ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΓΡΥΣΠΟΛΑΚΗ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

Μετά από το μεγάλο φοιτητικό κίνημα με αφορμή την πραξικοπηματική ψήφιση μέσα στο καλοκαίρι του νέου νόμου πλαίσιο 4009/2011, μετά από σειρά κινητοποιήσεων και απεργιών-στάσεων εργασίας των Συλλόγων ΔΕΠ, μετά την προσφυγή στο ΣτΕ για το νόμο αυτό από το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας, ο έκπτωτος πρώην πρύτανης (από το ΣτΕ για παράνομες εκλογές) κ.Γρυσπολάκης επιτίθεται σε μέλη του Συλλόγου Φοιτητών Πολυτεχνείου Κρήτης αλλά και μέλη ΔΕΠ με μηνύσεις και πολιτικό κατηγορητήριο. 

Δεν είναι τυχαία η επίθεση που δέχεται η τριτοβάθμια εκπαίδευση και κυρίως δεν είναι τυχαίοι οι διαχρονικοί εκφραστές της πιο αντιδραστικής και μη αποδεκτής μεταρρύθμισης στο σύνολο της ιστορίας του εκπαιδευτικού. Σε κανένα άλλο τομέα οι αντιδράσεις δεν είναι τόσο μαζικές, διαχρονικές και από όλα τα εμπλεκόμενα κομμάτια του πανεπιστημίου.

Οι από το 2006 ως σήμερα αποφάσεις του συνόλου των φοιτητικών συλλόγων, όλες οι αποφάσεις της ΠΟΣΔΕΠ το 2006-7, οι αποφάσεις σήμερα της μεγάλης πλειοψηφίας των Συλλόγων ΔΕΠ  όπως εκφράζονται μέχρι και την πρόσφατη 5^η Πανελλαδική Συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ, το σύνολο των πρυτανειών που καταδικάζουν το νέο νόμο πλαίσιο ως αντισυνταγματικό και άτοπο, το Αριστοτέλειο (το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ελλάδας) που δε θα κάνει εκλογές επ’ αόριστον με τον νόμο αυτό, η ΠΟΣΕΕΔΙΠ, οι Σύλλογοι Μεταπτυχιακών και Διδακτόρων, οι ΕΤΕΠ και οι διοικητικοί, οι συμβασιούχοι, ΟΛΟΙ τάσσονται απέναντι με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στον νέο νόμο, στην κατάργηση του Ασύλου, στην ουσιαστική παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου αυτοδιοίκητου, στον περιορισμό και την ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης, τα δίδακτρα κλπ.

Ο κ. Γρυσπολάκης, ταγμένος παραδοσιακά με το υπουργείο παιδείας και πρωτεργάτης στη συγγραφή και έμπνευση του ν.4009/2011, γνωστός υποστηρικτής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, μήνυσε 4 μέλη του Συλλόγου Φοιτητών κατηγορώντας τους ότι πρωτοστάτησαν σε μια ομάδα φοιτητών οι οποίοι εισέβαλαν στο μάθημά του, τον εξύβρισαν και του επιτέθηκαν σωματικά καθώς και στοχοποίησε πολιτικά ως ηθικό αυτουργό(!!) το μέλος ΔΕΠ -λόγω των δημόσιων τοποθετήσεών του- κ. Δ.Πατέλη. Δε χρειάζεται καν να αναλύσουμε την άμεση πολιτική συνοχή μεταξύ της προσπάθειας ποινικοποίησης της παράστασης διαμαρτυρίας και ελεύθερης έκφρασης και των ανυπόστατων κατηγοριών του πλήρως αναξιόπιστου Γρυσπολάκη, πόσο μάλλον μαζί την πολιτική στοχοποίηση μέλους ΔΕΠ ως ηθικό αυτουργό!

Πρώτα από όλα καθιστούμε σαφές σε όλους τους τόνους ότι προασπιζόμαστε και θα υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας μέσα από τις αποφάσεις των Συλλογικών μας οργάνων να διαμαρτυρόμαστε, να μιλάμε ελεύθερα και να βρισκόμαστε όπου θέλουμε μέσα στο άσυλο, ανοιχτά και δημόσια.

Για όλους τους λόγους που είναι χρόνια τώρα γνωστοί, ο Σύλλογος Φοιτητών κινητοποιήθηκε μαζικά στο μάθημα του κ. Γρυσπολάκη με αποφάσεις συνελεύσεων, όχι μόνο των τελευταίων μηνών αλλά διαχρονικά από τότε που ανέλαβε πρύτανης με σκοπό να καταδείξει με πολιτική αντιπαράθεση σε όλους τους φοιτητές την δράση του όλα αυτά τα χρόνια στο Πολυτεχνείο Κρήτης.

Οι μηνύσεις του κ. Γρυσπολάκη δεν αποτελούν προσωπική επίθεση σε 4 άτομα, αλλά συνιστά ξεκάθαρη πολιτική επίθεση και απεγνωσμένη προσπάθεια τρομοκρατίας σε όλο το εκπαιδευτικό κίνημα και σε όσους αποφασίζουν να συγκρούονται με την πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας.

Το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα έχει πλούσια ιστορία από τέτοιες επιθέσεις. Παρ’ όλα αυτά ποτέ κανείς, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της δικτατορίας, δεν κατάφερε να το τρομοκρατήσει και να το κάνει θεατή των εξελίξεων. Ο κ. Γρυσπολάκης και η κυβέρνησή του είναι μόνοι τους. Αντίθετα, το φοιτητικό κίνημα σε αυτό τον αγώνα δεν είναι μόνο του. Έχει στο πλευρό του όλους τους μαθητές, καθηγητές, εργαζόμενους  που καταλαβαίνουν πλέον ότι αυτή η πραγματικότητα δεν τους χωράει.

·         Κάτω τα χέρια από το Σύλλογο Φοιτητών Π.Κ. και τα μέλη του, να αποσυρθούν τώρα οι μηνύσεις, και να παραιτηθεί ο συκοφάντης κ.Γρυσπολάκης από την όποια «διδασκαλία» και τη διορισμένη εκλογική επιτροπή. Δεν έχει θέση στο δημόσιο πανεπιστήμιο.

·        Στηρίζουμε όλους τους διωκόμενους φοιτητές και τον Δ.Πατέλη, μέλος ΔΕΠ,  υιοθετώντας πλήρως την απόφαση της 5^ης Πανελλαδικής Συνάντησης Συλλόγων ΔΕΠ :
[…]
Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι δηλώνουμε ότι είμαστε αντίθετοι στις προσπάθειες εκφοβισμού της πανεπιστημιακής κοινότητας και στηρίζουμε τους διωκομένους φοιτητές και συναδέλφους. Η ποινικοποίηση των αγώνων φοιτητών και πανεπιστημιακών αποσκοπεί στην κατάλυση του ασύλου, στην κατάργηση της δημοκρατίας και της ακαδημαϊκής ελευθερίας και στη φίμωση της φωνής των φοιτητών, των πανεπιστημιακών και των εργαζομένων που αντιστέκονται στην πλήρη κατεδάφιση του Δημόσιου, Δημοκρατικού και Δωρεάν Πανεπιστημίου από το «μεταρρυθμιστικό» Ν. 4009/2011.

Δεν θα μας τρομοκρατήσει καμία μήνυση και ποινικοποίηση αγώνα.
Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την νίκη!

Ποιος θυμάται τη Λίντα Κατέχη;

πηγή: alfavita.gr

του Παναγιώτη Σωτήρη

Μια ομάδα ειρηνικών διαδηλωτών κάθεται στο οδόστρωμα εντός μιας πανεπιστημιούπολης. Ένας αστυνομικός πλησιάζει και αρχίζει να τους ψεκάζει έναν-έναν, σχεδόν εξ επαφής, με δακρυγόνο παρά τις φωνές πόνου και διαμαρτυρίας που ακούγονται. Η διαδικασία ολοκληρώνεται με την βίαιη απομάκρυνσή τους από το οδόστρωμα. Η ανατριχιαστική αυτή σκηνή έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Davis ύστερα από αίτημα της πρυτάνεως Λίντας Κατέχη προς την αστυνομία να διαλύσει ειρηνική κινητοποίηση που ήταν σε εξέλιξη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι έχει ξεσπάσει πρωτοφανής σάλος, με το σχετικό βίντεο να έχει κάνει το γύρο του Κόσμου και τους φοιτητές να είναι εξοργισμένοι. Σε μια κίνηση σπάνια για τα αμερικανικά πανεπιστήμια την παραίτηση της Λίντας Κατέχη ζήτησαν ακόμη και οι ενώσεις των καθηγητών.

Όλα αυτά θα ήταν ένα ακόμη παράδειγμα για το πού μπορεί να οδηγήσει η πλήρως επιχειρηματική και αυταρχική λογική για την ανώτατη εκπαίδευση που εδώ και αρκετά χρόνια ηγεμονεύει στις ΗΠΑ, εάν η Λίντα Κατέχη δεν είχε υπάρξει επικεφαλής της εννιαμελούς επιτροπής Διεθνών Εμπειρογνωμόνων που είχε συγκροτήσει το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας για την αναμόρφωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Θυμίζουμε ότι οι προτάσεις της Επιτροπής αναπαρήγαγαν τη ρητορεία περί ανταγωνιστικότητας και «Αριστείας», ζητούσαν περισσότερη αυτονομία για τα Πανεπιστήμια, τον περιορισμό όλων των μορφών δημοκρατικής συμμετοχής και την ενίσχυση της «επιχειρηματικότητας». Παρότι, η επιτροπή δεν έπαιξε τον «καταλυτικό» ρόλο που αρχικά της είχε ανατεθεί, εφόσον η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου ούτως ή άλλως είχε προχωρήσει στη σύνταξη του νέου νόμου, εντούτοις αξιοποιήθηκε στην εκστρατεία υπέρ της «μεταρρύθμισης» της ανώτατης εκπαίδευσης.

