούτε των οικογενειών Παπανδρέου, Καραμανλή και υπολοίπων δεν μου επέτρεψε να εργαστώ στη χώρα μου.

Έζησα μια ζωή μετανάστρια στη Γαλλία μακριά από τους δικούς μου και την πατρίδα. Τα προβλήματα των ξένων όπου γης, με αγγίζουν ιδιαίτερα.

Αποφάσισα να παρευρεθώ το Σάββατο στην εκδήλωση για τον Κώστα Γαβρά και την προβλεπόμενη προβολή των έργων του.

Κανείς μας δεν είχε ενημερωθεί για την παρουσία σας που υπήρξε κεραυνός εν αιθρία. Η ομάδα των φοιτητών που διαμαρτυρόταν για την πολιτική της κυβέρνησης στο θέμα των μεταναστών απαίτησε να αποχωρήσετε λόγω της πολιτική σας στο θέμα των μεταναστών και της συμπεριφορά σας απέναντι στον Ελληνικό λαό, τους Έλληνες αυτούς που αποκαλείτε καθάρματα. Απαντήσατε ότι δεν αποχωρείτε γιατί εκλεγήκατε από τον Ελληνικό λαό δημοκρατικά.

Για την εφαρμογή ποιού προγράμματος εκλεγήκατε κε Υπουργέ; Με πόσα ψέματα ανεβήκατε στην εξουσία;

Πόσες χιλιάδες Έλληνες σας αποδοκιμάζουν με τις τεράστιες διαδηλώσεις τους;

Για ποια δημοκρατία μιλάτε; Για κείνη που δέχτηκε την κηδεμονία της Ευρώπης και του ΔΝΤ;

Η κυβέρνηση σας έδωσε χώμα, νερό, αέρα και θάλασσα, υποθαλάσσιων χώρων συπεριλαμβαλομένων, στο μεγάλο κεφάλαιο, ελληνικό και ξένο. Σε εκείνους που αποφασίζουν και επιβάλλουν αποφάσεις που δέχεστε με το χαμόγελο και προσπαθείτε να αποδείξετε ότι όταν σας ζητούν 1 τους χαρίζετε 10. Τον πλούτο της χώρας, τον ιδρώτα, την παιδεία και την υγεία των Ελλήνων, το μέλλον της νεολαίας και τη ζωή όλων μας.

Αναφέρετε στη δήλωσή σας «Η πρωτοφανής αποδοκιμασία του αντιδικτατορικού φιλμ «Ζ» έχει βαθιά πολιτική σημασία και δείχνει για μια ακόμα φορά ότι οι δυνάμεις αυτές ουδέποτε αποδέχθηκαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία που με τόσο αίμα κερδήθηκε από τον ελληνικό λαό».

Ψεύδεστε ασύστολα. Κανείς δεν αποδοκίμασε το «Ζ» και οι φοιτητές δήλωσαν κατ` επανάληψη το ακριβώς αντίθετο. «Τιμούμε τον Κώστα Γαβρά και το έργο του».

Προσωπικά πήρα για κάποια στιγμή το λόγο για να πω ότι «τα μηνύματα που βγαίνουν από το έργο του Γαβρά είναι αντίσταση στο φασισμό και τη δικτατορία. Σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουμε δημοκρατία αλλά δικτατορία του κεφαλαίου». Η θέση αυτή που τιμά και τον Κ. Γαβρά και το έργο του, χειροκροτήθηκε όπως ακούγεται ξεκάθαρα στα διάφορα βίντεο που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή.

Δεν αποχωρήσατε κύριε Υπουργέ. Οι Έλληνες του Παρισιού σας πέταξαν έξω από το Ελληνικό σπίτι με τα «έξω, έξω» και το θρυλικό πλέον σύνθημα « dégage», σύνθημα των ξεσηκωμένων λαών των πρώην Γαλλικών αποικιών, σύνθημα που τρέμουν αυτή τη στιγμή όλοι οι δικτάτορες. Ο Κ. Γαβράς και ορισμένοι παρευρισκόμενοι, ιδιαίτερα ο Πρέσβης και η Πρόξενος, υπηρεσιακώς υποχρεωμένοι, σας ακολούθησαν.

