Ασφυκτικός έλεγχος και ιδιωτικοποίηση

πηγή: Αυγή

Του Χρήστου Κάτσικα

Κάτω από τον εύηχο τίτλο «Αναβάθμιση της διοίκησης της εκπαίδευσης» το υπουργείο Παιδείας δημοσιοποίησε Σχέδιο Νόμου για την "Αναδιάρθρωση των περιφερειακών υπηρεσιών διοίκησης της εκπαίδευσης" στο πλαίσιο της προσαρμογής της σχολικής εκπαίδευσης στη νέα «καλλικρατική» δομή της δημόσιας διοίκησης. Την ίδια ώρα η υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου προανήγγειλε την έναρξη της διαδικασίας αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, παράλληλα με τη λειτουργία του νέου λυκείου. Σύμφωνα με την υφυπουργό, από τη νέα σχολική χρονιά η αυτοαξιολόγηση, που γίνεται από τον προηγούμενο χρόνο σε περίπου 600 σχολεία, θα επεκταθεί σε όλα, ενώ παράλληλα θα δρομολογηθούν οι όροι «για την έναρξη και της εξωτερικής αξιολόγησης, τόσο των σχολείων όσο και του εκπαιδευτικού έργου, µε συγκεκριμένους, στόχους επίδοσης που θα πρέπει να επιτυγχάνουν τα σχολεία και οι εκπαιδευτικοί».
Αν ενώσουμε όλα τα διαθέσιμα κομμάτια του παζλ των αλλαγών που επιχειρεί η κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας στη σχολική εκπαίδευση (ν. 38/48/2010, Εγκύκλιος Αυτοαξιολόγησης, Πρόταση για το «Νέο Λύκειο», Σχέδιο Νόμου για την "Aναδιάρθρωση των περιφερειακών υπηρεσιών διοίκησης της εκπαίδευσης" ) θα αναδειχθεί μπροστά μας η μορφή του φθηνού σε περιεχόμενο σχολείου το οποίο θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικούς όρους, με εκπαιδευτικούς - κακοπληρωμένους τεχνικούς, γονείς- πελάτες και μαθητές- καύσιμη ύλη.
Αλλά ας δούμε τα βασικά σημεία των αλλαγών στο σύστημα διοίκησης της εκπαίδευσης και πώς αυτά συνδέονται με ένα νήμα αφενός με την αξιολόγηση - χειραγώγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού και αφετέρου με τη μετατροπή της σχολικής μονάδας σε μικρή επιχείρηση, με έξοδα, έσοδα, απολογισμό που θα υποχρεώνεται να πάρει μέτρα για να διατηρήσει την «πελατεία» της.
Το υπουργείο Παιδείας επικαλούμενο, για μια ακόμη φορά, υπαρκτά προβλήματα (αποκρύπτοντας, βεβαίως, επιμελώς, το γεγονός ότι έχουν λιπανθεί στο έδαφος της δικής του πολιτικής) όπως τον «συγκεντρωτισμό» και την «αναποτελεσματικότητα» της διοίκησης της δημόσιας εκπαίδευσης, καθώς και την ύπαρξη «ενός πληθωριστικού και πολύπλοκου συνόλου οργάνων και λειτουργιών με ιδιαίτερες δυσκολίες στην άσκηση αποτελεσματικής εποπτείας και διαχείρισης»:

Τα δίδακτρα… ως ώριμο φρούτο!

πηγή: Δρόμος της Αριστεράς

Του Χρήστου Κάτσικα *.

Οι επιχειρούμενες αλλαγές στα πανεπιστήμια

Βλέποντας κανείς το ρημαδιό και το τέλμα που επικρατεί στην Ανώτατη Εκπαίδευση, μπορεί να θεωρήσει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν δουλεύει. Ωστόσο, άμα κοιτάμε το τυρί, χάνουμε τη φάκα. Γιατί μια προσεκτική παρατήρηση μπορεί να μας πείσει ότι το σύστημα στην πραγματικότητα δουλεύει !