Γιατί, όμως, υπήρξαν τόσο έντονες διαμαρτυρίες ενάντια στην Κατέχη; Ο λόγος δεν είναι μόνο η στήριξη που έδωσε στην αστυνομική βαρβαρότητα, έστω και εάν προσπάθησε στη συνέχεια να αποστασιοποιηθεί από την τακτική της αστυνομίας. Είναι και ο πυρήνας της αντιπαράθεσης που είναι σε εξέλιξη στα αμερικανικά πανεπιστήμια σήμερα για το πρόβλημα του σπουδαστικού χρέους.

Τα τελευταία χρόνια τα δίδακτρα στα περισσότερα αμερικανικά πανεπιστήμια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, όχι μόνο των ιδιωτικών αλλά και αυτών που είναι ανήκουν στην δικαιοδοσία των Πολιτειών, όπως είναι το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Η αύξηση δεν οφείλεται μόνο στις πολύ μεγάλες περικοπές των δημόσιων προϋπολογισμών, αλλά και στην ολοένα και περισσότερο επιχειρηματική λογική που κυριαρχεί για την αύξηση του κύκλου εργασιών τους. Αυτό μετασχηματίζεται σε μια τεράστια αύξηση του χρέους των φοιτητών, που καλύπτουν τα δίδακτρα με τραπεζικά δάνεια που τα αποπληρώνουν όταν αρχίζουν να εργάζονται. Με δεδομένη την οικονομική κρίση αλλά και τις δυσκολίες εύρεσης εργασίας για αρκετούς αποφοίτους, πολλοί πτυχιούχοι ξεκινούν την καριέρα τους με το βάρος μιας υπερχρέωσης την οποία δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν.
Σήμερα το πρόβλημα του σπουδαστικού χρέους εξελίσσεται σε ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα στις ΗΠΑ και τροφοδοτεί τις μαζικές κινητοποιήσεις που βλέπουμε να εξελίσσονται ακόμη και στη Μητρόπολη του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ υπάρχει και μαζικό κίνημα ενάντια στην αποπληρωμή του σπουδαστικού χρέους που θεωρείται μια ακόμη μορφή εκμετάλλευσης.
Είναι σαφές ότι ακόμη και στη χώρα που διαμόρφωσε το πρότυπο της επιχειρηματικής ανώτατης εκπαίδευσης, η πολιτική αυτή περνάει βαθιά κρίση. Αυτό συμβολίζει η αυξανόμενη οργή ενάντια σε πανεπιστημιακά στελέχη όπως η Λίντα Κατέχη. Ότι στην Ελλάδα τέτοιους ακαδημαϊκούς τους αντιμετωπίζουμε ως τους σωτήρες του Πανεπιστημίου, είναι ένα ακόμη παράδειγμα του πόσο επικίνδυνοι είναι αυτοί που σχεδιάζουν τις Πανεπιστημιακές «μεταρρυθμίσεις».

 

Κατάργησαν το άσυλο τη μέρα του Πολυτεχνείου

πηγή: Ελευθεροτυπία

Ρεπορτάζ: Ν. ΡΟΥΜΠΟΣ, Β. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΟΥΛΗΣ, Ν. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Επέμβαση μέσα στο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, που καλύπτεται από το άσυλο, έκανε χθες το βράδυ η Αστυνομία, η οποία κυνήγησε διαδηλωτές μέχρι το κτήριο διοίκησης, έκανε χρήση χημικών και συνέλαβε δύο από αυτούς. 

 

Την ίδια ώρα ο πρύτανης, που είχε δηλώσει ότι δεν θα επιτρέψει την είσοδο στα ΜΑΤ, αναπνέοντας με δυσκολία από τα χημικά, ζήτησε από τους επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης να αποχωρήσουν τα ΜΑΤ για να εκτονωθεί η κατάσταση. 

Το γεγονότα ξεκίνησαν όταν ομάδα νέων άρχισε πετροπόλεμο με τους αστυνομικούς, μετά το τέλος των δύο πορειών για το Πολυτεχνείο, έχοντας πάρει θέση στην είσοδο του Πανεπιστημίου απέναντι από την εμπορική πύλη της ΔΕΗ. Οι νεαροί πέταξαν βόμβες μολότοφ εναντίον των αστυνομικών, εκείνοι απάντησαν με κροτίδες κρότου-λάμψης και χημικά και μετά έκαναν την επέμβαση στο χώρο του Πανεπιστημίου.

Το ντου

Τότε, χωρίς άλλη καθυστέρηση, όρμησαν τα ΜΑΤ. Μόλις έγινε αντιληπτή η επέμβαση τους παρενέβη και ο πρύτανης.

Σημειώνουμε ότι σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε πριν από τρεις μέρες ο Γ. Μυλόπουλος είχε πει πως η Αστυνομία είχε αποδεχθεί το αίτημα να μην εισέλθει στο χώρο του ΑΠΘ χωρίς να συνεννοηθεί προηγουμένως μαζί του και με τις πρυτανικές αρχές. Είχε πει, μάλιστα, ότι μπορεί το πανεπιστημιακό άσυλο να καταργήθηκε με νόμο, όμως το άσυλο είναι πάνω από το νόμο, διότι είναι μια ακαδημαϊκή παράδοση, και η πανεπιστημιακή κοινότητα θα το προστατεύσει.

Στην επέμβαση της Αστυνομίας αντέδρασαν αμέσως φοιτητές που έκαναν πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της πόλης. Κατήγγειλαν παραβίαση του ασύλου και ζήτησαν να μείνουν έξω από το Πανεπιστήμιο η Αστυνομία και οι ταραξίες.

Κλεφτοπόλεμος

Νωρίτερα, επεισόδια ανάμεσα σε δυνάμεις των ΜΑΤ και διαδηλωτές σημειώθηκαν στην πλατεία Συντριβανίου και στην οδό Εγνατία, μπροστά από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, μετά την ολοκλήρωση των μεγάλων σε όγκο πορειών για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Νέοι κυρίως από τον αντιεξουσιαστικό χώρο πέταξαν κροτίδες, μολότοφ, πέτρες και άλλα αντικείμενα εναντίον των ΜΑΤ, που βρίσκονταν στην οδό Εθνικής Αμύνης. Οι αστυνομικοί κινήθηκαν εναντίον τους με κροτίδες κρότου-λάμψης και χημικά, έπιασαν έναν από διαδηλωτές και απώθησαν τους υπόλοιπους προς το χώρο του Πανεπιστημίου. Εκεί οι διαδηλωτές έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμμάτων και σε εγκαταστάσεις στο εργοτάξιο του Μετρό. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ πήραν θέσεις στην πλατεία Συντριβανίου και ακολούθησε κλεφτοπόλεμος με τους νεαρούς.

Εξω από το κτήριο που στεγάζει το αμερικανικό προξενείο, στην οδό Τσιμισκή, διαδηλωτές έκαψαν σημαία της Ε.Ε. και προκάλεσαν ζημιές σε κάμερα ασφαλείας και τα στόρια τράπεζας.

Η συγκέντρωση που οργάνωσε ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) έγινε έξω από το κτήριο της Πολυτεχνικής Σχολής. Το ΚΚΕ, η ΚΝΕ και το ΠΑΜΕ έκαναν ξεχωριστή πορεία προς το αμερικανικό προξενείο. Ακολούθησαν το μπλοκ των φοιτητών και των μαθητών, των εκπαιδευτικών, του ΣΥΡΙΖΑ, της Δημοκρατικής Αριστεράς, οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, της Πρωτοβουλίας Σωματείων, της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, των «αγανακτισμένων» κ.ά.

Μια μικρή ομάδα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ έκανε ξεχωριστή πορεία, ενώ υπήρχαν και διαδηλωτές με σημαίες του ΠΑΚ. Τα συνθήματα που κυριάρχησαν στρέφονταν εναντίον της κυβέρνησης, του Μνημονίου, της τρόικας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. *

 

Πανεπιστήμιο Κρήτης: Ποιοι αναγγέλλουν την κατάργηση του Ασύλου;!

πηγή: edopolytexneio.gr

Όλη η αλήθεια για τα γεγονότα στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, κόντρα στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία των κυρίαρχων ΜΜΕ απ’ το Υπουργείο Παιδείας:

     Το απόγευμα της Δευτέρας, 10 Οκτώβρη, στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης ο Σύλλογος Φοιτητών είχε πάρει απόφαση για παράσταση διαμαρτυρίας στην Γενική Συνέλευση του Τμήματος, που θα συζητούσε το ζήτημα της εξεταστικής περιόδου. Προηγούμενα, οι καθηγητές του τμήματος είχαν πάρει απόφαση να χαθεί η εξεταστική, ενώ είχε γίνει μόνο ΜΙΑ εβδομάδα κατάληψης!  Η εκδικητικότητα αυτή απ’ τη μεριά των καθηγητών και η καταπάτηση κάθε δικαιώματος των φοιτητών στην εξεταστική, που μόνο σκοπό έχει την ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων και την τρομοκρατία των φοιτητών, οδήγησε σε μια πολύωρη διαδικασία, με τους φοιτητές να απαιτούν το αυτονόητο: Να εξεταστούν στα μαθήματα που διδάχθηκαν τα δύο προηγούμενα εξάμηνα. Η κινητοποίηση κράτησε μέχρι λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, με τους καθηγητές να “κόβουν”, τελικά, την εξεταστική.
Οι καθηγητές του Φυσικού Ηρακλείου δείχνουν το δρόμο για το πανεπιστήμιο του ΔΝΤ και της Διαμαντοπούλου! Απαγόρευση κάθε αγώνα και κάθε αντίδρασης μέσα στα πανεπιστήμια και παραδειγματική τιμωρία για τους αγωνιζόμενους φοιτητές, που αγωνιούν για το μέλλον τους.