Η πλειοψηφία, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοστατούντων στα γεγονότα φοιτητών, παραμείναμε για πολύ ώρα ακόμα επιμένοντας, μάταια, να γίνει η προβολή των φιλμ. Επιθυμούσαμε να δούμε ή να ξαναδούμε το «Ζ» και να το τιμήσουμε.

Εσείς χαλάσατε την εκδήλωση, εσείς προσβάλατε ακόμα μια φορά τον Ελληνικό λαό, εσείς χλευάζετε και συκοφαντείτε τη νεολαία του. Αλλά να είστε σίγουρος, ο Ελληνικός λαός, αυτός που εσείς οδηγείτε στην καταστροφή, τον αφανισμό και τα τάρταρα, θα πεταχτεί από ξαρχής, θ` αντριέψει, θα θεριέψει και θα παρασύρει στο διάβα του αυτούς που τον καταπιέζουν, ξεπουλάν τη γη και τον ιδρώτα του στους ισχυρούς, τους έχοντες και κατέχοντες, στο ελληνικό και ξένο αδηφάγο κεφάλαιο.

Κυριακή Γεροζήση
Συνταξιούχος ερευνήτρια, βιοχημικός
Συγγραφέας

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΟΝΤΙKI

Παποράκι της Μπουρνόβα, Σταυρακάκη φουκαρά, πόσα τάληρα γυρεύεις, την Αννούλα να βοηθάς;

Κατηγορηματικά (sic) αντίθετοι δηλώνουν οι πανεπιστημιακοί

Πηγή:Καθημερινή
Tου Αποστολου Λακασα

Τη διατήρηση της αυτονομίας του ειδικού μισθολογίου τους και τη μη περαιτέρω μείωση των αποδοχών τους θέτουν ως «κόκκινη γραμμή» στον διάλογο με την κυβέρνηση οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οι διδάσκοντες στα ΤΕΙ και οι ερευνητές. «Ολα τα υπόλοιπα ζητήματα μπορούμε να τα συζητήσουμε», τόνισε, μιλώντας χθες στην «Κ», ο πρόεδρος της ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) κ. Νικόλαος Σταυρακάκης.
Ειδικότερα, σε επιστολή τους προς τους υπουργούς κ.κ. Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου και Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, η ομοσπονδία των διδασκόντων στα ΤΕΙ (ΟΣΕΠ ΤΕΙ), η Ενωση Ελλήνων Ερευνητών (ΕΕΕ) και η ΠΟΣΔΕΠ ζητούν να μην προχωρήσει η απόφαση της κυβέρνησης να εντάξει το ειδικό μισθολόγιο των πανεπιστημιακών-ερευνητών (άλλα ειδικά μισθολόγια είναι των γιατρών του ΕΣΥ, των διπλωματικών, των δικαστικών και των ενστόλων) στο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων. Αλλωστε, όπως αναφέρουν στην επιστολή τους προς τους δύο υπουργούς, «σε συνάντηση που είχαμε στις 12 Ιανουαρίου είχε σαφώς δηλωθεί ότι το ειδικό μισθολόγιό μας παραμένει ως ειδικό και θα αρχίσουν άμεσα συζητήσεις για επικαιροποίησή του. Στο πλαίσιο αυτό εκφράσαμε τη σαφή θέση όλων των συναδέλφων για ενσωμάτωση όλων των επιδομάτων στον βασικό μισθό με τρόπο ώστε να μην οδηγήσει σε περαιτέρω μειώσεις στον μισθό ορισμένων κατηγοριών συναδέλφων, ειδικά των νεοτέρων».
Οι τρεις ομοσπονδίες τονίζουν ότι την περίοδο 2009-2010, συγκριτικά με τους άλλους κλάδους με ειδικά μισθολόγια, τα μέλη τους είχαν από τις μεγαλύτερες μειώσεις στους μισθούς τους. Συγκεκριμένα, οι αμοιβές τους μειώθηκαν κατά 11,7% έναντι 8,1% των γιατρών του ΕΣΥ, 9% των βουλευτών, 11% των ενστόλων, 16,1% των διπλωματικών και 25,5% των δικαστικών.
Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τις τρεις ομοσπονδίες, η κατ’ άτομο μείωση στις αποδοχές τους σε σχέση με τις αποδοχές του 2006 εμφανίζεται να είναι της τάξεως του 5%. Ομως, στους δικαστικούς λειτουργούς η αύξηση των αποδοχών συγκριτικά με το 2006 είναι 70%. Μάλιστα, οι τρεις ομοσπονδίες στην επιστολή τους προς τους δύο υπουργούς τονίζουν ότι στη συνάντηση της 12ης Ιανουαρίου «είχε καταστεί απολύτως σαφές από την πλευρά σας ότι, πράγματι, ειδικά οι δάσκαλοι και οι ερευνητές του χώρου της ανώτατης εκπαίδευσης και της έρευνας βρίσκονται στην πλέον δραματική κατάσταση από ποτέ».
Η Εκτελεστική Γραμματεία της ΠΟΣΔΕΠ θα συνεδριάσει την προσεχή εβδομάδα για να κρίνει τη στάση της, χωρίς να αποκλείεται, όπως ανέφερε στην «Κ» ο κ. Σταυρακάκης, να προχωρήσει ο κλάδος σε κινητοποιήσεις σε συνεννόηση με τους διδάσκοντες στα ΤΕΙ και την Ενωση Ελλήνων Ερευνητών.

