του Χρήστου Κυργιάκη
Είναι πάγια και γνωστή η τακτική της εξουσίας και όσων την στηρίζουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, να συκοφαντεί και να κατηγορεί μια κοινωνική ομάδα όταν πρόκειται να επιτεθεί σε αυτή για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές επιλογές της.
Στην επιχείρηση συκοφάντησης συμμετέχουν υπουργοί, υφυπουργοί, ανώτερα διοικητικά και κυβερνητικά στελέχη, δημοσιογράφοι και κάθε είδους «ειδικοί».
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την πολιτική που εφαρμόζεται στο χώρο της παιδείας, με αιχμή τις συγχωνεύσεις-καρατομήσεις σχολικών μονάδων.
Η πολιτική της κυβέρνησης υποστηρίζεται από τους «συνήθεις υπόπτους» επαγγελματίες δημοσιογράφους αλλά και από ανθρώπους, ευτυχώς ελάχιστους, δημοσιογράφους και πολιτικούς, που υποτίθεται ότι βρίσκονται απέναντι από την εξουσία όταν αυτή επιτίθεται με όλα τα μέσα προς τους πολίτες.
Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται είναι ποικίλα και περιλαμβάνουν από περισπούδαστες παιδαγωγικές αναλύσεις μέχρι συνηθισμένες ύβρεις που έχει βαρεθεί η κοινωνία να τις ακούει.
Βοηθάνε, λέει, οι συγχωνεύσεις στην κοινωνικοποίηση των μαθητών. Αν εννοούν κοινωνικοποίηση την αύξηση της παραβατικότητας τότε βρίσκονται στο σωστό δρόμο. Υπάρχει και το παράδειγμα των σωφρονιστικών ιδρυμάτων (φυλακών).