     Παράλληλα, αναστάτωση προκάλεσε η παρουσία ομάδας ΔΙΑΣ γύρω απ’ το χώρο του Πανεπιστημίου, κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης. Οι φοιτητές υποπτεύθηκαν ότι τους κάλεσαν οι καθηγητές, κάτι το οποίο οι ίδιοι διέψευσαν. Την εμπλοκή της στην παρουσία της αστυνομίας έξω απ’ το άσυλο, διέψευσε και η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ευτυχώς, η μαζική παρουσία των φοιτητών στην κινητοποίηση του Συλλόγου απέτρεψε την παρέμβαση της αστυνομίας και την καταπάτηση του ασύλου.

     Παρά τις διαψεύσεις για εισβολή της αστυνομίας στο άσυλο, με έκπληξη διαβάσαμε στο διαδίκτυο τα άρθρα για το γεγονός από διάφορες εφημερίδες και ενημερωτικά site. Οι εντολοδόχοι της κυβέρνησης έτρεξαν να διαστρεβλώσουν την είδηση αυτή και να χαιρετίσουν την εφαρμογή του νέου Νόμου-Πλαίσιο! Τα κυρίαρχα ΜΜΕ δείχνουν για μια ακόμα φορά ότι δεν έχουν στόχο την αντικειμενική ενημέρωση, αλλά την αναπαραγωγή της κυβερνητικής προπαγάνδας, την τρομοκράτηση του αγωνιζόμενου κόσμου και να εφαρμόσουν τις αλλαγές στην συνείδηση του λαού, πριν καν γίνουν πραγματικότητα

 Κάποιοι σχετικοί τίτλοι είναι οι παρακάτω:
Το ΒΗΜΑ: Εφαρμογή του νόμου περί ασύλου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
Ελευθεροτυπία: «Έφοδος» της αστυνομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης    
in.gr: Άσυλο τέλος και επισήμως με έφοδο της αστυνομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η ανακοίνωση της Πρυτανείας για το θέμα:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

             Σε απάντηση δημοσιεύματος στο in.gr και την εφημερίδα «το Βήμα», η Πρυτανεία ανακοινώνει ότι οι ακόλουθες πληροφορίες «έφοδο στο Πανεπιστήμιο Κρήτης πραγματοποίησε τα ξημερώματα της Τρίτης η αστυνομία, …… και «η αστυνομία πήγε, εισήλθε στο Πανεπιστήμιο αλλά με παρέμβαση του Πρύτανη Ευρ. Στεφάνου δεν συνέλαβε κανέναν αλλά απλά έμεινε στο χώρο για να τον περιφρουρήσει» είναι απολύτως ανακριβείς ως ψευδείς!

            Όσον αφορά στην άσκηση αυτεπάγγελτης δίωξης κατά παντός υπευθύνου, των αναφερόντων στα ανωτέρω δημοσιεύματα, ο Πρύτανης ήρθε σε άμεση επαφή με την Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου η οποία τον διαβεβαίωσε ότι κάτι τέτοιο είναι επίσης αναληθές.

  Από την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Κρήτης

     Φαίνεται, πάντως, ξεκάθαρα η βούληση του Υπουργείου και κάθε υποστηρικτή της πολιτικής του να προχωρήσουν στην εφαρμογή του νόμου και την κατάργηση κάθε δημοκρατικής κατάκτησης του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος. Η καταστολή των μαθητικών καταλήψεων, των συνελεύσεων στις πλατείες και ο χημικός πόλεμος στις απεργίες δείχνουν ότι όποιος αντιστέκεται στην ανίερη συμμαχία ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ – ΕΕ είναι στο στόχαστρο. Είναι στο χέρι του φοιτητικού κινήματος να παλέψει για την κατάργηση του νέου νόμου και να αποτρέψει κάθε αντιδραστική αλλαγή στα πανεπιστήμια.

ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΤΡΙΜΕΛΟΥΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΟΥ Ε.Μ.Π. ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ INDYMEDIA ATHENS!

πηγή: iskra

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΩΞΗ - ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝ/ΜΙΑΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ
Στις 19-5-2011 δικάζεται στο ΣΤ΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών το εκλεγμένο Πρυτανικό Συμβούλιο του ΕΜΠ της Περιόδου 2006-2010 με Πρύτανη τον Κ. Μουτζούρη και Αντιπρυτάνεις τους κ.κ. Ι. Πολύζο και Γ. Σπαθή, για «παράβαση καθήκοντος με σκοπό να προσπορίσουν παράνομο ηθικό όφελος» λόγω της φιλοξενίας της ιστοσελίδας της διαδικτυακής διεύθυνσης INDYMEDIA ATHENS σε server του Ε.Μ.Π.

Σύμφωνα με Διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών, της 26-4-2010, δεν υφίστανται ενδείξεις παράβασης καθήκοντος, καθώς απαιτείται ύπαρξη δόλου, που κατά την προαναφερθείσα Διάταξη, «δεν βρίσκει έρεισμα σε κανένα στοιχείο της δικογραφίας». Επίσης η συμμόρφωση με κανονισμό της Ε.Δ.Ε.Τ. (Εθνικό Δίκτυο Έρευνας & Τεχνολογίας) «δε συνιστά υπηρεσιακό καθήκον». Παρ όλα αυτά, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών άσκησε δίωξη.
Το INDYMEDIA ATHENS, που αποτελεί μέρος της διεθνούς ιστοσελίδας INDYMEDIA φιλοξενείται στο ΕΜΠ από το 2004 έως σήμερα από διαδοχικές πρυτανικές αρχές στο πλαίσιο της συνταγματικά κατοχυρωμένης ακαδημαϊκής ελευθερίας και της αυτοτέλειας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων που έχουν την ευθύνη για την προστασία της βασικής ακαδημαϊκής αρχής της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών.
Η πρωτοφανής παραπομπή της τριμελούς εκλεγμένης Πρυτανείας χωρίς στοιχειοθέτηση κατηγορίας σύμφωνα και με τη Διάταξη της 26-4-2010 του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών, αποτελεί πολιτική δίωξη και πρόσχημα για την κατάργηση της αυτοτέλειας των Πανεπιστημίων ενόψει και των διαφαινόμενων θεσμικών αλλαγών στα Πανεπιστήμια.

Για το θέμα κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή ο Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσος Κουράκης. Ρωτούν την Υπουργό Παιδείας εάν θα προστατεύσει τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της αυτοτέλειας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων. Επιπλέον, ρωτούν την κα Διαμαντοπούλου αν θα πάρει θέση απέναντι σε αυτήν την πρωτοφανή πρωτοβουλία της εισαγγελικής αρχής ώστε να υπερασπιστεί την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στον χώρο του Πανεπιστημίου.

Μια προσέγγιση για το Πανεπιστημιακό Άσυλο

Πηγή:Φοιτητική Ανεξάρτητη Κίνηση Πληροφορική Ιωαννίνων

Με το παρόν κείμενο ανοίγουμε μια νέα θεματική ενότητα καθώς στη πορεία θα ακολουθήσουν και άλλα  όσον αφορά τα εκπαιδευτικά ζητήματα. Σκοπός μας είναι μια πιο ενδελεχής πολιτική ζύμωση. Αρχίζουμε με το θέμα του «πανεπιστημιακού ασύλου» μιας και το είχαμε υποσχεθεί και στο παρελθόν.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου αναδεικνύεται μείζον θέμα δημοκρατίας από την αστική ιδεολογία που αναπαράγεται κατά κόρον από τα ΜΜΕ. Το μεν εξουσιαστικό μπλοκ (ΠΑΣΟΚ -ΝΔ- ΛΑΟΣ) απαιτεί είτε την κατάργηση είτε την συρρίκνωση του στο ελάχιστο ενώ η  ρητορεία της Αριστεράς επί του θέματος στέκεται στην απάντηση αντι- επιχειρημάτων, τις περισσότερες όμως φορές χωρίς να πείθει.  Η κυρίαρχη λοιπόν ιδεολογία χωρίζοντας τεχνηέντως την κοινή γνώμη στα δύο εμμένει στο δίλημμα “υπέρ ή κατά” του ασύλου προπαγανδίζοντας υπέρ της δεύτερης εκδοχή.
Αυτό γίνεται αντιληπτό από το πως το μπλοκ της κεντροδεξιάς διαχειρίστηκε επικοινωνιακά τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων. Προτιμούσαν να στρέψουν τον διάλογο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποκλειστικά και μόνο στο πανεπιστημιακό άσυλο και στο ζήτημα των “αιώνιων” φοιτητών αντί στην ουσία της αντι-εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του νόμου Γιαννάκου. Νόμος που περιόρισε ακόμα περισσότερο τον όποιο δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης έχει απομείνει και από τι φαίνεται την ίδια ρότα θα ακολουθήσει και η Διαμαντοπούλου.
Τόσο, λοιπόν, κατά την διάρκεια των φοιτητικών καταλήψεων 2006-2007 όσο και κατά την  εξέγερση του Δεκέμβρη, οι “μπάτσοι των οχτώ” προσπαθούσαν μανιωδώς να συνδέσουν στη συνείδηση του κόσμου το Πανεπιστημιακό άσυλο με τις λέξεις “παρανομία-βία-καταστροφή”. Γιατί όμως όλη αυτή η προπαγάνδα και σε τι άλλο εξυπηρετεί πέρα από την κατάργηση του ασύλου;
Αναμφίβολα πέρα από τη δημοτικότητας που κερδίζει η δεξιά στρέφοντας την κοινωνία σε πιο συντηρητικές θέσεις, το κράτος από την μεριά του ψάχνει με κάθε τρόπο την κοινωνική νομιμοποίηση των κατασταλτικών του μέτρων. Και τι καλύτερο για όλα αυτά από την προβολή διογκούμενων σκηνών βίας και καταστροφών, ικανές για να “αφυπνίσουν” τον τηλεθεατή με τρόπο που να βλέπει το δένδρο και να χάνει το δάσος (=ο λόγος των κινητοποιήσεων).
Να σημειώσουμε ότι εμμένουμε στην εξέγερση του Δεκέμβρη ως κομβικό σταθμό, όσον αφορά τον θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου. Και αυτό γιατί την λυσσαλέα επίθεση κατά του συγκεκριμένου θεσμού την εντάσσουμε στη γενικότερη επίθεση που εξαπέλυσαν οι εξουσιαστές μετά την Δεκέμβρη εποχή, που εκτείνεται από νομικές διώξεις μαθητών-φοιτητών-αναρχικών μέχρι νόμους που ψήφισαν περιορίζοντας ακόμα περισσότερο τις ατομικές ελευθερίες (κουκουλονόμος, νέος αντιτρομοκρατικός νόμος). Έτσι ώστε οποιασδήποτε μορφής αντίσταση απέναντι στο καθεστώς να θεωρείται από δω και στο εξής τρομοκρατία.