Σχόλιο: Από τη σκοπιά της φυλογέννεσης και της οντογένεσης ο εγκέφαλος και τα αισθητήρια όργανα αναπτύχθηκαν εγγύτατα της πύλης εισόδου της τροφής στο σώμα, προκειμένου να ελέγχουν την ποιότητα, το χαρακτήρα της και να διευκολύνουν τη σύλληψή της. Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τους πανεπιστημιακούς μας ότι πλέον ο εγκέφαλος συνδέεται με τη διαδικασία αυτή με πολλαπλή διαμεσολάβηση και έχει αναπτύξει και άλλες δυνατότητες... Κάθε νύχτα στο μυαλό μου σεριανάω...

Η καπιταλιστική Βαβέλ στο κεφάλι της Διαμαντοπούλου

 Η Άννα Διαμαντοπούλου μιλά στο Cafebabel Greece
Τη συναντούμε στο Λονδίνο στα πλαίσια της ομιλίας της στο London School of Economics. Η Άννα Διαμαντοπούλου είναι ένας άνθρωπος που δε μασά τα λόγια του ακόμα και αν ενοχλούν. Παρά το πιεσμένο πρόγραμμα της αποφασίζει να μας τα πει όλα: για την επιχειρηματικότητα, την ελληνομάθεια και μας εκμυστηρεύεται... τι είδε στη Silicon Valley!

1.     Όλοι οι πολιτικοί στην Ελλάδα μιλούν για καινοτομία. Ωστόσο η καινοτομία δεν είναι κάτι το απλό, πέρα από μια απλή λέξη, είναι θέμα κουλτούρας και νοοτροπίας. Ξεκινά από το Σχολείο αν όχι από το σπίτι. Η  καινοτομία θέλει ΟΡΑΜΑ, ρίσκο και προσπάθεια. Πώς μιλάμε και αοριστολογούμε για καινοτομία όταν η ελληνική νοοτροπία δεν επιβραβεύει το ρίσκο και την καινοτομία; Είναι χαρακτηριστική η κατάσταση του ελληνικού σχολείου όπου οι μαθητές τιμωρούμεθα γιατί κάναμε λάθος. Εγώ πάντως έμαθα ποδήλατο πέφτοντας!  Συνεπώς γιατί αποθαρρύνουμε τη δημιουργικότητα; Πού ''κολλάει'' το πράγμα;  