Κρατική πολιτική η υποχρηματοδότηση
Η υποχρηματοδότηση, ο οικονομικός στραγγαλισμός, είναι κι αυτό, αλήθεια, μια πολιτική. Και, μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι είναι και μια αποτελεσματική πολιτική. Όταν αφήνεις κάτι να τελματώσει, εύκολα μπορείς, με επικοινωνιακές «τρίπλες», να υφάνεις την κατασκευή του κατηγορητηρίου ενάντια στο ίδιο το θύμα για το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει. Για να σκεφtούμε καλύτερα: Πώς μπορεί κάποιος να βγάλει από τη μέση ένα φυτό που θεωρεί ότι του πιάνει το χώρο; Μα με το να το αφήσει απότιστο, να ξεραθεί, να αχρηστευθεί. Πώς μπορεί κάποιος να πριμοδοτήσει την ιδιωτική εκπαίδευση; Μα αφήνοντας τη δημόσια εκπαίδευση σε τέλμα. Αυτό είναι για την ιδιωτική εκπαίδευση ένα δώρο από τα αποδυτήρια, πριν αρχίσει ο αγώνας.
Ας το σκεφτούμε πιο καλά. Τι επιτυγχάνεται με την υποχρηματοδότηση; Τι πετυχαίνει η κυβέρνηση με το να μην καλύπτει ούτε τα αναλώσιμα υλικά των τμημάτων των Πανεπιστημίων και των ΑΤΕΙ ; τι κερδίζει με το να οδηγεί, π.χ, το ένα πανεπιστήμιο να αδυνατεί να πληρώσει ακόμη και τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ (φως και τηλέφωνο), το άλλο να αδυνατεί να λειτουργήσει τις διοικητικές του υπηρεσίες, το τρίτο να μην έχει προσωπικό για τα μαθήματα των φοιτητών του;
Πετυχαίνει μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μια προσφέρει τροφή για κριτική στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, υποδαυλίζει το κλίμα της δυσαρέσκειας, και μέσα από την καλλιέργεια μιας γενικευμένης αβεβαιότητας φορτίζει την μπαταρία στις παραπλανητικές σειρήνες των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Επιδέξια και αθόρυβα, με τη βοήθεια της συστηματικής προβολής των ηλεκτρονικών μας κουβερνάντων (ΜΜΕ), μετά από όλα αυτά όλος ο «προβληματισμός» που αναπτύσσεται μοιάζει με τη θεωρία του πεπρωμένου στη θρησκευτική σκέψη όπου οι άνθρωποι αναφωνούν «είναι θέλημα θεού» για να εξηγήσουν ή να δικαιολογήσουν μια ορισμένη εξέλιξη των πραγμάτων.
Από την άλλη, εξαναγκάζει τα τριτοβάθμια ιδρύματα «να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις» του «κατά Μπολόνια Ευαγγελίου», δηλαδή, να υιοθετήσουν τη συμπεριφορά ιδιωτικής επιχείρησης για να βρουν νέους πόρους κρατώντας από τη μια το δίσκο του εράνου και από την άλλη το λιβανιστήρι. Σύμφωνα με τα στρατηγικά και «επιχειρηματικά» σχέδια του ΥΠΕΠΘ, η περιστολή της δημόσιας χρηματοδότησης θα δημιουργήσει συνθήκες «δημιουργικής ανασφάλειας» στα πανεπιστήμια και θα τα υποχρεώσει να εξορθολογίσουν τη διαχείρισή τους, περικόπτοντας δαπάνες και λειτουργικά έξοδα, και να στραφούν στην αγορά σε αναζήτηση νέων πηγών εσόδων (δίδακτρα, σύνδεση με επιχειρήσεις, μετατροπή σε επιχειρήσεις πώλησης υπηρεσιών). Να, όπως πριν από λίγα χρόνια στο Παρίσι, όπου το Πανεπιστήμιο του Ορσέ επινόησε λύσεις όπως η επιμήκυνση των χειμερινών διακοπών, προκειμένου να κάνει οικονομία στη θέρμανση ή όπως στα δημόσια πανεπιστήμια πολλών ευρωπαϊκών χωρών, της Αγγλίας, της Πορτογαλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας όπου επιβλήθηκαν δίδακτρα. Έτσι, το ένα γρανάζι «πιάνει» το άλλο!