Πανεπιστημιακό άσυλο στο «γύψο»

πηγή: alfavita
Του ΤΑΣΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ «ΑΣΥΛΟΚΤΟΝΟΥΣ»

Οι διαχρονικές αντιλήψεις και τα στερεότυπα στη χώρα μας για τις καταλήψεις στα πανεπιστημιακά κτίρια

Με αφορμή την ειρηνική «κατάληψη» του αχρησιμοποίητου παλιού κτιρίου της Νομικής από τους μετανάστες απεργούς πείνας και τους συμπαραστάτες τους, οι υπέρμαχοι της πλήρους κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου ξεσάλωσαν ακόμη μια φορά από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Κεντρικό επιχείρημά τους, η αναντιστοιχία του θεσμού με τις επιταγές των καιρών μας: η ύπαρξη ενός «ασύλου» στο χώρο των ΑΕΙ, απροσπέλαστου από τα σώματα ασφαλείας χωρίς ειδική άδεια, ισχυρίζονται, έχει νόημα μόνο σε καιρούς ανελεύθερους κι όχι σε μια σύγχρονη δημοκρατία.
Πρόκειται, φυσικά, για καθαρή κι ανιστόρητη στρεψοδικία. Το πανεπιστημιακό άσυλο, όπως και κάθε θεσμικός περιορισμός της κρατικής αυθαιρεσίας, νοείται μόνο σε καθεστώς στοιχειώδους δημοκρατίας, όπου οι διατάξεις προστασίας των ατομικών ελευθεριών ενδέχεται να γίνουν σεβαστές. Στα δικτατορικά καθεστώτα τέτοιοι περιορισμοί δεν υπάρχουν, ούτε πανεπιστημιακό άσυλο. Επί χούντας το «σπουδαστικό» της Ασφάλειας έκανε ό,τι ήθελε στο εσωτερικό των ΑΕΙ, οι φοιτητές με αντιδικτατορική δράση έχαναν βάσει νόμου (Ν. 93/1969) τη σπουδαστική ιδιότητα, ενώ απολυόταν με συνοπτικές διαδικασίες κάθε πανεπιστημιακός που θεωρούνταν έστω και στο ελάχιστο «αντιφρονών».
Μόνο το 1973, όταν το καθεστώς επιχείρησε να «πολιτικοποιηθεί» οργανώνοντας τη μετεξέλιξή του σε μια μόνιμη «κοινοβουλευτική» στρατοκρατία, άρχισε να γίνεται λόγος για «ακαδημαϊκό άσυλο». Η επιχειρηματολογία δε που επιστράτευσαν οι τότε κρατούντες κι οι προπαγανδιστές τους για να αντιμετωπίσουν το φοιτητικό κίνημα, θυμίζει απελπιστικά όσα ακούμε στις μέρες μας απ' τους συνήθεις ασυλοκτόνους.
Την επαύριο της πρώτης κατάληψης της Νομικής, ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος ζήτησε π.χ. από τις συγκλήτους των αθηναϊκών ΑΕΙ να επαναφέρουν οι ίδιοι στην τάξη «τους ελαχίστους ταραξίας, οι οποίοι κάθονται εις τα σκαλοπάτια, μέσα εις το περιβάλλον των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ασκούντες ψυχολογικήν βίαν επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων σπουδαστών, δεν τους επιτρέπουν να εισέλθουν εις τας αιθούσας και να παρακολουθήσουν το μάθημα» (2.3.73).
Οσο για την ομιλία του της ίδιας μέρας προς τα διορισμένα Δ.Σ. των φοιτητικών συλλόγων, αυτή θα μπορούσε -με εξαίρεση την καθαρεύουσα- να προέρχεται από τη σημερινή (ή κάποια λίγο προηγούμενη) υπουργό Παιδείας: «Πέραν της μορφής του αγώνος διά του διαλόγου», υποστήριξε, «πέραν της μορφής του αγώνος διά των ιδεών, οιασδήποτε άλλης μορφής αγών είναι αγών "ζούγκλας" ο οποίος δεν πρέπει να προσιδιάζη εις άτομα πολιτισμένα, εις κοινωνίας οργανωμένας και πολιτισμένας».
Στο ίδιο μήκος κύματος, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών κατήγγειλε τη δεύτερη κατάληψη της Νομικής (20.3.73) σαν μια «παράνομον συνάθροισιν φοιτητών, με συνθήματα και αιτήματα όλως απαράδεκτα και άσχετα προς τα φοιτητικά θέματα» κι εξέφρασε τη λύπη της «διότι ομάς φοιτητών, ελαχίστη εν σχέσει προς τον όγκον του φοιτητικού κόσμου, παρά πάσαν έννοιαν δικαίου και ελευθερίας προσπαθεί να εμποδίση την άσκησιν του αναφαιρέτου δικαιώματος των φοιτητών όπως μορφωθούν».
Η κατάληψη αυτή έληξε, όπως είναι γνωστό, με τη βίαιη εισβολή της αστυνομίας ύστερα από άδεια της συγκλήτου. Δικαιολογώντας τη στάση της, η τελευταία θα «αποδοκιμάση τας ενεργείας εκείνων οι οποίοι μεταχειρίζωνται το πανεπιστημιακόν άσυλον διά την εκτόξευσιν πολιτικών συνθημάτων», αποστασιοποιούμενη υποκριτικά από «την χρήσιν βίας οποθενδήποτε και εάν προήλθε αύτη» (24.5).
Η ίδια δέσμη επιχειρημάτων επιστρατεύτηκε μετά τη σφαγή του Πολυτεχνείου. Ξεναγώντας τους δημοσιογράφους στο ΕΜΠ μετά την επέμβαση των τανκς, ο υφυπουργός Τύπου Σπύρος Ζουρνατζής θα υποστηρίξει στις 19 Νοεμβρίου πως «η κυβέρνησις εσεβάσθη όσον ουδεμία άλλη προ αυτής το πανεπιστημιακόν άσυλον. Τούτου όμως έκαμαν αρχικώς χρήσιν και κατόπιν κατάχρησιν οι εγκλεισθέντες εις το Πολυτεχνείον δίκην παρισινής κομμούνας».
Κεντρικό επιχείρημά του ήταν ο μειοψηφικός χαρακτήρας της εξέγερσης («εκ των 85.000 φοιτητών μόνον 1.500 συμμετείχον εις τα επεισόδια των Αθηνών, των Πατρών και της Θεσσαλονίκης»), ενώ έμφαση έδωσε και στους υποτιθέμενους «βανδαλισμούς» των καταληψιών: «Εάν ήτο δυνατόν να περάση όλη η σπουδάζουσα νεολαία της Ελλάδος και να ίδη τα "κατορθώματα" των τεσσάρων ημερών του αναρχοκομμουνισμού
εις τας σχολάς του Πολυτεχνείου, θα αποκτούσε ένα μάθημα το οποίον θα την εγέμιζεν εις όλην την ζωήν της με φρίκην. Και κάτι ως μάθημα επίσης: Η βία δεν λύει κανένα πρόβλημα, διότι η ίδια είναι το πρόβλημα».
Ως «βία» χαρακτηρίζονταν -και τότε- τα οδοφράγματα ή ο πετροπόλεμος, όχι τα αστυνομικά γκλομπς και τα άρματα μάχης. Απ' τον καιρό της Νομικής, ο προκάτοχος του Ζουρνατζή Βύρων Σταματόπουλος το 'χε άλλωστε ξεκαθαρίσει: «Εάν ένα κτίριο κατελήφθη διά της βίας, πρέπει να ανακαταληφθή διά της νομίμου χρήσεως της βίας» (21.3.73). Για πιο ξενόφοβα γούστα, τα ΜΜΕ θα τονίσουν πως δύο από τους έντεκα επίσημους νεκρούς της εξέγερσης του Νοέμβρη ήταν «αλλοδαποί» -μια νορβηγίδα σπουδάστρια κι ένας αφγανικής καταγωγής τούρκος υπήκοος.
Η πιο επίκαιρη (για τα καθ' ημάς) διατύπωση περί πανεπιστημιακού ασύλου έγινε τέλος απ' τον υπουργό Παιδείας του Ιωαννίδη, Παναγιώτη Χρήστου, ένα μήνα περίπου μετά το μακελειό: «Διεθνώς σήμερον δεν αναγνωρίζεται άλλο άσυλον πέραν της πανεπιστημιακής ασυλίας, ήτοι της ασυλίας των ακαδημαϊκών ελευθεριών», ανακοίνωσε στις 13 Δεκεμβρίου 1973. «Τας ακαδημαϊκάς ελευθερίας και συνεπώς την ακαδημαϊκήν ασυλίαν καταπατούν και οι ολίγοι εκείνοι ταραχοποιοί φοιτηταί, οι οποίοι παρεμποδίζουν τους συμφοιτητάς των εις την άσκησιν του δικαιώματός των να σπουδάζουν, τους καθηγητάς εις την άσκησιν του δικαιώματός των να διδάσκουν και τας πρυτανικάς αρχάς εις την άσκησιν του δικαιώματός των να διοικούν τα πανεπιστήμια επί τη βάσει των νόμων».

Η δικτατορία του 1973 δεν είχε βέβαια την παραμικρή σχέση με τη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία. Εκτός από τα στερεότυπα των προασπιστών του «νόμου και της τάξης» (τους)...

ΠΕΡΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ

            Για τα μισά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα φταίει το άσυλο. Για τα άλλα μισά, οι μετανάστες ... ε και αν έχουμε ξεχάσει καμιά ειδική περίπτωση να θυμηθούμε και τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας...