Η καινοτομία είναι τρόπος ζωής. Γι αυτό  θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια και ικανό χρόνο,  ώστε μια κοινωνία που θεωρεί τη συνήθεια ως την πιο ασφαλή πυξίδα για τη ζωή να αλλάξει και να συνειδητοποιήσει πως μπορεί κι αλλιώς, πως μπορεί καλύτερα. Όταν δεκάδες καριέρες και επαγγέλματα είναι κληρονομικά, όταν μια θέση στο δημόσιο είναι όνειρο ζωής, όταν επιχειρηματικότητα για δεκαετίες σήμαινε κρατική προστασία ή κρατικές προμήθειες, προφανώς το πνεύμα της  καινοτομίας  δεν θα έρθει ξαφνικά από τον ουρανό ως επιφοίτηση. Όμως θα έρθει! Ευτυχώς,  οι πρωτοπόροι υπάρχουν και είναι αυτοί που θα δημιουργήσουν την κρίσιμη μάζα των αλλαγών προκειμένου η αξία της καινοτομίας να διαχυθεί στην υπόλοιπη κοινωνία. Ανάμεσα σε αυτούς και πολλοί πρωτοπόροι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι θα «παίρνουν»  πάνω τους το Νέο Σχολείο.  Το Νέο Σχολείοθέλουμε να είναι καινοτόμο, ψηφιακό, αειφόρο. Το αντίδοτο στην εθνική μας καχεξία είναι η παιδεία, η επένδυση στο δικαίωμα των νέων γενιών να δημιουργήσουν, να καινοτομήσουν, να διακριθούν και να πετύχουν. Για αυτό λέμε αλλάζουμε Παιδεία, αλλάζουμε την Ελλάδα.

Να μην περάσει ο νόμος - πλαίσιο

Πηγή:Ριζοσπάστης

Ο νόμος - πλαίσιο, που προωθεί το υπουργείο Παιδείας για ψήφιση στη Βουλή μέχρι το τέλος του μήνα, διαλύει ό,τι έχει απομείνει απ' τη δημόσια Ανώτατη Εκπαίδευση

Ενα πρώτο «δώρο», απευθείας απ' το Πανεπιστήμιο ΑΕ, «έστειλε» το υπουργείο Παιδείας στους φοιτητές και στους σπουδαστές στο τέλος του προηγούμενου μήνα, με εγκύκλιο που περιορίζει στο ελάχιστο τη δωρεάν διανομή συγγραμμάτων. Πρόκειται για χαρακτηριστική εφαρμογή του νόμου - πλαισίου που προωθεί η κυβέρνηση και προβλέπεται να πάει στη Βουλή στο τέλος του μήνα: Ιδρύματα - επιχειρήσεις με φοιτητές - πελάτες. Οι φοιτητές και οι σπουδαστές, σύμφωνα με την εγκύκλιο που έχει σταλεί σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ (με τίτλο «Εγκύκλιος σχετικά με την εφαρμογή της υπ' αριθμ. Φ.1/76244/Β3/30/30-6-2010(Β987) υπουργικής απόφασης» και ημερομηνία 28/1/2011), έχουν δικαίωμα να λαμβάνουν δωρεάν μόνο ένα βιβλίο για κάθε μάθημα! Με λίγα λόγια, φτάσαμε ένα βήμα πριν την κατάργηση της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων!

THE STRANGE DEATH OF THE LIBERAL UNIVERSITY John Cowley

Το κείμενο αυτό μας έρχεται από τη δεκαετία του 1960 και εξετάζει την ανάπτυξη και τις αντιφάσεις του φιλελεύθερου πανεπιστημίου στην Αγγλία και του ρόλου του φοιτητικού κινήματος σε αυτόν, γεγονός που το καθιστά επίκαιρο στη σημερινή συγκυρία. Εξαιρετικά ενδιαφέρον! Society as a school and school as society.!!!

THE 1960s sees the birth of a new political generation in the advanced capitalist countries. Its school is the student movement. In Germany, Japan, America, France and Italy, combative student movements, born of explosive social tensions close below the surface of post-war affluence and political quietude, are demonstrating the vulnerability of advanced bourgeois society. Britain until recently appeared immune from such developments, although here too events of the past year pose the question as to the possible birth of a student movement. This essay is an exploration of that possibility. The focus is limited to the question of the actual basis for such a movement in the educational system itself.

What is historically distinctive about the student movements of today is their involvement, centrally, in politically contesting the established university structure and practice. This political contestation on a global scale is emerging during a decade of rapid and spectacular growth in higher education in the advanced capitalist nations. The connection between university expansion and student agitation and protest needs exploring, for the two are intimately related and each is revelatory of the other. In the process of expansion, in one country after another, traditional educational values and practices are subject to general questioning and the old university system is attacked from within and from without. This much is generally accepted, but what requires to be understood is the essential nature of the crisis that now manifests itself. It is a crisis embracing both teachers and students. Increasing numbers become conscious of it, as more and more experience the confusion and uncertainty now pervading academic work and study.