Η κρίση ως ευκαιρία
Την ίδια περίοδο που η υπουργός Παιδείας εξήγγειλε τις νέες αντιδραστικές αλλαγές για τα πανεπιστήμια, συναντήθηκε με τον υπουργό Έρευνας, Τεχνολογίας και Ανώτατης Εκπαίδευσης της Πορτογαλίας κ. Χοσέ Μαριάνο Γκάγκο. Λίγο μετά τη συνάντηση ο υπουργός της γειτονικής χώρας, δήλωσε: «Η οικονομική κρίση είναι μια μοναδική ευκαιρία για αναμόρφωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Τα υπερβολικά πολλά ιδρύματα, το χαλαρό σύστημα διοίκησής τους, η απουσία ανεξάρτητης αξιολόγησης και πιστοποίησης των ΑΕΙ και της έρευνας είναι συνήθη φαινόμενα σε πολλά ΑΕΙ. Όμως, η επένδυση στην εκπαίδευση και την έρευνα είναι πολύ σημαντική για την ανάπτυξη. Στην Πορτογαλία η χρηματοδότηση είναι κυρίως κρατική. Οι φοιτητές πληρώνουν δίδακτρα που δεν ξεπερνούν το 13% των εσόδων των ΑΕΙ. Τα ΑΕΙ ενθαρρύνονται να προσελκύουν πόρους από άλλες πηγές (έρευνα, υπηρεσίες). Τα ΑΕΙ που προσελκύουν ανταγωνιστικούς πόρους πάνω από το 50% των συνολικών πόρων, αποκτούν μεγαλύτερη αυτονομία»
Είναι σίγουρο! Σε σύντομο χρονικό διάστημα, μέσα στην επόμενη τριετία, αν ευοδωθούν οι παραπάνω σχεδιασμοί, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο θα επιβάλλει δίδακτρα. Και αυτά τα δίδακτρα δεν θα επιβληθούν τυπικά από «πάνω», κεντρικά, αλλά από την κάθε σχολή ξεχωριστά, στο πλαίσιο της «αυτοτέλειας», της «σύνδεσης με την κοινωνία και την οικονομία», της αλλαγής «χρηματοδοτικής κουλτούρας», της «απελευθέρωσης από τα δεσμά της δημόσιας χρηματοδότησης» και άλλων ζαχαρωμένων εκφράσεων που κάθε λίγο και λιγάκι «ξεφουρνίζει» το υπουργικό επιτελείο. Μαζί με την επιβολή διδάκτρων θα μειώσουν και τα χρόνια προπτυχιακών σπουδών. Γιατί αυτό προκρίνει η «διαδικασία της Μπολόνια», ο ΟΟΣΑ, το Διευθυντήριο. Ωστόσο, ας μη βιάζεται το υπουργείο Παιδείας να υποδυθεί το ρόλο αυτού που «γελά καλά, επειδή γελά τελευταίος»…

* Ο Χρήστος Κάτσικας είναι μέλος του συντονιστικού οργάνου του Εκπαιδευτικού Ομίλου / Αντιτετράδια της εκπαίδευσης

40.000 νοικοκυριά έτοιμα να ζητήσουν δάνειο για τους φοιτητές μετανάστες το 2007. Σήμερα????

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ Χρήστου Κάτσικα

xalfavita.gr

xalfavita@xalfavita.gr

 Πηγή:Alfavita

 
 

Με δανεικά θα αναγκαστούν να καλύψουν τα έξοδα για τις σπουδές των παιδιών τους μακριά από τον τόπο κατοικίας τους χιλιάδες οικογένειες, πολύ περισσότερες συγκριτικά με πέρυσι.
Α υτό είναι αποτέλεσμα, από τη μια, της αναγκαστικής μετανάστευσης μεγαλύτερου αριθμού φοιτητών (περίπου 20.000 φέτος) σε τριτοβάθμιο Ίδρυμα εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας, εξαιτίας της ανακατανομής θέσεων που έχει κάνει το ΥΠΕΠΘ τα δύο τελευταία χρόνια. Από την άλλη, τα τελευταία χρόνια η ουσιαστική μείωση των κρατικών δαπανών για φοιτητική μέριμνα μετακυλίει το κόστος σπουδών ολοκληρωτικά στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Έτσι, δεν είναι καθόλου τυχαία η εκτίμηση τραπεζικών παραγόντων, που αναμένουν τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά περίπου 40.000 νοικοκυριά να ζητήσουν φοιτητικό δάνειο.
Καθώς πλησιάζει η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών Εξετάσεων, όλο και περισσότερα νοικοκυριά αγωνιούν όχι μόνο αν θα επιτύχει το παιδί τους την είσοδό του στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο θα καλύψουν το κόστος που συνεπάγεται η εισαγωγή σε κάποιο ΑΕΙ- ΤΕΙ εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας.

8.000- 10.000 ευρώ τον χρόνο
Μετά την αφαίρεση από το ΥΠΕΠΘ χιλιάδων θέσεων από τα κεντρικά ΑΕΙ- ΤΕΙ τα δύο τελευταία χρόνια, χιλιάδες επιτυχόντες από τα λαϊκότερα στρώματα του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης, δηλαδή εκείνοι που τα οικονομικά των οικογενειών τους δεν επιτρέπουν τη συντήρηση νέου νοικοκυριού σε άλλη πόλη, αντιμετωπίζουν προβλήματα με το κόστος σπουδών και τη συνέχιση της φοίτησής τους. Καθώς είμαστε τελευταίοι στις δημόσιες δαπάνες για φοιτητική μέριμνα - ενίσχυση των φοιτητών με 0,4% όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. ανέρχεται σε 5,7%και η κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των χιλιάδων μεταναστών φοιτητών δεν ξεπερνά το 9%, το κόστος της φοιτητικής ιδιότητας για τον μετανάστη φοιτητή ανέρχεται σε περίπου 8.000- 10.000 ευρώ κατά μέσο όρο. Αυτό, για χιλιάδες οικογένειες που έχουν ματώσει οικονομικά τα προηγούμενα χρόνια με τα φροντιστήρια, συνεπάγεται μείωση των οικογενειακών εισοδημάτων και «ρίχνει» το νοικοκυριό κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις είναι αδύνατη η συντήρηση του φοιτητή.