            Τι σημαίνει όμως τελικά άσυλο; Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή που θα μας βοηθήσει και στη συνέχεια όταν εξετάζουμε την αλληλεπίδραση πανεπιστημιακού ασύλου και κοινωνίας...

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ:

            Με μια πρώτη ετυμολογική προσέγγιση  η λέξη άσυλο προκύπτει  από το στερητικό «α» και τη λέξη «σύλη» που σημαίνει αφαίρεση, απογύμνωμα, λεηλάτηση. Συνεπώς άσυλο σημαίνει κάτι ασφαλές και απαραβίαστο.
            Κατά την αρχαιότητα άσυλα ήταν οι ναοί και οι βωμοί. Το άσυλο εκφράζεται με διάφορες μορφές, πολιτικό, θρησκευτικό, πανεπιστημιακό κλπ, αλλά σαν έννοια είναι αναλλοίωτη, και συναντάται σαν αξία στον ανθρώπινο πολιτισμό από αρχαιοτάτων χρόνων.

           

            Tο πολιτικό Άσυλο είναι ένας πανάρχαιος θεσμός. Μπορούμε να πούμε , ότι υπάρχει από την εποχή των αρχαίων ιερών και κατόπιν των αρχαίων σχολών.  Από την αρχαιότητα διάφοροι χώροι κατείχαν άσυλο(ναοί, μαντεία, ιερατεία κλπ). Σε αυτά τα μέρη κατέφευγαν, ως ικέτες θα λέγαμε, αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι διώκονταν. Tο να εισέλθει κάποιoς στο άσυλο και να τους συλλάβει ή κακοποιήσει, θεωρείτο μία κακή και ιερόσυλη πράξη.

            Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και τα αρχαία πανεπιστήμια διέθεταν Άσυλο. Και μπορούμε να υποθέσουμε με αρκετή ασφάλεια, ότι αυτό υπήρχε, όπως και στην σύγχρονη εποχή, στο πνεύμα και στο πλαίσιο του αυτοδιοίκητού τους. Τέτοιες σχολές,  ήταν η πλατωνική Ακαδημία και το "Λύκειο" του Αριστοτέλη.

Δύση και πανεπιστημιακό Άσυλο :
            Καθώς πηγαίνουμε στην νεώτερη και σύγχρονη εποχή, καλό είναι να επισημάνουμε την ύπαρξη πανεπιστημιακού Ασύλου στο πρώτο πανεπιστήμιο του Δυτικού Κόσμου, που είναι το πανεπιστήμιο της Bologna(τι τραγική ειρωνεία ε;), το οποίο ιδρύθηκε το 1088 στην Ιταλία. Αυτό το άσυλο θεσμοθετήθηκε με ένα νομικό κείμενο το οποίο ονομάζεται Authentica Habita(ή Constitutio Habita) και το οποίο έγινε νόμος το 1158, όπως ανακαλύπτουμε, από τον Φρειδερίκο - τον πρώτο- Μπαρμπαρόσα . Σκοπός του νομικού κειμένου ήταν να ανακηρυχθεί το πανεπιστήμιο χώρος των θεραπόντων, δηλαδή των υπηρετών, της Επιστήμης, δίχως καμία άλλη εξωτερική εξουσία , να μπορεί να παρέμβει και να άρει αυτήν την ανεξαρτησία.

Πως η ελεύθερη διακίνηση ιδεών κατισχύει στο χώρο απόλυτης ανελευθερίας τα ΜΜΕ. Σ.Σεφεριάδης

Κύριε Πλεύρη  και για τη συμπεριφορά σας αυτή είστε ανεπιθύμητος στο πανεπιστήμιο. Ακόμα και το software έχει υλικά αποτελέσματα όταν τρέχει. Πόσο μάλλον οι ιδέες όταν διακινούνται ελεύθερα. Ελεύθερη διακίνηση ιδεών δε σημαίνει απουσία κριτικής. Περισσότερα Εδώ

The Strawberry Statement η ταινία

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 οι φοιτητές πρωταγωνιστούν στο κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Bιετνάμ.
Tον Aπρίλη του '68 καταλαμβάνουν το πανεπιστήμιο της Kολούμπια στη Nέα Yόρκη, εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA. Παλεύουν ενάντια στα κέντρα κατάταξης στο στρατό που λειτουργούν στο εσωτερικό του πανεπιστημίου και στις φυλετικές διακρίσεις, ενώ κύριο πεδίο δράσης τους γίνεται ο αγώνας ενάντια στο σύστημα και το ρόλο της εκπαίδευσης.
H αναταραχή διαρκεί δύο μήνες και διαλύεται βίαια από την αστυνομία και την εθνοφυλακή.
Tο 1968 το πανεπιστήμιο του Mπέρκλεϊ στο Σαν Φρανσίσκο γιορτάζει τα 100 χρόνια του. Tο Mάη, έπειτα από πορεία συμπαράστασης στους γάλλους φοιτητές, καταλαμβάνεται με αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά αιτήματα. Στην κατάληψη συμμετέχουν ο «Σύνδεσμος για τη σεξουαλική ελευθερία» και στελέχη της οργάνωσης των μαύρων «Mπλακ Πάουερ».
Στις 15 Mαΐου οι φοιτητές συγκρούονται εκ παρατάξεως με την αστυνομία, που πυροβολεί εναντίον του άοπλου πλήθους. Tραυματίζονται 100 περίπου καταληψίες. H ταινία «Φράουλες και αίμα», βασισμένη στα γεγονότα, θα θυμίζει για πάντα το Mπέρκλεϊ.
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του 19χρονου τότε καταληψία James Simon Kunen.
Ο τίτλος προέκυψε από τις δηλώσεις του Herbert Deane, ενός εκ των μεγάλων Ακαδημαϊκών κεφαλιών του Columbia σχετικά με τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του Πανεπιστημίου. «Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!», βροντοφώναξε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.
Ο Φιλανδός Stuart Hagmann σκηνοθετεί αυτό το υλικό βασισμένος περισσότερο στο στρατευμένο του θέματος. Δουλεύει με ερασιτέχνες ηθοποιούς, παρεμβάλλει μουσικά ιντερλούδια, αφηγείται, σαν να μιλά για την πιο γνωστή και αυτονόητη, κι όμως την πιο σοβαρή ιστορία του κόσμου.

Θα μείνει αξέχαστη η τελευταία σκηνή με τους φοιτητές να τραγουδάνε το «give peace a chance», καθισμένοι στο γυμναστήριο και τους μπάτσους να τους τραβολογάνε.

ένα απόσπασμα από το βιβλίο

«Πολλοί ρωτούν ποιοι είμαστε και μερικοί νομίζουν κιόλας πως το ξέρουν. Είμαστε, λέει, ένα μάτσο μυξιάρικα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι δύσκολο να πω τι ακριβώς είμαστε. Αλλά δεν έχουμε μύξες. Εκείνο που έχουμε είναι φόβος κι ελπίδα. Ή μεταπτώσεις, καθώς λένε... Οι πατεράδες μας ζουν διαρκώς με την οργή που φέρνει σε ορισμένους ανθρώπους η θέα των μακριών μαλλιών. Εμείς πάλι ζούμε με την οργή που φέρνει σε ορισμένους άλλους η θέα ενός ανθρώπου που κορδώνεται πλάι σε μια αστραφτερή Μερσεντές, απ' αυτές που μοιάζουν να περιμένουν από ένα σοφέρ με λιβρέα να σταθεί επάνω σε κάθε φτερό της. Όσο για τις οδυνηρές εντυπώσεις που προκαλούν τα μαλλιά μας, αισθανόμαστε υπέροχα. Μας αρέσει να βλέπουμε το ύφος που παίρνουν οι αστυφύλακες, την αγανάκτηση των ηλικιωμένων κυριών, την ανησυχία στα πρόσωπα των εμπόρων. Θέλουμε να μας βλέπουν όλοι και να λένε: "Να οι εχθροί του κατεστημένου". Σ' αυτό έχουμε φτάσει, καθώς λέμε και στη γλώσσα της Επανάστασης».



Κατεβάστε την ταινία εδώ

"Σεκιουριτάδες" σε ΑΕΙ και ΤΕΙ Free yourself from the Matrix

Πηγή:News 247
Από face control θα περνάνε όσοι μπαίνουν σε κτίρια του πανεπιστημίου, καθώς τα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα αποκτήσουν ιδιωτική ασφάλεια. Χάνουν τη διαχείριση του ασύλου οι πρυτάνεις. Διαμαντοπούλου: "Το άσυλο 'σκοτώνουν' αυτοί που δήθεν θέλουν να το προστατέψουν".