In Britain the active propagation of specifically student demands is a new phenomenon and precipitates an immediate response. The student "revolutions" at Hornsey and Guildford in June 1968 led to swift and far-sweeping action on the part of the local authorities concerned: students were expelled, teachers sacked and whole departments disbanded. At the London School of Economics the authorities, if somewhat less direct and primitive in their methods, are no less repressive; informing by teachers on students, erecting iron gates to forestall student occupations, requesting police intervention, issuing writs to selected militant students and threatening staff with disciplinary action and dismissal. Such repression accompanies the "concessions" recently negotiated by the National Union of Students with the Committee of Vice-Chance1lors.l The pattern is clear : where an increase in student representation in the on-going administering of the college fails to contain student unrest the State will step in. Parliament and press now speak with one voice of the need to crush student action at its inception.

«H γυμνή αλήθεια: Η μόρφωση δεν πρόκειται να γλιτώσει τους δυτικούς από το να γίνουν φτωχότεροι» Γουίλμπι Π.

H ειδικευμένη εργασία θα πέσει στα χαμηλότερα επίπεδα σε όλο τον κόσμο. Η μείωση στους μισθούς της μεσαίας τάξης, καθώς και στην ικανοποίηση από την εργασία, είναι μόνο η αρχή Οι δυτικοευρωπαίοι και οι αμερικάνοι ετοιμάζονται να βιώσουν ένα τεράστιο σοκ. Για τα τελευταία τριάντα χρόνια οι κυβερνήσεις έχουν εξηγήσει ότι όταν δε μπορούν να προστατέψουν τις θέσεις εργασίας με τους παραδοσιακούς τρόπους κρατικής παρέμβασης, όπως με επιδοτήσεις και δασμούς, μπορούν να επεκτείνουν και να μεταρρυθμίσουν την εκπαίδευση, ώστε να μεγιστοποιήσουν τις ευκαιρίες. Αν αρκετοί άνθρωποι συνεχίσουν να αποκτούν υψηλού επιπέδου ικανοτήτες και προσόντα, οι ευρωπαίοι και οι αμερικάνοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν υψηλά επίπεδα ποιότητας ζωής. Αν δουλέψουν αρκετά σκληρά, κάθε γενιά θα μπορεί να τα καταφέρνει καλύτερα από τη γενιά των γονιών της. Όλο αυτό προϋποθέτει να γίνουν τα σχολεία σημείο αιχμής της αγοράς και να πειστούν τα πανεπιστήμια να διδάξουν «αγοραίες» δεξιότητες. Αυτό είναι το σκεπτικό πίσω από τις πολιτικές του Μαικλ Γκόουβ και όλων των προκατόχων του στη θέση των γραμματέων για θέματα Παιδείας. Αλλά η οικονομική κατάρρευση του 2008 και η συνακόλουθη συμπίεση των εισοδημάτων αποκαλύπτουν σταδιακά μια δυσάρεστη αλήθεια. Όπως δείχνουν τα πορίσματα από το «Γραφείο για την Εθνική Στατιστική», οι πραγματικοί μισθοί στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχουν αυξηθεί από το 2005, γεγονός που συνιστά το πιο μακροχρόνιο πάγωμα στα επίπεδα ποιότητας ζωής από τη δεκαετία του 1920. Όσο κι αν δεν επηρεάζει την ικανότητα των ελίτ για αποταμίευση, η συμπίεση επηρεάζει κυρίως το μεγαλύτερο μέρος της μεσαίας τάξης, όσο και την εργατική τάξη. Αυτό δεν είναι παράδοξο, ούτε είναι  το αποτέλεσμα των εκπαιδευτικών ελλείψεων. Στις ΗΠΑ, όπου εισήγαγαν την μαζική ανώτατη εκπαίδευση πολύ πριν τη Βρετανία, η αγοραστική δύναμη του μέσου απόφοιτου έχει αυξηθεί ελάχιστα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Όπως η εκπαίδευση απέτυχε να εκπληρώσει τις δημοκρατικές υποσχέσεις για κοινωνική δικαιοσύνη και κινητικότητα, ανάλογα θα αποτύχει να εκπληρώσει τις νεοφιλελεύθερες υποσχέσεις περί οικουμενικών ευκαιριών για βελτίωση.