Ανεπάρκεια εστιών
Παράλληλα, έντονη είναι η ανεπάρκεια των φοιτητικών εστιών καθώς οι υπάρχουσες υποδομές (δημόσιες εστίες) και τα ξενοδοχεία καλύπτουν μόλις και μετά βίας 9%- 10% των φοιτητών που σπουδάζουν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας μας μακριά από το σπίτι τους και πληρούν τις προϋποθέσεις δωρεάν στέγασης.
Και ενώ είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει ΑΕΙ ή ΤΕΙ που να μην έχει διαμαρτυρηθεί για τα σοβαρά προβλήματα που προκαλούνται εξαιτίας των ελλείψεων σε προσωπικό και υποδομές, ιδιαίτερα των μεγάλων ελλείψεων στη φοιτητική στέγη και σίτιση, ο κρατικός προϋπολογισμός αυξάνει ελάχιστα τις πιστώσεις στη φοιτητική μέριμνα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά (54,8 εκατ. ευρώ από 49,8 εκατ. ευρώ το 2006).
Η υποχρηματοδότηση της φοιτητικής μέριμνας έχει προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην ποιότητα της σίτισης σε όλες τις τριτοβάθμιες σχολές, ενώ παράλληλα αναμένεται να αποκλεισθούν χιλιάδες φοιτητές.

Μια νέα «ιερή συμμαχία» βρίσκει ευκαιρία τώρα να κάνει πραγματικότητα τα πιο νεοφιλελεύθερα όνειρά της

πηγή: alfavita.gr
του Χρήστου Κάτσικα

ΜΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ DNA ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ 

Μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα (Ιανουάριος – Φεβρουάριος) το Υπουργείο Παιδείας θα εξαγγείλει νέες παρεμβάσεις στα Πανεπιστήμια και στη δομή της Β/βάθμιας εκπαίδευσης. Αφήνοντας πίσω του τα αποκαίδια της πολιτικής του το 2010 (συντριπτικό ψαλίδισμα του προϋπολογισμού για την εκπαίδευση, σημαντική μείωση των μόνιμων διορισμών, περιθωριοποίηση της ΠΔΣ και των αθλητικών σχολείων, βίαιη μεταφορά προσωπικού από τη Β/βάθμια στην Α/βάθμια, στελέχωση των δημοτικών σχολείων με εκπαιδευτικούς –ΕΣΠΑ, αύξηση του αριθμού των μαθητών στην τάξη, νομιμοποίηση των «Κολεγίων», αποψίλωση του προσωπικού των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, κλπ)  ετοιμάζεται να προχωρήσει σε έναν δεύτερο γύρο της «παρέμβασής του στην σχολική και ανώτατη εκπαίδευση.

Η κοινωνική σύνθεση του φοιτητικού πληθυσμού

 τα κοινωνικά στρώματα... στο Πανεπιστήμιο

πηγή www.alfavita.gr
του Χρήστου Κάτσικα

Είναι γνωστό, εμπειρικά και από έρευνες, ότι η κοινωνική προέλευση (εισόδημα, επάγγελμα, μορφωτικό επίπεδο της οικογένειας) επηρεάζει σημαντικά τις κατευθύνσεις και τα καταληκτικά επίπεδα εκπαίδευσης των παιδιών. Έτσι η τολμηρή πρόταση του Θαλή δε μπορεί να χρησιμέψει για την κοινωνική μέτρηση της σχολικής πυραμίδας όσο, οι σκιές της σχολικής στατιστικής δεν φωτίζονται και με τη θεμελιώδη μεταβλητή της κοινωνικο-επαγγελματικής προέλευσης των μαθητών.

Π.χ στον τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης η κοινωνική σύνθεση των φοιτητών/τριών δίνει διαφορετική εικόνα από την κοινωνική σύνθεση του πληθυσμού. Αν μάλιστα μιλούσαμε με χρονικό ορίζοντα έως και τη δεκαετία του '50 θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η εικόνα αυτή δεν είναι απλά διαφορετική, αλλά σαφέστατα αντεστραμμένη καθώς την εποχή αυτή τα παιδιά με πατέρα στην κατηγορία "επιστημονικά, ελεύθερα επαγγέλματα" είχαν 20 φορές περισσότερες από τα παιδιά των εργατών και 18 φορές περισσότερες από τα παιδιά των αγροτών να φοιτήσουν σε κάποιο ΑΕΙ.