Μια κλασσική παραβίαση του νέου "ακαδημαϊκού" ασύλου

Μεγάλες αλλαγές σχετικά με το πανεπιστημιακό άσυλο, αλλά και την ασφάλεια των Πανεπιστημίων προαναγγέλλει η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου.
Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα "Τα Νέα" δηλώνει ότι μετά τα γεγονότα της Νομικής, το υπουργείο είναι αποφασισμένο να βάλει τέλος στο καθεστώς γενικής ανομίας.
Η Άννα Διαμαντοπούλου, τονίζει ότι με τις αλλαγές που προωθεί το υπουργείο ουσιαστικά η διαχείριση του ασύλου περνάει από τους πρυτάνεις στο Συμβούλιο του Ιδρύματος, το οποίο θα λειτουργεί εκτός πανεπιστημίου.
Το Συμβούλιο αυτό θα αποφασίζει αν θα πρέπει να κληθεί η αστυνομία και ειδικά σε περιπτώσεις που τελούνται αυτόφωρα αδικήματα.
Επίσης ένα σημαντικό μέτρο που εξαγγέλλει η υπουργός είναι ότι οι σχολές θα αποκτήσουν ιδιωτική αστυνομία ή Security.
Όσοι μπαίνουν στα πανεπιστημιακά κτίρια θα ελέγχονται αυστηρά, ώστε να μπει τέλος στη σημερινή κατάσταση.
Πρώτα διοικήσιμο, μετά αυτοδιοίκητο
Σε ερώτηση για το αν θα καταργηθεί το άσυλο, η Άννα Διαμαντοπούλου τονίζει ότι "το άσυλο «σκοτώνουν» αυτοί που δήθεν θέλουν να το προστατέψουν" και κάνει λόγο για καθηγητές που προπηλακίζονται και χώρους πανεπιστημίων που έχουν καταληφθεί από άτομα που δεν ανήκουν στην πανεπιστημιακή κοινότητα.
Η υπουργός προσθέτει ότι στόχος του υπουργείου είναι να αποκατασταθεί η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και προσώπων στους χώρους του πανεπιστημίου και να προστατευθεί η δημόσια περιουσία.
"Το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ δεν αρκεί να είναι αυτοδιοίκητο, πρέπει να γίνει και διοικήσιμο. Αυτό θα γίνει όπως γίνεται σε όλες τις δηµοκρατικές χώρες µε σπουδαία πανεπιστήµια όπου κανείς δεν διανοείται να εκχωρήσει την εύρυθµη λειτουργία τους στην Εισαγγελία και τις Αστυνοµικές Αρχές".
Η κατάληψη της Νομικής
Αναφερόμενη στην κατάληψη της Νομικής από 250 μετανάστες, η υπουργός Παιδείας σημειώνει ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί ο νόμος και κάθε μετανάστης να κριθεί ξεχωριστά για το αν θα πάρει άσυλο ή θα απελαθεί.
Σε ερώτηση για τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης, η Άννα Διαμαντοπούλου τόνισε ότι το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε χωρίς επεισόδια και χωρίς να ανοίξει μύτη, ενώ αναφέρθηκε και στη συνεισφορά των πρυτανικών αρχών, που έστω και στο τέλος ανέλαβαν τις ευθύνες τους.

Παρατηρήσεις στενόμυαλου συμπαραστάτη

πηγή: Αυγή

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, η κυβέρνηση διολίσθησε στον τελευταίο αναβαθμό του πιο ανάλγητου και αφασικού δεξιού λαϊκισμού. Τη συνόδευσαν όλες οι δυνάμεις της ετερόκλητης συμμαχίας που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, υποβοηθούν το πολιτικό της σχέδιο. Από τις πιο νεοφιλελεύθερες και νεοσυντηρητικές έως τις- υποτίθεται- πιο μετριοπαθείς. Μέσα στον καταιονισμό αμετροέπειας και ανοηταίνουσας κακοβουλίας, επιλέχθηκε η επίκληση του ασύλου ως αιχμή, για να ενεργοποιηθούν τα αντανακλαστικά των μικροαστικών νοικοκυρεμάτων και των μεγαλοαστικών συγκαλύψεων.
Άλλωστε, μ' ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια. Για να ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, λίγο το τοπίο από την καρβουνόσκονη της φαιάς προπαγάνδας, η οποία "διηθείται και σταλάζει μέσα στην καρδιά μας", κατά τον λόγο του ποιητή, ας ανατρέξουμε σε μια από τις εμβληματικότερες μορφές του συνταγματικού δικαίου στην Ελλάδα, τον Αριστόβουλο Μάνεση. "Τα Πανεπιστήμια και εν γένει τα ΑΕΙ δεν είναι μόνον ιδεολογικοί μηχανισμοί του κρατούντος καθεστώτος που τείνουν μονοσήμαντα στη συντήρηση και αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως συνηθίζεται να λέγεται σχηματικά. Είναι και θεσμοί, δηλ. εστίες εξουσίας, που εξ ορισμού παράγουν, διαλεκτικά, αντι-εξουσία.
Και είναι επίσης μαζικοί χώροι, που αποτελούν πεδία των γενικότερων κοινωνικο-πολιτικών ανταγωνισμών και ζυμώσεων", έγραφε ο Μάνεσης στο σημείο 7 μιας έρευνας που δημοσιεύτηκε στην εφ. "Η Καθημερινή" της 12ης Μαΐου 1978 με τίτλο "Η κρίση στην Ανώτατη εκπαίδευση". Σε άλλη μελέτη του, δημοσιευμένη στον τόμο "Συνταγματική Θεωρία και Πράξη", Θεσσαλονίκη, 1980, σελ. 702-703, διευκρίνιζε ότι το άσυλο προστατεύει όχι μόνο τους διδάσκοντες και τους διδασκόμενους, αλλά και γενικά όσους βρίσκονται στον χώρο του πανεπιστημίου με τη δημοκρατικά εκφρασμένη συναίνεση των αρμόδιων ακαδημαϊκών οργάνων. Συζήτηση για επέμβαση στον χώρο του ασύλου μπορεί να σταθεί μόνο σε περιπτώσεις που τελείται αξιόποινη πράξη, η οποία στρέφεται κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας. Θα ήταν υποτιμητική περιττολογία να συνδέσω τις παραπάνω διαπιστώσεις με όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες, οπότε προχωρώ παρακάτω, ο στενόμυαλος συμπαραστάτης:
Σύμφωνα με μια πλειάδα πανεπιστημιακών του κυβερνητικού μπλοκ, το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να γίνεται χώρος κοινωνικής διαμαρτυρίας, διότι εκεί διακινείται η γνώση και μόνον η γνώση. Κρίμα που δεν τους ρώτησε ο έγκριτος ιστορικός στο King's College του Λονδίνου και μέλος της βουλής των Λόρδων, Κόνραντ Ράσσελ, όταν έγραφε στην πολυδιαβασμένη μονογραφία του "Ακαδημαϊκή Ελευθερία" (Academic Freedom, Routledge, 1993), σελ. 39 ότι "τα πανεπιστήμια είναι τόσο αναντικατάστατα στην εποχή μας ως μέρος της αντίστασης στον δεσποτισμό όσο ήταν και το 1688". Κρίμα που δεν τους ρώτησαν, επίσης, πολλές προσωπικότητες του ριζοσπαστικού διαφωτισμού, οι οποίες φρονούσαν ότι η "απολιτικότητα" είναι αντικειμενικά πολιτική επιλογή και πολιτική θέση, η οποία μέσα στην κριτική αδράνειά της απέναντι στους κρατούντες μόνο ως πολιτική υπέρ του κατεστημένου μπορεί να ερμηνευθεί. Αξίζει να επανέλθω στον Μάνεση, για να θυμίσω ότι κατ' επανάληψη είχε τονίσει πως "ο ακαδημαϊκός δάσκαλος δεν δικαιούται να είναι ψυχρός και αδιάφορος ερευνητής" και ότι "η διάκριση μεταξύ καθαρής επιστήμης και πολιτικής, μεταξύ επιστήμης και αξιολογικών κρίσεων του επιστήμονα, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα".
Από αυτή την άποψη, είναι θλιβερό να ακούμε την "αριστερή" γραμματέα της ΠΟΣΔΕΠ να υποστηρίζει ότι "το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος όπου η κάθε κοινωνική ομάδα θα βρει λύση". Προφανώς, σε μια σχολή όπου υποτίθεται ότι διδάσκονται και ερευνώνται οι επιστήμες του δικαίου δεν έχουν καμία θέση άνθρωποι που βάζουν σε κίνδυνο την υγεία ή και την ίδια τη ζωή τους ακόμα, για να κατοχυρώσουν την ανθρώπινη υπόσταση που μια τάχαμου δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία πεισμωδώς τούς αρνείται, στερώντας τους στοιχειώδη δικαιώματα. Από την άλλη, βέβαια, ουδείς νεο-βεμπεριανός επιστημονιστής ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι η ΠΑΣΠ/ΝΟΠΕ είχε κατακλύσει τον χώρο με μια αφίσα λαμέ ευδαιμονίας, όπου διαφημιζόταν ανάλογης αισθητικής πάρτι στο Νέο Κτήριο της Νομικής με το συνοδευτικό λογότυπο "Πριν διαβάσεις, έλα να τα σπάσεις". Μάλλον το Πανεπιστήμιο που δεν αντέχει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, φθάνει στην τελειότητα πάνω στις αυτοσχέδιες πίστες του φιλοκυβερνητικού ποπ-σκυλάδικου. Οι δηλώσεις του άρτι ενθρονισθέντος κ. Καμίνη, πάλι, είναι κατά μία έννοια δικαιολογημένες, διότι πού να βρει ο άνθρωπος σανίδα να πατήσει;
Πώς να αναλογιστεί ότι στις ευθύνες ενός δημάρχου συμπεριλαμβάνεται και το να δώσει στους ανθρώπους πρόσωπο, χώρο, απαντοχή; Σε ποια διαφορετική πολιτική, πολιτισμική και αισθητική αντίληψη και συμπεριφορά να αναφερθεί; Στου ΠΑΣΟΚ ή στης ΔΗ.ΑΡΙ; Άλλωστε, σε διαφορετική περίπτωση, η πλειοψηφία των μέχρι τώρα υποστηρικτών του δεν θα τον ήθελε για δήμαρχο. Για μας πάλι, που επιμένουμε, ο συσχετισμός μπορεί να είναι δυσχερής, αλλά σίγουρα δεν είναι συντριπτικός. Διότι σε αντίθεση με τους πτωχαλαζόνες της ΔΗ.ΑΡΙ δεν έχουμε απεμπολήσει τις στέρεες αφετηρίες της πολιτικής δράσης. Ούτε έχουμε διάθεση να υποκαταστήσουμε τις θέσεις μιας εύτολμης αριστερής πολιτικής με τις ετοιμόρροπες αλληλουχίες και τα διφορούμενα συμφραζόμενα. Οφείλουμε, κατ' αρχήν, να απεμπλέξουμε τους αγωνιζόμενους συνανθρώπους και συμπολίτες μας, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, από τις τοξικές τηλεοπτικές ροές. Για να δει, επιτέλους, η κοινωνία την αντικειμενική πραγματικότητα των ζητημάτων τους και όχι τη συναρμολογημένη στα χαλκεία της "συμμαχίας των προθύμων". Ν. ΥΓ.: Άααα, ναι! Αυτό αφιερώνεται στα μοβόρα ελληνοχριστιανόπουλα και τους λοιπούς φαρισαίους! Είναι από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, κεφ. ΚΕ': "Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και ου συνηγάγετέ με, γυμνός, και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με [...]. Εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε".