«Απολύσεις» στο τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών

Πηγή:Alfavita

Την Τετάρτη 16/2 στη συνέλευση του τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του πανεπιστημίου της Πάτρας, μετά από εισήγηση του προέδρου Γ. Πανέτσου λήφθηκε η απόφαση για εφαρμογή των περικοπών στις πιστώσεις του μεγαλύτερου ποσοστού των καθηγητών που εργάζονταν στη σχολή με το καθεστώς του προεδρικού διατάγματος 407/80, όπως αυτό υποδείχθηκε από το Υπουργείο Παιδείας. Ο πρόεδρος μάλιστα πρότεινε δύο «εναλλακτικές»:δίδακτρα ή κλείσιμο του τμήματος!

Το τμήμα απασχολεί 18 μέλη ΔΕΠ (3 ακόμη είναι σε αναμονή για διορισμό) και μέχρι πρότινος 45 καθηγητές με σύμβαση ΠΔ 407/80 (η σύμβαση από Σεπτέμβρη από ετήσια έγινε εξαμηνιαία). Ουσιαστικά οι συμβασιούχοι καθηγητές αποτελούν πάνω από το 70% του διδακτικού προσωπικού του τμήματος, γεγονός που τους ορίζει αναγκαίο προσωπικό και σε καμία περίπτωση έκτακτο. Οι απολύσεις ή όπως θέλει να λέει ο πρόεδρος του τμήματος «Μη συνέχιση της συνεργασίας» αφορούν 19 καθηγητές 407 (σχεδόν το μισό των 407 του τμήματος) πράγμα που θα οδηγήσει στην υποβάθμιση της λειτουργίας του τμήματος, αφού πολλά μαθήματα εξαφανίζονται με τη δικαιολογία ξαφνικά ότι είναι άχρηστα (είτε αυτά, είτε οι διδάσκοντες)! Ουσιαστικά, πρόκειται για πραγματική απόλυση των συγκεκριμένων διδασκόντων με τον πρόεδρο σε ρόλο εργοδότη που συμμορφώνεται με τις προσταγές του υπουργείου παιδείας, σαν να διαχειρίζεται μια επιχείρηση.

 Με την προκλητική επιστολή που έστειλε ο Πανέτσος στους «απολυμένους», τονίζει το ότι δεν είχε άλλη επιλογή, ενώ θέλει να ευχαριστήσει θερμά τους καθηγητές για το έργο που έχουν προσφέρει στη σχολή (διώχνοντάς τους;). Πέρα από την υπολειτουργία και την υποβάθμιση των σπουδών που θα επιφέρει το γεγονός των απολύσεων στο τμήμα, ανοίγονται οι πόρτες για την υλοποίηση όλων των μέτρων, που επιβάλλονται από το μνημόνιο, τα οποία  αφορούν το Πανεπιστήμιο συνολικά (νέος νόμος-πλαίσιο, manager, δίδακτρα, κτλ). Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο Πατρών ήδη στo τμήμα Φιλολογίας υπάρχουν περικοπές καθηγητών 407  που φτάνουν το 37% του συνολικού διδακτικού προσωπικού, καθώς και το ότι στο τμήμα της Επιστήμης των Υλικών, υπό την τρομοκρατία περικοπών των συμβάσεων κατά 30%, μειώνονται οι μισθοί των συμβασιούχων δραματικά.

          Τα γεγονότα αυτά αποτελούν άμεση απόρροια του οικονομικού στραγγαλισμού και της γενικότερης υποβάθμισης και απαξίωσης της δημόσιας παιδείας στη νέα εποχή του Μνημονίου. Με αφορμή την υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που είναι και το θύμα, το υπουργείο χρησιμοποιεί επικοινωνιακά τρικ για να αποδείξει ότι είναι αναγκαίο το ξεπούλημα του Πανεπιστημίου. Το σχέδιο του Υπουργείου Παιδείας είναι σαφές, τα πανεπιστήμια θα πρέπει να συμπεριφερθούν ως εν δυνάμει μάνατζερ, αναζητώντας εναλλακτικούς τρόπους χρηματοδότησης όπως τα δίδακτρα και οι χορηγοί (επιχειρήσεις-τράπεζες). Η λογική είναι ‘’απλή’’: για να ιδιωτικοποιήσουν την παιδεία πρέπει πρώτα να την χτυπήσουν βάναυσα, ξεκινώντας από τους αδύναμους κρίκους που είναι οι συμβασιούχοι διδάσκοντες, ακόμα και αν σε αρκετές περιπτώσεις τμημάτων αποτελούν το 80% του συνολικού εκπαιδευτικού προσωπικού. Το πάζλ, λοιπόν, συμπληρώνεται με περικοπές κατά 15 – 20 % διδασκόντων 407/80 που γίνονται πανελλαδικά, με το πάγωμα διορισμού μελών ΔΕΠ που μπορεί να φτάσει και τα 3 χρόνια και τις συγχωνεύεις – καταργήσεις σχολείων  με βάση τον Καλλικράτη.