Novalis

Solidarite avec les sans-papiers!

πηγή: Αυγή
Της Δανάης Κολτσιδα*

(Σύνθημα υπέρ των μεταναστών
χωρίς χαρτιά από τις κινητοποιήσεις
των Γάλλων εργαζομένων)

Και ξαφνικά...ως να μην συνέβαινε τίποτα στην Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας, σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ και των πολιτικών κομμάτων βρέθηκαν να ασχολούνται με την «κατάληψη» της Νομικής από τους 300 περίπου μετανάστες που έφτασαν στην Αθήνα από την Κρήτη και ξεκινούν απεργία πείνας ζητώντας τη νομιμοποίησή τους. Ζητάνε δηλαδή το αυτονόητο δικαίωμα του να είναι «υπαρκτοί», «ορατοί» για το κράτος, να μην τους κυνηγάνε, να μπορούν να ζήσουν και να δουλέψουν χωρίς φόβο.
Ως προς το δίκαιο των αιτημάτων τους δεν χωράει καμία αμφιβολία. Άλλωστε, ελάχιστοι από όσους επιτέθηκαν στην προσπάθειά τους τόλμησαν να αμφισβητήσουν ευθέως το περιεχόμενο των αιτημάτων τους. Αντίθετα, εξαπέλυσαν εντονότατη επίθεση όχι μόνο εναντίον των απεργών πείνας, αλλά και όλων των φορέων και συλλογικοτήτων, ακόμα και πολιτικών κομμάτων, που δήλωσαν την υποστήριξή τους στο εγχείρημα, με πρόσχημα το ότι οι μετανάστες στεγάζονται σε μία από τις δύο πτέρυγες της Νομικής της Αθήνας.
Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με προβληματισμούς που διατυπώθηκαν ως προς την ακολουθούμενη τακτική, λ.χ. το κατά πόσο η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου ήταν δεδομένο ότι θα ενεργοποιήσει τα αντιδραστικά αντανακλαστικά μέρους της κοινωνίας ή δίνει επιχειρήματα στους πολέμιους του πανεπιστημιακού ασύλου. Όμως, η απόφαση για το πώς θα οργανώσουν τον αγώνα τους ανήκει στους ίδιους τους μετανάστες και στην πρωτοβουλία αλληλεγγύης που τους στηρίζει. Και στον βαθμό που η επίθεση που δέχτηκαν ήταν εν μέρει τουλάχιστον άδικη, λαϊκίστικη και εξυπηρετούσε άλλου είδους πολιτικές σκοπιμότητες, πρέπει να επισημανθούν ορισμένα ζητήματα.
Πρώτον, δεν πρόκειται για κατά κυριολεξία «κατάληψη», αφενός διότι η κινητοποίηση των μεταναστών είχε δημοσιευθεί στα ΜΜΕ, είχε γνωστοποιηθεί στις πανεπιστημιακές αρχές και είχαν προηγηθεί αποφάσεις της Γ.Σ. και του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής να στεγάσει και να συνδράμει τον αγώνα τους, αφετέρου διότι οι απεργοί πείνας στεγάζονται στην υπό ανακαίνιση πτέρυγα της Νομικής, η οποία είναι κλειστή εδώ και περίπου 4 χρόνια, άρα καμία εκπαιδευτική διαδικασία δεν παρεμποδίζεται από την παρουσία των μεταναστών και μόνος λόγος για τη διακοπή της εξεταστικής περιόδου είναι το καθεστώς ιδιότυπου lock out που επέβαλε η απόφαση της Κοσμητείας να κλείσει τη σχολή.
Δεύτερον, όποιος παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης γνωρίζει ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ΑΕΙ (ιδίως του κέντρου της Αθήνας - Νομική, Π. Χημείο, «κάτω» Πολυτεχνείο) είναι το ζήτημα των εγκαταστάσεων. Κτήρια παλιά, με χώρους ακατάλληλους για διδασκαλία και τελείως ανεπαρκείς για τον αριθμό των φοιτητών που καλούνται να φιλοξενήσουν. Δεκάδες κινητοποιήσεις του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής έχουν επί χρόνια αίτημα την επίλυση του κτηριακού προβλήματος της Νομικής. Όποιος έχει δει φοιτητές να παρακολουθούν τις παραδόσεις όρθιοι ή καθιστοί στις σκάλες και στο πάτωμα, όποιος έχει αναγκαστεί να φύγει από το μάθημα γιατί δεν υπήρχε χώρος να καθίσει, μπορεί να καταλάβει πόση υποκρισία κρύβουν οι δηλώσεις της κ. Διαμαντοπούλου και όλων των υπόλοιπων «καλοθελητών», που έσπευσαν να διαβεβαιώσουν ότι το ευρωπαϊκό προφίλ και ο ακαδημαϊκός προορισμός της Νομικής Σχολής υπονομεύεται από την προσωρινή παρουσία των μεταναστών στο ούτως ή άλλως κλειστό κτήριο.
Τέλος, τα περί ασύλου και ακαδημαϊκού ρόλου των πανεπιστημίων εγείρουν ακόμα το ζήτημα του κοινωνικού ρόλου των επιστημόνων. Γιατί έρχεται σε αντίθεση με το επιστημονικό έργο που παράγεται στη Νομική, η στήριξη που παρέχουν οι φοιτητές στον αγώνα των μεταναστών; Οφείλουν ή όχι να πάρουν θέση - όπως και έπραξαν - ως οι αυριανοί νομικοί επιστήμονες, σε σχέση με ένα τόσο σπουδαίο κοινωνικό, ηθικό, αλλά και νομικό ζήτημα, όπως η νομιμοποίηση των εργατών μεταναστών; Τι πανεπιστήμια θέλουμε; Ξεκομμένα από τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα, «αποστειρωμένα», που να παράγουν τεχνοκράτες πρόθυμους να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των εκάστοτε οικονομικά και πολιτικά ισχυρών; Ή πανεπιστήμια που να ζουν και να ανασαίνουν μέσα στην κοινωνία και να παράγουν επιστήμονες, που με τις γνώσεις τους και την κοινωνική τους ευαισθησία, θα στέκονται στο πλευρό των αδύναμων και θα συμβάλλουν στην επίλυση των σοβαρών προβλημάτων και στην πραγματική πρόοδο όλης της κοινωνίας;
Αυτά τα επιμέρους ζητήματα, πλάι στο τεράστιο κοινωνικό - και ανθρώπινο, μην ξεχνιόμαστε - θέμα της νομιμοποίησης των μεταναστών που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας, πρέπει να τα σκεφτούν όλοι, πριν βγουν την επόμενη φορά να περιφέρουν τον λαϊκισμό τους στα κανάλια...

* Η Δανάη Κολτσίδα είναι ασκούμενη δικηγόρος και μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Κι όμως, οι μετανάστες υπερασπίζονται το άσυλο!

 πηγή: YouPayYourCrisis
του Ν. Φίλη (δημοσιεύθηκε στην Αυγή 26/01/2011)