           

Με τις ξεδιάντροπες δηλώσεις του Β. Παπάζογλου (Ειδικός Γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης), ότι «Τα πανεπιστήμια έχουν πολύ λίπος να κάψουν ακόμα» και του υφυπουργού παιδείας Ι. Πανάρετου «Αν θέλει ένα ίδρυμα να βρει λεφτά, ας πάρει δάνειο από Τράπεζα», φαίνονται ξεκάθαρα οι προθέσεις του μαύρου μπλοκ κυβέρνησης – τρόικας για τη διάλυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και το τελικό ξεπούλημά της στο ιδιωτικό κεφάλαιο, όπως άλλωστε επιχειρεί και σε κάθε τι το δημόσιο.

Ήδη έχει πραγματοποιηθεί Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, στην οποία συζητήθηκε το θέμα και υπερψηφίστηκε ψήφισμα το οποίο καταδικάζει την περικοπή πιστώσεων και συμβάσεων, καθώς και την πολιτική κυβέρνησης και Τρόικας που επιτίθεται στη δημόσια δωρεάν Παιδεία. Σαν φοιτητικός Σύλλογος θα κινητοποιηθούμε άμεσα επιδιώκοντας την συμπόρευση με το προοδευτικό κομμάτι των καθηγητών μας (απολυμένων και μη) για την άμεση ανανέωση των συμβάσεων. Ο σύλλογος ΔΕΠ Πανεπιστημίου Πατρών από τη μεριά του έχει ανακοινώσει ψήφισμα με το οποίο καταγγέλλει την περικοπή πιστώσεων για διδάσκοντες βάσει του ΠΔ 407/80, πράγμα που οδηγεί στην υποβάθμιση και υπολειτουργία πολλών Τμημάτων, ενώ απαιτεί να χορηγηθούν τώρα όλες οι πιστώσεις όπως αρχικά προβλέπονταν.

Η κατάσταση η οποία δημιουργείται ξεπερνά τα όρια ενός τμήματος ή μιας πόλης. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής του μνημονίου και της Τρόικας και επηρεάζει όλα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Από την Κρήτη μέχρι την Θράκη και από τους ΔΕΠ μέχρι τους απολυμένους 407 είναι αναγκαίο παρά ποτέ ένα κοινό πανεκπαιδευτικό μέτωπο που θα βάλει φρένο στην κατεδάφιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την εφαρμογή του Μνημονίου της παιδείας, στο κλίμα ενός πανεκπαιδευτικού ξεσηκωμού ενάντια στην επιχειρηματική ανώτατη εκπαίδευση. Οι  έκτακτοι εκπαιδευτικοί στα ΤΕΙ Πειραιά και Θεσσαλονίκης, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου,  που με κοινές συνελεύσεις με τους σπουδαστές, με επίσχεση εργασίας και καταλήψεις, με προειδοποιητικό λοκ-αουτ ενάντια στις περικοπές και την υποβάθμιση,  αποδεικνύουν ότι η μόνη λύση βρίσκεται στον αγώνα!

Ενάντια στα συλλογικά προβλήματα οι απαντήσεις μπορούν να δοθούν μόνο με συλλογικούς – μετωπικούς αγώνες που θα έρχονται σε κεντρική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση.

Παρασκευόπουλος Χ.  πρόεδρος του Συλλόγου


Διαβάστε εδώ και τη σχετική ανακοίνωση της Αριστερής Ενότητας