Με αφορμή την απεργία πείνας των περίπου 300 μεταναστών και προσφύγων στο κτήριο της Νομικής Αθήνας διατυπώθηκαν πάλι πολιτικές απόψεις υπέρ της κατάλυσης ή και της νομοθετικής κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Ο πρωθυπουργός ζήτησε να εφαρμοστεί ο νόμος, εννοώντας να επέμβουν τα ΜΑΤ, η υπουργός Παιδείας ανέκραξε “τέλος η ανοχή”, ενώ ο κ. Σαμαράς υπερακόντισε ζητώντας (τι άλλο;) να καταργηθεί το άσυλο.
Όλοι τους ανακάλυψαν πάλι υποκινητές, έχοντας μάλιστα την αμέριστη υποστήριξη του ΚΚΕ, της κ. Μπακογιάννη, αλλά, φευ, και της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το “κόμμα της τάξης”, άραγε, στο προσκήνιο; Πρόβα τζενεράλε για “εθνική συναίνεση”;
Αυτή τη φορά, όμως, η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στα στερεότυπα που έχουν κατασκευαστεί σχετικά με τους “συνήθεις καταληψίες”, οι οποίοι μετατρέπουν τον χώρο του ασύλου σε ορμητήριο μολότοφ κ.λπ. Οι περίπου 300 μετανάστες πραγματοποιούν ειρηνική συγκέντρωση, παραμένουν παθητικά ως απεργοί πείνας. Δεν παρακωλύουν τη λειτουργία του πανεπιστημίου, καθώς ο χώρος όπου βρίσκονται δεν χρησιμεύει για την ακαδημαϊκή διαδικασία. Τα μαθήματα, άλλωστε, έχουν διακοπεί λόγω των εξετάσεων που αρχίζουν σε μία εβδομάδα.
Επί σειρά ετών, δεκάδες εκδηλώσεις συνδικάτων, κοινωνικών και κομματικών φορέων βρίσκουν φιλόξενο χώρο στους πανεπιστημιακούς χώρους. Είναι δημοκρατικό έθιμο, που προσιδιάζει στη βασική λειτουργία του πανεπιστημίου ως χώρου ελεύθερης διακίνησης ιδεών (αρχή που προϋποθέτει και τη δημοκρατική σύγκρουση), έθιμο που χαρακτηρίζει τους πανεπιστημιακούς χώρους στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ότι το πανεπιστημιακό άσυλο καλύπτει χώρους και δεν περιορίζεται προνομιακά σε πρόσωπα.
Όποιος εισέλθει ειρηνικά και χωρίς να διαταράσσει την πανεπιστημιακή λειτουργία καλύπτεται από το πανεπιστημιακό άσυλο, πόσο μάλλον αν πρόκειται για εκδήλωση ανθρωπιστικού χαρακτήρα, όπως η απεργία πείνας. Με αυτή την έννοια, οι μετανάστες σήμερα, οι εργαζόμενοι ή οι άνεργοι αύριο, οι εκπλειστηριαζόμενοι δανειολήπτες μεθαύριο, οι καταδιωκόμενοι από τις κάμερες παρακολούθησης, οι μαθητές που συνειδητοποιούν πόσο τυχαία είναι η ζωή τους υπερασπίζονται το πανεπιστημιακό άσυλο ως δημόσιο χώρο ελευθερίας.
Οι απόκληροι με το ειρηνικό διάβημά τους μας ζητούν να ακούσουμε τη φωνή τους και τα βάσανά τους. Επί χρόνια έχουν νομιμοποιηθεί στην καθημερινότητα, έχουν γίνει αποδεκτοί από την κοινωνία, αλλά τους αγνοεί το κράτος. Δεν πρόκειται για ελληνική ιδιομορφία. Το μεταναστευτικό σφραγίζει τις σύγχρονες κοινωνίες και δεν αντιμετωπίζεται με κατασταλτικά μέτρα.
Οι πανεπιστημιακές αρχές δεν μπορούν να λύσουν το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ούτε οι απεργοί πείνας ζητούν κάτι τέτοιο από τον πρύτανη. Οι πανεπιστημιακές αρχές έχουν υποχρέωση να διαλεχθούν μαζί τους και να καταστήσουν τα προβλήματα των μεταναστών και το μεταναστευτικό, θέμα δημόσιας συζήτησης, τη στιγμή, μάλιστα, που με αυταρχικό τρόπο η κυβέρνηση αποκλείει κάτι τέτοιο.
Το πανεπιστήμιο, ως χώρος διακίνησης ιδεών και προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οφείλει να φέρει το πρόβλημα για συζήτηση με τους φορείς της πόλης. Να αναλάβουν πρωτοβουλία από κοινού ο Δήμος Αθηναίων, η ΓΣΕΕ, η Εκκλησία της Ελλάδος, οι επιστημονικοί σύλλογοι, ώστε να ξανανοίξει η ατζέντα για τα δικαιώματα των μεταναστών. Οι απεργοί πείνας δεν έχουν ψευδαίσθηση ότι θα επιβάλουν τώρα λύσεις. Προσβλέπουν στην κοινωνική αναγνώριση των προβλημάτων τους.
Η δήλωση του πρύτανη του Πανεπιστημίου της Αθήνας ότι θα επιχειρηθεί να βρεθεί λύση μέσα στην εβδομάδα δίνει ελπίδες ότι οι θερμοκέφαλοι της κρατικής καταστολής και οι επαγγελματίες κεφαλοκυνηγοί των καναλιών θα απομονωθούν. Ότι το άσυλο δεν θα καταπατηθεί από τους κατ' επάγγελμα συκοφάντες του.

Σχετικά με την ελευθερία του τύπου Καρλ Μαρξ Γαλλογερμανικά Χρονικά

Πριν τα δελτία των οκτώ αρχίσουν να χύνουν τόνους λάσπης πάνω στους μετανάστες, απεργούς πείνας της Νομικής,  αποδεικνύοντας τη δική τους ανελευθερία, αναρτούμε εδώ τη μετάφραση του εκπληκτικου αυτού έργου του νεαρού Μαρξ από τα αγγλικά. To αγγλικό κείμενο υπάρχει στην ιστοσελίδα www.marxists.org Εδώ ο Μαρξ υπερασπίζεται την ελευθερία του τύπου με τρόπο που ο Ρούγκε χαρακτήρισε υποδειγματικό και αξεπέραστο. Οι αναλογίες και οι ομοιότητες με την υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι κάτι παραπάνω από προφανείς. Το ξεσκέπασμα των αντιδραστικών αλλά και των άσπονδων προοδευτικών φίλων της ελευθερίας του τύπου που την υπερασπίζονταν με βάση το ίδιο δικό τους όφελος είναι εκπληκτικό. Θυμίζει τους γελοίους αυτούς πανεπιστημιακούς, Μπουρνόβα και σια, που υπερασπίζονται το άσυλο από τη σκοπιά της ελευθερίας της διανοητικής τους "εργασίας". Γιατί:"
Η ελευθερία του επαγγέλματος, η ελευθερία της ιδιοκτησίας, της
συνείδησης, του τύπου, των δικαστηρίων, είναι όλες είδη ενός και
του ίδιου γένους, της ελευθερίας χωρίς ένα συγκεκριμένο όνομα.
Αλλά είναι αρκετά λανθασμένο να ξεχνούμε τη διαφορά μεταξύ της
ενότητας και να πηγαίνουμε τόσο μακριά όσο να κάνουμε ένα
συγκεκριμένο είδος το μέτρο, το μέτρο σύγκρισης, τη σφαίρα των
άλλων ειδών. Αυτή είναι μια αδιαλλαξία υπέρ ενός είδους της
ελευθερίας, το οποίο είναι μόνο προετοιμασμένο να ανεχθεί την
ύπαρξη των άλλων εάν αποκηρύξουν τον εαυτό τους και
διακηρύξουν ότι είναι υποτακτικά του.
Η ελευθερία του επαγγέλματος είναι ακριβώς η ελευθερία του
επαγγέλματος και καμία άλλη ελευθερία επειδή μέσα της η φύση
του επαγγέλματος αναπτύσσεται ανεμπόδιστα σύμφωνα με τους
εσωτερικούς κανόνες της ζωής της. Η ελευθερία των δικαστηρίων
είναι η ελευθερία των δικαστηρίων εάν αυτά ακολουθούν τους
δικούς τους έμφυτους νόμους του δικαίου και όχι αυτούς μιας
κάποιας άλλης σφαίρας, όπως η θρησκεία. Κάθε συγκεκριμένη
σφαίρα της ελευθερίας είναι η ελευθερία μιας συγκεκριμένης
σφαίρας, ακριβώς όπως κάθε συγκεκριμένος τρόπος της ζωής είναι
ο τρόπος ζωής μιας συγκεκριμένης φύσης. Πόσο λάθος θα ήταν να
απαιτούμε ότι το λιοντάρι θα έπρεπε να προσαρμοσθεί στους
νόμους της ζωής της έλμινθας! Πόσο λανθασμένη θα ήταν η
κατανόησή μου για τη διασύνδεση και την ενότητα του σωματικού
οργανισμού εάν επρόκειτο να συμπεράνω: εφόσον τα χέρια και τα
πόδια λειτουργούν με τον δικό τους συγκεκριμένο τρόπο, το μάτι
και το αυτί – όργανα που αποσπούν τον άνθρωπο από την
ατομικότητά του και τον κάνουν καθρέφτη και ηχώ του σύμπαντος-
πρέπει επίσης να έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα στη δραστηριότητα,
και συνεπώς πρέπει να είναι μια έντονη χειροπόδαρη
δραστηριότητα.
Όπως στο σύμπαν, κάθε πλανήτης, ενώ γυρίζει γύρω από το δικό
του άξονα, κινείται μόνο γύρω από τον ήλιο, έτσι και στο σύστημα
της ελευθερίας κάθε ένας από τους κόσμους της, ενώ γυρνά γύρω
από τον δικό του άξονα, περιστρέφεται μόνο γύρω από τον
κεντρικό ήλιο της ελευθερίας. Το να κάνουμε την ελευθερία του
τύπου μια ποικιλία της ελευθερίας του επαγγέλματος είναι μια
άμυνα που τη σκοτώνει πριν την υπερασπιστεί, γιατί δεν καταργώ την ελευθερία ενός συγκεκριμένου χαρακτήρα εάν απαιτώ ότι
πρέπει να είναι ελεύθερος με τον τρόπο ενός διαφορετικού
χαρακτήρα; Η ελευθερία σου δεν είναι η ελευθερία μου, λέει ο
τύπος σε ένα επάγγελμα. Όπως εσύ υπακούς στους νόμους της
δικιάς σου σφαίρας, έτσι και εγώ θα υπακούω στους νόμους της
δικιάς μου σφαίρας. Το να είμαι ελεύθερος με τον δικό σου τρόπο
είναι ταυτόσημο για μένα με το να είμαι ανελεύθερος, ακριβώς
όπως ένας επιπλοποιός δύσκολα θα αισθανόταν ευχαριστημένος
αν απαιτούσε ελευθερία για το επάγγελμά του και του δινόταν σαν
ισοδύναμη η ελευθερία του φιλοσόφου.
Αφήστε μας να αποκαλύψουμε τη σκέψη του ομιλητή. Τι είναι η
ελευθερία; Αυτός απαντά: Η ελευθερία του επαγγέλματος, το οποίο
είναι σαν ένας μαθητής, όταν ερωτούνταν τι είναι ελευθερία, να
απαντούσε: Είναι η ελευθερία του να είσαι έξω τη νύχτα."

Ένα μνημείο για το μεγαλείο της νεανικής σκέψης,ένα ανυπέρβλητο όπλο για τις μάχες που έρχονται, μια πρόκληση για όσους αμφισβητούν το Μαρξ σα νεαρό στοχαστή, για όσους τον μελετούν μόνο αφού έγινε "μαρξιστής" ξεχνώντας την ώριμη ρήση του ότι δεν είναι μαρξιστής.
Είχαμε τη μετάφραση εδώ και καιρό στο συρτάρι. Χρειάζεται διορθώσεις είναι η αλήθεια. Τώρα όμως έπρεπε να δημοσιευτεί παρά τον κίνδυνο να υποτιμηθεί η αξία του έργου, από μια μέτριας ποιότητας δουλειά. Άλλωστε:"
Αυτός που έχει  γλώσσα και δεν μιλά, αυτός που έχει ένα
σπαθί και δεν πολεμά, τι είναι πραγματικά εκτός από ένα μίζερο
πλάσμα;"Η μετάφραση αφιερώνεται στους 300 απεργούς πείνας της Νομικής και σε όλους τους υπερασπιστές του πανεπιστημιακού ασύλου.

Το κείμενο Εδώ

Vankas